တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ သႀကၤန္တစ္ခါမွ မလည္ခဲ့။ သႀကၤန္ေရာက္လွ်င္ အိမ္မွာပဲေနကာ စာဖတ္ေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္ ၅၀ ေလာက္ရွိေတာ့မည္ထင္သည္။
မွတ္မွတ္ရရ ၈ တန္းေျဖၿပီးႏွစ္ေလာက္ကျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ မဇင္းရပ္ကြက္ရွိ အိမ္ကို သြားသည္။ ထိုေန႔က သႀကၤန္အက်ေန႔ျဖစ္သည္။ ေန႔ခင္း လူရွင္းခ်ိန္ေလာက္မွ ေရြးၿပီးထြက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ လက္ထဲတြင္ ၾကက္ဆင္ထီးေကာက္တစ္လက္ပါသည္။ ေနပူလြန္းေသာေၾကာင့္ ထီးေဆာင္းကာ ထြက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္ မီးရထား ကုန္းတံတားထိပ္အေရာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သက္တူအရြယ္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကို ေကာင္ေလး ငါးေယာက္ခန္႔က ဝိုင္းဆြဲေနၾကသည္။ ႐ိုး႐ိုးဆြဲျခင္းမဟုတ္။ ေကာင္မေလး၏ မေတာ္ရာ မသင့္ရာေနရာမ်ားကို ဝိုင္းဆြဲကာ ေနာက္ေျပာင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေကာင္မေလးကို ထဘီဆြဲေနသူေတြ လည္းပါသည္။ ေကာင္မေလးက ထြက္ေျပး၍လည္းမရ။ လက္ျဖင့္ ပိတ္ဆီးၿပီး တားကာ ႐ိုင္းျပစြာ လုပ္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္က မ်က္စိေအာက္တြင္ အျမင္မေတာ္သျဖင့္ ဝင္ေျပာသည္။
“မင္းတို႔ကြာ … ေရေကာင္းေကာင္းပက္ပါ။ ႏွမခ်င္းစာနာပါ”
ေကာင္ေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္လည္း မတိမ္းမယိမ္းေတြျဖစ္သည္။ ဘူတာေခါက္ဆြဲဆိုင္က ေကာင္ေလး ေတြမွန္း ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းသိသည္။ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဝိုင္းၿပီး ရန္ျပဳသည္။
ကၽြန္ေတာ္ တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကိုယ္ တစ္ႀကိမ္မွ ရန္မျဖစ္ဘူးပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ တြန္းထိုးျခင္း ခံရသည့္အခါတြင္ ေဒါသထြက္မိသည္။ လူငယ္လည္းျဖစ္ေနသျဖင့္ ကိုင္လာေသာထီးကို ပိတ္ၿပီး ထီးႏွင့္႐ိုက္သည္။ သူတို႔ကလည္း ဝိုင္းထိုးသည္။ ထီးလည္း က်ိဳးသည္။ သူတို႔က ငါးေယာက္ ကိုယ္က တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္ေလး ခံလိုက္ရသည္။ လူေတြဝိုင္းၿပီး ဆြဲေသာေၾကာင့္ ရန္ပြဲကေတာ့ၿပီးသြားသည္။
ေကာင္မေလးက ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ ရွက္လည္းရွက္၊ ေဒါသလည္း ထြက္မိသည္။ အမွန္ေတာ့ ဒီလိုေန႔မ်ိဳးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ထြက္တာကိုက ကၽြန္ေတာ့္အမွားျဖစ္သည္။ အိမ္မွာ ေအးေအး ေဆးေဆးေနၿပီး စာေရးစာဖတ္လုပ္ေနလွ်င္ ဤသို႔ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျမင္စရာ၊ ရွင္းစရာ၊ ေတြ႔စရာ၊ ႀကံဳစရာမရွိ။
ထိုအသိက ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေလာက္ စိုးမိုးထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သႀကၤန္ေရာက္တိုင္း အျပင္မထြက္။ ဘာကိစၥႏွင့္မွ မသြား။ အိမ္ထဲတြင္သာ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ ေနလာခဲ့သည္။
အမွန္အတိုင္း ႐ိုးသားစြာ ေျပာပါမည္
ျမန္မာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း
ျမန္မာ့သႀကၤန္ကို မည္သို႔မွ် ခံစားမရခဲ့သည္ကေတာ့ အမွန္ျဖစ္သည္။
အျပင္ေလာကကို ထြက္ၿပီး ဘာမွၾကည့္႐ႈခံစားျခင္းမရွိသည့္ ကၽြန္ေတာ္ အတိတ္ကိုျပန္ၾကည့္ၿပီး ေျပာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ယခုေခတ္ ဘာေတြ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနသည္ကို လံုးဝမသိေတာ့ပါ။ တီဗီဖြင့္လွ်င္လည္း သႀကၤန္ ျမင္ကြင္း၊ သႀကၤန္အက ကၽြန္ေတာ္လံုးဝမၾကည့္ပါ။
ျမန္မာ့သႀကၤန္အေၾကာင္းေျပာလွ်င္ “ယဥ္ေက်းမႈ” ဆိုသည့္စကား တြဲပါလာတတ္ပါသည္။
ယခုေခတ္တြင္ မည္မွ် ယဥ္ေက်းေနၾကသည္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။
သို႔ေသာ္ လမ္းထိပ္က ေဆာင္းေဘာက္စ္အသံကေတာ့ အိမ္တံခါးမွန္ေတြကို တခ်ပ္ခ်ပ္လႈပ္ခါေစသည္အထိ ျပင္းသည္။ ရင္ေတြပါတုန္ေနမိသည္။ ႐ိုးရာသႀကၤန္ဆိုသည္မွာ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြကို အသံကုန္ဖြင့္ၿပီး ဆူညံရသည့္ ေခတ္သို႔ေျပာင္းသြားၿပီထင္သည္။
တင္ညြန္႔
photo : facebook
