ဥိီးေက်ာ္တစ္ေယာက္ ထံုးစံအတိုင္း ညေနခင္းလမ္းေလ်ွာက္ထြက္ခဲ႕ပါသည္။'ေရႊရိုး' ဟူေသာ လဘၻက္ရည္ဆိုင္ေလးဆီသို႕။ဒီဆိုင္ေလးကေတာ႔ ဦးေက်ာ္ရဲ႕ေန႕စဥ္နားခိုရာအရိပ္အာဝါသေလး ျဖစ္လို႔ေနပါျပီ။အသင့္အတင့္က်ယ္ဝန္းျပီးလဘၻက္ရည္အရသာမဆိုးလွေသာ ဒီဆိုင္ေလးကဦးေက်ာ္ရဲ႕အၾကိဳက္ဆိုလ်ွင္မမွားပါဘူး။
ကာလတာရွည္စြာစြဲျမဲထိုင္ေနခဲ႕ေသာ ဒီဆိုင္ေလးမွာ ခင္မင္စရာမိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္လည္း ေတြ႕ဆံုရင္းႏွီးခဲ႕ရသည္။ဦးေအာင္မိုး,ဦးေက်ာက္ထြန္း, ဦးေကာင္းစံ ဟူေသာ မိတ္ေဆြသံုးဦးႏွင့္ရင္းႏွီးခဲ႕ရျခင္းသည္ဒီဆိုင္ေလးမွာအျမဲထိုင္ျခင္း၏ရလဒ္တစ္ခု။ထိုသံုးဦးထဲမွ ဦးေအာင္မိုးသည္လူပ်ိဳၾကီးတစ္ဦးျဖစ္ျပီးစိတ္ရင္းေကာင္းေသာ္လည္း အလြန္စကားမ်ားသူျဖစ္၏။သူေျပာေသာစကားမ်ားက ဦးေက်ာ္စိတ္ဝင္စားေသာအေၾကာင္းအရာျဖစ္လ်ွင္ ဦးေက်ာ္အဖို႔ နားေထာင္ရတာအပန္းမၾကီးေသာ္လည္း စိတ္မဝင္စားေသာအၾကာင္းအရာမ်ိဳးကိုနားေထာင္ေနရလ်ွင္ ဦးေက်ာ္အဖို႕ လဘၻက္ရည္သာျမန္ျမန္ေသာက္ျပီးအိမ္ျပန္ခ်င္မိသည္။သူကသိပ္ေလရွည္သည္ကိုး။စကားတစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္းတည္းႏွင့္ သေဘာေပါက္ႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို သူက ေလးငါးဆယ္ခြန္းခ်ဲ႕ကားေျပာေနတတ္ျပီး သိျပီးသားအေၾကာင္းအရာမ်ားကိုလည္း ထပ္ရွင္းျပေနေသး၏။လူပ်ိဳၾကီးဦးေအာင္မိုး တစ္ပတ္လ်ွင္ႏွစ္ၾကိမ္မ်ွသာ လဘၻက္ရည္လာေသာက္ျခင္းသည္ ဦးေက်ာ္အား ဘုရာေပးေသာဆုလဒ္တစ္ခုလို ခံစားမိေစသည္။
ဦးေက်ာက္ထြန္းကေတာ႔ ဦးေက်ာ္အတြက္ အဆင္ေျပသည္။စကားေၾကာလည္းဦးေအာင္မိုးေလာက္မရွည္။လူကလည္းရုိးေအးသလို ဦးေက်ာ္ႏွင့္ဝါသနာ(ေဘာလံုးပြဲၾကိဳက္တာ) ခ်င္းလည္းတူသည္။ေက်ာင္းဆရာလုပ္တာခ်င္းလည္းတူေနေတာ႔ တစ္ခါတစ္ေလအလုပ္နဲ႕ပက္သက္ျပီးသူ႕အခက္အခဲ ကိုယ့္အခက္အခဲ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္လို႕ရေသးသည္။သူႏွင့္ဆိုလ်ွင္ေတာ႕ ေန႔တိုင္းလက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာဆံုပါေစဟု စိတ္ထဲမွအခါခါဆုေတာင္းမိသည္။သူသည္လည္းတစ္ပတ္လ်ွင္ႏွစ္ရက္မ်ွသာ လဘၻက္ရည္ဆိုင္ကို လာေပသည္။
ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္ကေတာ႔ ဦးေကာင္းစံ။သူက ထက္္ျမက္သည္။စည္းစနစ္က်နသည္။မာနၾကီးသည္။လလၻက္ရည္ဆိုင္သို႔ တစ္ပတ္လ်ွင္သံုးရက္မ်ွ လာတတ္ျပီး ဦးေက်ာ္္ကိုေတာ႔ အလြန္ခင္မင္၏။သူႏွင့္ဆိုလ်ွင္ လဘၻက္ရည္ဖိုးသူကပဲ အျမဲရွင္းရွင္းသြားသျဖင့္ ဦးေက်ာ္ သူ႕အားအလြန္အားနာ၏။"မေပးပါႏွင္႔ က်ြန္ေတာ္ေပးပါ့မည္" ဆိုလည္းမရ။ "ဦးေက်ာ္ က်ြန္ေတာ့္ကိုမခင္တာလား" "ဒီေလာက္ပိုက္ဆံေလးနဲ႕အားနာမေနပါနဲ႕" "ပိုက္ဆံထက္မိတ္ေဆြေကာင္းကပိုတန္ဖိုးရွိတယ္" "ဦးေက်ာ္လည္းက်ြန္ေတာ့္ကိုအကူအညီေပးဖူးတာအမ်ားၾကီးရိွတာပဲ" "ဒီေလာက္ေလးျပန္တံု႔ျပန္တာ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး" "ဒါေလးေတာင္မွလက္မခံရင္ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြလို႔ မသတ္မွတ္ေတာ႔ဘူး" ဟုဆိုေသာ စကားလံုးမ်ားႏွင့္ပစ္ေပါက္ကာ သူပဲအတင္းရွင္းသြား၏။စိတ္ၾကီးစိတ္ျမန္ေသာ သူ႕ကိုဦးေက်ာ္လည္းမႏိုင္။ေနာက္ဆံုးသူ႕အလိုသာ လက္ခံလိုက္ရသည္။
လဘၻက္ရည္ဆိုင္သို႕ ေန႔စဥ္လာတတ္ေသာ ဦးေက်ာ္အဖို႕ သူတုိ႕ သံုးဦးထဲမွ တစ္ဦးမဟုတ္တစ္ဦးႏွင့္ကား ဆံုမိတတ္၏။ထိုျဖစ္ရပ္ျဖစ္ပြားခဲ႕ေသာေန႔မွား ဦးေကာင္းစံႏွင့္ ဆံုေသာေန႔ပင္ျဖစ္၏။ထိုေန႕ကဦးေကာင္းစံမွာအလြန္ျဖဴစင္ေသာ အက်ီၤလက္ရွည္ေလးတစ္ထည္ကို ဝတ္ဆင္၍လာသည္။ဦးေက်ာ္ကပင္ သူ႕ကိုေတြ႕ေတာ႔ "ဟ သန္႔လို႕ခန္႕လို႕ ဘာလား ဦးေကာင္းစံရဲ႕" စေနာက္လိုက္ေသာအခါ ဦးေကာင္းစံမွာ "ဟဲဟဲ..... ဒါက်ြန္ေတာ့္သားႏိုင္ငံျခားကပို႕လိုက္တဲ႕အက်ီၤေလးအစြမ္းေၾကာင့္ေပါ့ဗ်ာ" ဟုျပန္ေျဖရင္း လဘၻက္ရည္တစ္ခြက္မွာလိုက္၏။ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ေနာက္နားမလွမ္းမကမ္းမွာ အက်ီၤညစ္ေထးေထးဝတ္ထားေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္သာ ၾကားလိုက္ျပီးအေဖ်ာ္ဆရာထံသို႔သြားမွာေပး၏။ထိုေကာင္ေလးမွာလုပ္ေနက် စားပြဲထိုးေတာ႔မဟုတ္။မ်ားေသာအားျဖင့္ မီးဖိုေခ်ာင္လို ေနရာမ်ိဳးမွာ လုပ္သူျဖစ္ပံုရ၏။ဦးေက်ာ္ သူ႕အားတစ္ခါတစ္ေလမွသာေတြ႔ဖူး၏။လဘၻက္ရည္ရေသာအခါ ေကာင္ေလးသည္ လဘၻက္ရည္အားဦးေက်ာ္တို႔စားပြဲဆီသို႔ယူလာေပး၏။ေျခလွမ္းမ်ားတစ္လွမ္းခ်င္း တစ္လွမ္းခ်င္းႏွင့္ ဦးေကာင္းစံ အနီးသို႔ေရာက္ရိွလာကာ ဦးေကာင္းစံမွာလည္း သူ႕ဆီသို႕ ခ်ည္းကပ္လာေသာ ေကာင္ေလးအား စတင္သတိထားမိလာ၏။လဘၻက္ရည္ခြက္ခ်ေပးရန္ ေကာင္ေလးသည္ဦးေကာင္းစံအနားတိုးကပ္လာသည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ ဦးေကာင္းစံမွ "ဟာကြာ ဒီေလာက္ညစ္ပတ္ေနတဲ႕ အက်ီၤနဲ႕ စားသံုးသူအနားတိုးရလား" "သြားစမ္းကြာ ေဝးေဝးသြားစမ္း" " အက်ီၤျဖစ္ျဖစ္သြားလဲစမ္းကြာ" ဟုေကာင္ေလးအားေဒါသတၾကီး ေအာ္ေငါက္လိုက္၏။ေကာင္ေလးကလည္းမခံ ခ်က္ခ်င္း "ခင္ဗ်ား ဘာလဲ" "ခ်မလား" "လူၾကီးမို႔လို႔ခ်က္ခ်င္းဆြဲမထိုးတာ" ဟုျပန္ေအာ္၏။သူတု႔ိႏွစ္ေယာက္၏ေဒါသတၾကီး ရန္ျဖစ္သံမ်ားေၾကာင့္ တစ္ဆိုင္လံုးရိွလူမ်ားသည္ ဦးေက်ာ္တို႔စားပြဲဆီသို႕ အာရံုစူးစိုက္လာၾကသည္။ထိုစဥ္မွာပင္ ေကာင္ေလးထက္ အသက္အနည္းငယ္ၾကီးဟန္တူေသာ သင့္တင့္ေသာအဝတ္အစားဝတ္ဆင္ထားေသာ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္သည္ ဦးေက်ာ္တို႕စားပြဲဆီသို႕ ေရာက္ရိွလာျပီး ထို ႏွစ္ေယာက္ထဲမွတစ္ေယာက္သည္ ဦးေကာင္းစံအား ေစ့ေစ႔ၾကည္႔ကာ "ဒီမွာရွင့္ ေျပာစရာရိွေတာ႔ေျပာရမွာပဲ" "အလုပ္ျပဳတ္ခ်င္လည္းျပဳတ္ပေစ" "ဒါက်ြန္မေမာင္ေလး" " က်ြန္မတို႔မွာအက်ီၤသန္႕သန္႕မေျပာနဲ႕ စားဖို႔ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္"ဟုေျပာကာ သူ႔ေမာင္ေလးအားအျခားေနရာသို႔ဆြဲေခါ္သြားေတာ႔၏။ဦးေကာင္းစံမွာထိုကိစၥ ေၾကာင့္ လဘၻက္ရည္ပင္မေသာက္ေတာ႕ဘဲခ်က္ခ်င္းထျပန္သြား၏။ဦးေက်ာ္မွာလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ကာ စိတ္ရႈပ္စြာျဖင့္ မိမိေရွ့ကလဘၻက္ရည္ကိုသာ အျမန္ေကာက္ေသာက္လိုက္မိ္ေတာ႔၏။ထိုေန႕သည္ကား ဦးေက်ာ္ အိမ္သို႔ေစာေစာျပန္ေသာေန႕တစ္ေန႕ ျဖစ္ခဲ႕ပါသည္္။
မွတ္ခ်က္-မိမိဖခင္ေျပာျပေသာျဖစ္ရပ္တစ္ခုအားဇာတ္ေကာင္မ်ား ထပ္ျဖည့္စြက္ကာ ျပန္လည္ေရးဖြဲ႕ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။
photo-google image
MSC-033
Author-Myothuzar
