ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဴးအပိုင္း(၁)
ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဴးအပိုင္း(၂)
ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဴးအပိုင္း(၃)
ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဴးအပိုင္း(၄)
ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဴးအပိုင္း(၅)
ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဴးအပိုင္း(၆)
ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဴးအပိုင္း(၇)
ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဴးအပိုင္း(၈)
ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဴး အပိုင္း(၉)
ယခင္အပိုင္း (၉)မွအဆက္
ဟင္.....။ေနေသာ္ အံ့ျသျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ မွင္တက္သြားသည္။ၿပီးေနာက္မွာေတာ့
"အိုးးးး ႏြယ္"ေနေသာ္ ႏႈတ္ဖ်ားမွလည္းမရည္ရြယ္ပါဘဲ တိုးတိုးေလးထြက္သြားမိေတာ့သည္။အျဖဴေရာင္ ဝတ္စုံျဖင့္ လွေနေသာ ႏြယ္ ။တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေနေသာ့္နားသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ေနေသာ္ တစ္ေယာက္ ေသြးမရိွေသာလူတစ္ေယာက္ႏွယ္ ေၾကာင္ေသ ေသေနေတာ့သည္။
"ကုိ" အနားသို႔ေရာက္လာေသာ ႏြယ္တစ္ေယာက္ ေနေသာ္အား အျပဳံးေလးမ်ားျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ေနေသာ္ ၾကက္သီးမ်ားပင္ထ၍သြားသည္။တစ္ကမၻာလုံး တုန္လႈပ္သြားသည္ထင္ရသည္။၃ႏွစ္ၾကာကာလအတြင္းးေမ့ထားခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ "ကုိ" ဆိုေသာ နာမည္။အေသြးထဲအသားထဲစိမ့္ဝင္ သြားသည္ဟုပင္ ေနေသာ္ထင္မွတ္မိသည္။႐ုတ္တရက္မို႔ ေငးေၾကာင္ေနမိၿပီး ၿပီးမွ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွခပ္ဖြဖြေလးအသံထြက္သြားမိေတာ့သည္။
"ႏြယ္"
ခပ္တိုးတိုးေလးပင္။တခ်ိန္တည္းအနားသို႔ေရာက္လာေသာ "ႏြယ္"အား ေနေသာ္တင္းက်ပ္စြာေပြ႕ဖက္ထားလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္မ်က္ဝန္းထဲမွလည္း မ်က္ရည္မ်ားအဝိုင္းႏွင့္သာ။
"ဘယ္ေတြ သြားေနတာလဲ ႏြယ္ရယ္ ကုိယ္ မင္းကုိ အရမ္းလြမ္းေနတာသိရဲ႕လား ႏြယ္ ကုိယ့့္ကုိထားခဲ့ရက္တယ္ကြာ" ေနေသာ္တစ္ေယာက္ ကေလးတစ္ေယာက္လို မ်က္ရည္မ်ား ထိန္းမရသိမ္းမရ ႏိူင္ျဖစ္ႁပီး ႏြယ့္အား မလြတ္တမ္းဖက္ထားေလသည္။ႏြယ့္မွာျဖင့္ မ်က္ရည္မ်ားျပည့္ႏွက္ေနေသာ မ်က္ဝန္းတစ္စုံျဖင့္ ေနေသာ့္အား ကလယ္ကလယ္ၾကည့္ကာ ဝမ္းသာပီတိျဖစ္ေနေတာ့သည္။
"ႏြယ္ ကုိ႔ကုိ မထားခဲ့ပါဘူးကုိရယ္ ဘယ္ေတာ့မွလည္း မခဲြသြားပါဘူး ႏြယ္ေလ ကုိယ့္ေဘးနားမွာပဲ အျမဲတမ္းရိွေနခဲ့တာပါ ကုိ ယုံၾကည္ရဲ႕လား အခုလဲ ကုိ႔ဆီ ႏြယ္ျပန္လာၿပီပဲေလ"ႏြယ္ ေျပာရင္းဆိုရင္းႏွင့္ မ်က္ရည္မ်ား လိွမ့့္ဆင္းလာေတာ့သည္။႐ုတ္တရက္ေနေသာ္ ႏြယ့္အားဖက္ထားရာမွ ခြာလိုက္ၿပီး-
