သာမန္လူေတြပါပဲ

ကၽြန္ေတာ့္ အသိတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ႔နာမည္က လူခ်စ္။ ကိုလူခ်စ္မွာ အသစ္အဆန္းစီးပြားေရး အၾကံဥာဏ္ေတြ ရွိတယ္။ဘယ္အခ်ိန္ေမးလိုက္ေမးလိုက္ သူ႔မွာလုပ္စရာေတြ အျပည့္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို အၾကံေတြေပးေနတယ္ ဆိုတာက တစ္မ်ိဳး။ဖုန္းေဆာ့ဝဲထြင္ဖို႔ ပိုက္ဆံထည့္မယ့္သူ ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာက တစ္ဖံု။ ဘယ္အခမ္းအနားမွာေတာ့ ဘာစကားေတြ သြားေျပာရဦးမယ္ ဆိုတာလဲပါေသး။ေလာင္စာဆီ အသစ္တစ္မ်ိဳးထုတ္ဖို႔ သိန္းသန္းခ်ီတန္တဲ့ ပေရာဂ်က္ၾကီး စေတာ့မယ္ဆိုတာလည္း ခဏခဏေျပာ။ သူ႔ကိုဘယ္ေတာ့ၾကည့္ၾကည့္ ဆက္တိုက္ေျပာေနတာပဲ။ရပ္ကိုမရပ္တာ။ စကားေျပာခြင့္ေလးမ်ားသြားမေျပာလိုက္နဲ႔ ကမာၻကို ဘယ္လိုေျပာင္းလဲ ပစ္မယ္ဆိုတာကစတာပဲ။သြားေရယိုစရာအၾကံဥာဏ္ ေပါင္းမ်ားစြာကို အားရပါးရ ေရပက္မဝင္ေျပာတာ။

ကိုလူခ်စ္ၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲတမ္းတက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔။ ဆရာၾကီးေပါ့။ အျမဲမျပတ္ၾကံဆေနသူၾကီး။

ေျပာတာရွိေသးတယ္။ သူကအနာဂါမ္အဆင့္ေတာင္ေရာက္ေနျပီတဲ့ ။ မင္းတို႔အားတဲ့ေန႔ ငါဆီလာျပီးတရားနာေစ ခ်င္တယ္။တစ္ထိုင္တည္းနဲ႔ေသာတပန္ေလာက္တည္သြားေအာင္ငါလုပ္ေပးပါ့မယ္တဲ့။ကဲ။ျမတ္စြာဘုရားေတာင္သူ႔ေလာက္မစြမ္းဘူး။ငါမိန္းမက သကဒါကန္၊ငါ့သားက ေသာတပန္၊ငါ့သမီးက လည္းေသာတပန္ဆိုတာလည္းရွိေသး။ သူမ်ားဆီက အေၾကြး ယူထားရင္မဆပ္ေတာ့ဘူး။တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ေျပာျပစ္ခ်င္တယ္။အေၾကြးေတြနဲ႔အနာဂါမ္မ်ိဳးကိုမေတြ႔ဖူးေသးဘူးလို႔။

ဒီလိုအခ်ိဳးကို အသက္ ၅၀ ေက်ာ္လာတာေတာင္ ကိုလူခ်စ္မေျပာင္းလဲဘူး။က်ဴရွင္ဆရာလုပ္လည္း ေတာ္ရိေယာ္ရိပဲ လုပ္တယ္။စာေမးပြဲနီးရင္ စာပိုသင္ေပးဖို႔ထက္ စာေမးပြဲေအာင္တဲ့ ဂါထာေတြယူလာျပီးေက်ာင္းသားေတြကိုေဝတယ္။ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြ ေအာင္ခ်က္ညံ့ေတာ့ သူ႔အတန္းဆို အပ္မယ့္သူမရွိေတာ့ဘူး။ကိုလူခ်စ္ရဲ႔အဆိုးဆံုးျပႆနာက သူ႔ကိုသူ ယံုေနတာ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အထင္ၾကီးေနတာ၊ အျမင္ကတ္ဖို႔ေတာင္ခက္သား။ ေလးစားစရာေကာင္းေလာက္ေအာက္ကို ေအာက္ေျခလြတ္သြားတာဆိုပါေတာ့။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တန္ဖိုးသိပ္ထားတဲ့ စိတ္ရဲ့ အဓိကျပႆနာက ဒီလိုပါ။ တကယ္ေတာ့ တန္ဖိုးထားတယ္၊အထင္ၾကီး တယ္ဆိုတာက အေကာင္းျမင္စိတ္မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ တကယ့္တန္ဖိုးဟာ သူ႔ကိုသူဘယ္ေလာက္ မေကာင္းျမင္တတ္သလဲဆိုတဲ့ အေပၚမွာမူတည္တယ္။ ကိုယ့္ရဲ့အျပစ္အနာအဆာေတြကို ကိုယ့္ဘာသာျမင္ တတ္ဖို႔ကအ ေရးၾကီးပါတယ္။ေဘးပတ္လည္မွာ ဘဝတစ္ခုလံုးပ်က္စီးေနတာေတာင္ ကိုလူခ်စ္တစ္ေယာက္ သူ႔ဘဝရဲ့ ၉၉.၉ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ အခ်ိန္ေတြအားလံုးမွာ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ေပွ်ာ္ရႊင္ အေကာင္းေတြ ျမင္ေနတယ္ဆိုရင္ ဒါက ေပွ်ာ္ရႊင္မႈကိုတိုင္း တာႏိုင္တဲ့ေပတံမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

သူဟာ ဒီလိုစိတ္မ်ိဳးကိုစြဲသြားျပီ ဆိုရင္ေဘးကလူေတြ ေဝးေဝးေရွာင္ဖို႔လိုလာျပီး။ ဘယ္လိုပဲ အက်ိဳးအေၾကာင္းနဲ႔ ရွင္းျပရွင္းျပ ဒီလူ႔စိတ္ထဲမွာ ဒါ ငါရုပ္ေခ်ာတာ၊ ခ်မ္းသာတာ၊ ေတာ္တာ၊ေအာင္ျမင္တာ၊ဥာဏ္ေကာင္းတာကို မေက်နပ္လို႔၊ မနာလိုလို႔၊ မလိုမုန္းထားလို႔ ေႏွာက္ယွက္ေနတယ္ဆိုျပီး ထင္လာျပီ။

တကယ္တန္ဖိုးဆိုတာ ကိုယ္ေကာင္းတဲ့ အရာေတြပဲ ခံစားတတ္တာမဟုတ္ပါ။ ကိုယ့္ရဲ့ မေကာင္းတဲ့ နတ္ဆိုး ေတြကိုပါ လက္ခံနားလည္ ႏိုင္ျခင္းျဖစ္တယ္။ ကိုခ်စ္ကေတာ့ သူ႔ရဲ့ မေကာင္းတဲ့ ျပႆနာေတြကို ရင္မဆိုင္ရဲေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ေအာင္ျမင္မႈေတြေနက္မွာ ပုန္းကြယ္ရင္းလံုးပါးပါးသြားေတာ့မွာပါ။

မင္းစိုးႏိုင္

MSC-010

Photo – Google