De vakantie duurt voort met een verzengende hitte. We doen niet veel, lezen, murdoku's oplossen, vroeg wandelen en zwemmen.
Dat weerhield ons niet van het gaan bekijken van de zonsverduistering, de éclipse waar velen naar uitkeken op 12 augustus. Gewapend met telescoop -met filter-, eclipsebrillen en picnic togen we begin van de avond met Renata, Éric en Nils naar een mooie rustige plek. Van Régis hadden we een superhandige link naar een website gekregen, waar ook alle schaduw van bergen in kaart was gebracht. In Sintipo zelf was er niets van te zien, je moest dus echt op pad!
We hadden allerlei lekkers qua drinken en eten meegenomen en terwijl Bart zijn telescoop installeerde, schonken wij het aperitief in. We hadden toch wel geluk, want er hing her en der wat bewolking.
Om precies 19:30 uur startte het, het begin was het lastig te zien, maar na een paar minuten was het toch echt duidelijk te zien. Nils vond het ook wel cool om naar de zon te kijken, door de telescoop was het helemaal mooi te zien. De plek waar we zaten, vlak naast de Menhir de Ceyrac, was heel rustig, niemand in de buurt. We waren ook wel verrast dat we helemaal geen cigales hoorden, die schijnen toch ook niet goed tegen deze lange verzengende hitte te kunnen, begrepen we van Renata en Éric.
Bart maakte iedere zoveel minuten door de telescoop een foto, wat een aardig beeld geeft van de verduistering, alleen is het wel in spiegelbeeld te zien! Om 20:24 uur was hij op zijn maximum en daarna duurde het nog ongeveer tien minuten dat we het laatste gedeelte niet meer zagen omdat het achter de bergen was.
We waren wel verrast dat het eigenlijk helemaal niet donker werd, ook niet een klein beetje. En doordat we vooraf al geen cigales hoorden, werd het ook niet stil bij de gedeeltelijke verduistering van 96,4%. Dat zal bij een hele zonsverduistering nog wel veel spectaculairder zijn. Desalniettemin was het leuk om te zien en hadden we een erg gezellige avond.
foto John Thackara
En we hebben geboft want in Ganges zagen John en Kristi dit hierboven; precies achter een wolk....
Régis, Eve en hun hele familie hadden helemaal pech: vorig jaar hadden zij al een huis gehuurd in Spanje, om de totale eclipse te kunnen zien. Helaas voor hen werd hun reservering het weekend vooraf aan de eclipse geannuleerd. Er zou iets met de betaling niet goed zijn gegaan. Nou, daar geloven we geen bal van, er zal wel iemand 2x of 3x zoveel geboden hebben om het huis te huren. Wel ontzettend zuur voor hen.
Portes de Sintipo
Tijdens mijn creatieve uitspatting in steen, heeft Bart ook niet stilgezeten. Hij is begonnen om bijzondere deuren in Sintipo vast te leggen in zijn kenmerkende stijl.
Vooral het contrast tussen oud en nieuw, of strak en verweerd vindt hij fraai om vast te leggen.
Het is slechts een selectie van de tiental die hij gemaakt heeft.
Centre de table
Bart heeft een tijdje geleden een mooie zilveren Art Nouveau schaal gekocht waarin een zogenaamd tafelstuk gemaakt kan worden. Die schaal stond altijd leeg op tafel, best zonde. Dus was ik begonnen met het verzamelen van gedroogde bloemen en planten uit onze streek. In Le Phaux bleek dat mijn 'ontbijt-klaarzet-mattie' Iris -vriendin van Roos- bloemist is. Dus na een lunch kreeg ik uitgebreid uitleg van haar hoe ik zo'n tafelstuk kan maken. Over de hoogte en de breedte, hoe het op te bouwen, echt enorm veel tips! Super leuk dat ze daar zo enthousiast over vertelde! Daardoor kwam ik erachter dat de grote stengel links op de foto, veel te groot is voor dit bloemstuk, die heb ik verplaatst naar ons droogbloemenboeket in het trappenhuis.
Ik moest meer groen hebben, dus ben nog extra groen aan het verzamelen en drogen. Met gevaar voor stekels en doornen struinde ik vroeg in de ochtenden door Sintipo om nog meer te plukken, wat nu te drogen hangt. Een tip van Iris was: probeer gewoon te drogen, en kijk wat lukt -lees: niet uitvalt-. Ook kreeg ik de tip om grijze oase te kopen, groene oase is voor natte bloemstukken en grijs is voor droogbloemen of nepbloemen. Weer wat geleerd. Ook zou ik 'krammetjes' van ijzerdraad nodig hebben, om bijvoorbeeld ijslands mos op de bodem vast te steken.