"ႏြယ္ တကယ္ေျပာတာလား တကယ္ျပန္လာတာေပါ့ ဟုတ္လား ႏြယ္"ေနေသာ္ ဝမ္းသာစြာျဖင့္ ႏြယ့္ လက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္အားတင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ေမးေတာ့သည္။
"ႏြယ္တကယ္ေျပာတာေပါ့ ႏြယ္ျပန္လာမွာပါ အဲ့က်မွ ႏြယ့္ကုိမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္မလုပ္ရဘူးေနာ္ အခုေတာ့ ႏြယ္ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္"ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ႏြယ္ျပန္ရန္ ဟန္ျပင္ေတာ့သည္။
"ခဏေလးပါႏြယ္ရယ္ ႏြယ့္ကုိ ေျပာစရာစကားေတြအမ်ားႀကီးရိွလို႔ပါ မျပန္ပါနဲ႔ဦးေနာ္" ေနေသာ္ ႏြယ့္လက္ကုိဆုပ္ကိုင္ထားရင္း မျပန္ရန္ တားျမစ္ေနသည္။
"ႏြယ္ျပန္မွျဖစ္မယ္ ကုိ ႏြယ့္ကုိမတားပါနဲ႔ေနာ္ ႏြယ္ျပန္လာမွာပဲေလ"ေနေသာ္ မတတ္တာေတာ့ၿပီ။ဝမ္းနည္းျခင္းႏွင့္အတူေခါင္းငိုက္စိုက္က်သြားၿပီးဆုပ္ကိုင္ထားေသာ လက္ေလးအား ေနေသာ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လႊတ္လိုက္သည္။ၿပီးေတာ့မွ
"အင္းပါ ႏြယ္ရယ္ ႏြယ္ျပန္ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့လည္း ကုိယ္ မတားေတာ့ပါဘူး ျပန္ပါ"ေျပာ ေျပာဆိုဆိုေနေသာ္ ႏြယ္လက္ေလးအား အသာအယာလြတ္လိုက္ၿပီး ႏြယ့္အားေက်ာခိုင္းထားလိုက္ေတာ့သည္။မ်က္ဝန္းမ်ားမွလည္း မ်က္ရည္မ်ားစီးက်လို႔ေပါ့။႐ုတ္တရက္ဆိုသလိုေနေသာ္ ႏြယ့္အား ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္မိလိုက္သည္။
ဟင္.....ေနေသာ္ အံ့ျသျခင္းျဖင့္တုန္လႈပ္မိသြားသည္။အေၾကာင္းမွာ ႏြယ္ေပ်ာက္သြားျခင္းပင္။ေနေသာ္ျမဴခိုးမ်ားၾကား ေျပးဝင္မိသြားသည္။အျမင္အာ႐ုံမ်ားဝိုးတဝါးႏွင့္မို႔လည္း ႏြယ့္အားေတြ႔ႏိူင္ရန္ခဲယဥ္းသြားခဲ့သည္။
"ႏြယ္ ႏြယ္ ႏြယ္ ကိုယ့္ဆီကုိျပန္လာပါကြာ ကုိယ့္ကုိတစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ပါနဲ႔ႏြယ္"ျမဴခိုးမ်ားၾကား ႏြယ့္နာမည္အား ေအာ္ဟစ္ရင္း ေနေသာ္ အ႐ူးတစ္ပိုင္းျဖစ္ေနခဲ့သည္။ေတာင္ေျပး႐ွာလိုက္ ေျမာက္ေျပး႐ွာလိုက္ႏွင့္ ေနေသာ္တစ္ေယာက္ ေမာပန္းေနခဲ့သည္။သို႔ေပမဲ့ေနေသာ္ မရပ္နားေသးဘဲႏြယ္နာမည္အား အသံကုန္ျခစ္ေခၚေနခဲ့ေတာ့သည္။
"ေဟ့ေရာင္ ေဟ့ေရာင္ ေနေသာ္ ေနေသာ္"ေဘးမွ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမိုးထက္ ေနေသာ္အားလႈပ္ႏိႉးလိုက္ျခင္းပင္။ထိုအခါမွ ေခြၽးသီးေခြၽးလုံးမ်ားျဖင့္ အိပ္မက္မွေနေသာ္ လန္႔ႏိူးလာခဲ့ေလသည္။
ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္။
Author by 
