မဂၤလာပါခ်စ္မိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔။ ရာဇာဓိရာဇ္န႔ဲ မင္းရဲေက်ာ္စြာ အေၾကာင္းကို ဆက္လက္ တင္ျပေပးမွားျဖစ္ပါတယ္။ ထိုအေၾကာင္းအရာကို မေရးခင္ မွန္၏ မမွန္၏ကို ကြၽန္ေတာ္အာမမခံနိုင္ပါ။ စာအုပ္ေရးသားသူရ႕ဲအာေဘာ္လည္းပါနိုင္သလို ေရွ႕ဘဝေနာက္ဘဝေတြ ပါတ့ဲအတြက္ ယုံျခင္း မယုံျခင္းကို မိတ္ေဆြတို႔ ဘာသာဆုံးျဖတ္ပါ။
ဗဟုသုတအေနန႔ဲဘဲဲ ဖတ္ေပးပါ။ ကြၽန္ေတာ္ဒီအေၾကာင္းေရး မယ္လို႔ အပိုင္း(၁) မွာ ေရးထားေတာ့ ကိုးကားတ့ဲဟာေတြ မွန္ဘို႔ ျပန္ဖတ္ရ ရွာခ့ဲရပါတယ္။ ဖတ္ထားတာ ဆယ္စုနွစ္ေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ အခ်က္အလက္ေတြက အတိအက် မသိေတာ့ဘူး။ စာအုပ္မရိွေတာ့ download ဆြဲၿပီး ျပန္ဖတ္ပါတယ္။ ရွာပါတယ္ဆိုမွ ထိုအေၾကာင္းအရာကို မေတြ႕ဘူးဗ်ဳိ႕။ ဟိုက္ ဒုကၡဘဲေပါ့။ စာအုပ္မွားမွတ္မိတယ္ထင္တယ္။ မွန္းနန္းရာဇဝင္ စာအုပ္လိုလို ျဖစ္ကုန္ေရာ။ အထက္န႔ဲေအာက္ စုန္ခ်ီ ဆန္ခ်ီ လိုက္ရွာရတာ မ်က္စိေတြေတာင္ ျပာလာတယ္။ သမိုင္းေၾကာင္းေရးရင္ ပိုသတိထားရတယ္ေလ ၊စာအုပ္ကို မီွျငမ္း မယ္ဆိုရင္လည္း ေသခ်ာဘို႔ လိုတယ္မဟုတ္လား။ အခ်က္အလက္ အေထာက္အထားယူၿပီးရင္ ကိုယ့္ေရးသားပုံန႔ဲ တင္ဆက္ရမွာေပါ့။ စာေရးဆရာ နိုင္းပန္းလွဟာ စာေရးသားပုံေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ စာကို စိတ္ဝင္စားေအာင္ေရးတတ္သလို စာေရးသားမႈလည္းကြၽမ္းက်င္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ လိုခ်င္တာကို မရွာနိုင္ဘူး၊ ဖတ္ေကာင္းလို႔ ေမ်ာသြားတာ ၿပီးခါနီးထိဘဲ။ ေတြ႕မွေတြေတာ့လည္း ၿပီးခါနီးမွ ေတြ႕တာ။ ေတြ႕ေပမယ့္ တစ္ပိုင္းဘဲ ပါေတာ့ ေနာက္အပိုင္းကို ဆက္ရွာရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဝမ္းေတာ့သာသြားၿပီ၊စာအုပ္မ်ားလြဲၿပီလားလို႔ စိုးရိမ္ေနတာကို။ ဒီအေၾကာင္းေတြ ဘာလို႔ေျပာေနရသလဲဆိုရင္ က်မ္းကိုးစာရင္း က အေရးႀကီးေၾကာင္း ျပခ်င္လို႔ပါ။
ဘုရင္ ရာဇာဓိရာဇ္ဟာ နန္းမတတ္ခင္ကတည္းက မိန္းမန႔ဲ ခေလးရိွပါတယ္။ ပဲခူးမွာ သူ႔အတြက္မလုံျခဳံေတာ့ ဒဂုံကို ေရွာင္တိမ္းရပါတယ္။ သူ႔မိန္းမက တလမည္ေထာ္ပါ။ ေျပာရရင္ ငယ္ခ်စ္ေပါ့။ နွမလည္း ျဖစ္ပါတယ္ ။သားဦးနာမည္က ေဗာေလာက်န္းေထာပါ။ထြက္းေျပးတိမ္းေရွာင္ေတာ့ ထိုသားအမိဟာ ပဲခူးမွာဘဲ က်န္ခ့ဲပါတယ္။