Op internet had ik gekeken hoe al dat soort dingen in het Frans heten en ging naar de plaatselijke bloemist. Ja hoor, mousse gris had hij wel en die krammetjes ('epingles' ofwel speldjes) had hij ook, die kreeg ik er cadeau bij. Toen ik het had over de vulling voor de bodem, de 'mousse d'islande', zei hij "die kan je hier overal in de natuur vinden. Als je dan toch alles hier in de buurt plukt, ga dan ook naar ijslands mos op zoek, je zou het daar en daar moeten kunnen vinden". Als ik het dan toch niet kon vinden, dan zou hij het wel voor me bestellen. En zo verliet een tevreden klant het pand... Ook weer een leuke kennismaking met een van de winkeltjes hier. Op de terugweg botste ik nog tegen een leuk zomers jurkje aan in de uitverkoop, hè wat vervelend ;-)
de eettafel ligt bezaaid met reeds gedroogde stengels in vele kleuren
Applique
Eén van Bart's glas-in-lood muurlampjes is eindelijk opgehangen, in het tussengangetje van de eetkamer naar de orangerie. Nu alleen nog even de draadjes wegwerken... Opbouwelektra en oude muurlampen gaan niet goed samen. Ik vrees dat ik er maar een omhulsel omheen ga haken of zoiets.
Musée de la Romanité - Nîmes
Op de laatste dag van de vakantie besloten we, vanwege de hitte, de koelte van een museum te gaan opzoeken. We hadden een tip gekregen over dit museum in Nîmes, over de (pré-)romeinse tijd van Nîmes. Het museum ligt pal naast de romeinse Arena, waardoor het vanuit het museum goed zichtbaar is. Het ontwerp van het museum is van de voor mij onbekende frans-braziliaanse architecte Elizabeth de Potzdamparc. Het gebouw is in 2018 geopend.
We gingen het museum in om als eerste het dakterras te bekijken, want ook vandaag zou het weer warm worden. Helaas, het dakterras is niet vanuit het museum te bezoeken, maar gratis te bekijken via een lift buiten het museum... Hebben wij weer...
Dus toch maar eerst het museum bezocht. Nîmes is zeer rijk aan schatten uit het (pre-)romeinse rijk, je kijkt je ogen uit. Leuk onderdeel was welke steensoorten uit de streek werden gebruikt voor welke specifieke onderdelen. In het museum zijn veel -delen van- mozaiekvloeren te vinden, waaronder deze:
Prachtige kunstwerkjes zijn het. En wij weten dat de vloer in onze eetkamer is geinspireerd op de romeinse vloeren in Nimes. In het museum lagen echter nog veel mooiere dan die in onze eetkamer, verschil moet er zijn.. haha.
In het museum ligt het Pentheusmozaïek, een mozaïek van 35 m2 uit de 2e eeuw. Dit enorme mozaïek werd in 2006 gevonden tijdens bouwwerkzaamheden voor een ondergrondse parkeergarage in Nimes, dezelfde waar wij toevallig onze bus hadden geparkeerd. Het lag twee meter onder de grond, is tijdens die bouwwerkzaamheden helemaal blootgelegd en gerestaureerd. De vondst van dit mozaiek was aanleiding voor de toenmalige burgemeester van Nimes om het huidige museum te laten bouwen. Het mozaiek wordt omschreven als de een-na-mooiste na Pompei.
In het museum is het Maison de Gailhan nagebouwd. Het Huis van Gailhan is een reconstructie op ware grootte van een Gallische woning, afkomstig uit het oppidum van Gailhan in het departement Gard. Het dompelt de bezoekers onder in het dagelijks leven van de Volques Arécomiques vóór de volledige romanisering van de regio.
Dit vond ik een leuk detail: hoe werden vroeger draaiende deuren gemaakt? Nou zo, bovenin met een ingemetselde tak in V-vorm, onderaan zat een steen met een holte erin, waar de pen in rustte.
Na het museumbezoek toch nog even met de lift naar het dakterras en de daktuin gegaan. Je hebt er prachtig 360 graden uitzicht over de stad. Ik ben er even overheen gesjeesd, want veeeeel te warm daar. Gelukkig kon je ook wat in de schaduw kijken, want er is ook een restaurant gevestigd. Voor minder warme dagen een aanrader om te gaan kijken!