ရာဇာဓိရာဇ္ ဘုရင္ျဖစ္ေတာ့ နန္းတက္ပြဲမွာ ဆီသည္မကို မိဖုရားေခါင္ႀကီးေပးၿပီးနန္းတက္တယ္။ လုပ္ရက္ပါေပ့ ေမာင္ႀကီးရယ္ ၊ နွစ္အပိုင္းအျခား ဘယ္ေလာက္မွမရိွတာကို လုပ္ရက္တယ္ေပါ့။ ငယ္ခ်စ္နွမကို စိမ္းကားရက္ပါေပ့။ ေနာက္ေတာ့ စိမ္းကားရက္စက္တာ မခံနိုင္ေတာ့့ တလမည္ေဓာဟာ ကိုယ့္ဘာသာအဆိပ္ေသာက္ၿပီး ေသေၾကာင္းႀကံသြားတယ္။ ရာဇာဓိရာဇ္ဟာ မိန္းမတင္မဟုတ္ဘဲ သားကိုလည္း ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ အမိမယ့္သား ဆင္စီး ျမင္းစီး ေလ့က်င့္တာကို အေထာက္ေတာ္ေတြေလ်ွာက္ေတာ့ သတ္ေစတ့ဲဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ အ့ံၾသသြားတယ္။ ဘယ္လိုအေဖလည္းေပါ့။ သတ္တ့ဲအ႐ြယ္လည္းၾကည့္ဦး ၁၁နွစ္ ၁၂နွစ္ ေလာက္ဘဲရိွေသးတယ္။ ထီးနန္းကို လုမွာစိုးလို႔တ့ဲ ၊အေမ့အတြက္ ကလ့ဲစားေခ်မွာေၾကာက္လို႔တ့ဲ အ့ံၾသဘဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္ဆို ထိုအခန္းဖတ္တ့ဲအခ်ိန္ သနားေနမိတယ္။ သူ႔ကို လာေျပာေတာ့ ခေလးက တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ဘဲ။ တစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာလိုက္တယ္္ ရွင္ဘုရင့္သား ဆင္စီး ျမင္းစီး ေလ့က်င့္တာအျပစ္လားတ့ဲ။ သတ္ဆိုလည္းသတ္ေပါ့ဦးရာ မသတ္ခင္ ေ႐ႊေမာ္ေဓာ ဘုရားကိုဦးခိုက္ပါရေစလို႔ အဲေကာင္ဗိန္ေျပာေတာ့ ဦးခိုက္ပါတ့ဲ။ ေ႐ႊေမာ္ေဓာဘုရားမွာ အလွဴအတန္းျပဳၿပီး သစၥာဆိုပါေလေရာ။ သူဟာ အျပစ္မရိွဘဲ ဖခမည္းေတာ္က အျပစ္ရွာၿပီး ကြက္မ်က္ခံရမွာပါ။ ဤမွန္ကန္ေသာသစၥာစကားေၾကာင့္ ရန္သူ႔ဘုရင္ရ႕ဲသားျဖစ္ၿပီး ရာဇာဓိရာဇ္ကို စစ္ထိုးရပါလို၏လို႔ ဆုေတာင္းသတ့ဲ။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီေနရာမွာ နည္းနည္းခ်န္ထားတယ္လို႔ေတာ့ ထင္တယ္။ စစ္ထိုးရုံေလာက္ေတာ့ သစၥာဆိုၿပီး ဆုေတာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ သမိုင္းဆိုေတာ့ လည္း ထိုအတိုင္းဘဲေပါ့ဗ်ာ။ ထိုအေၾကာင္းကို ရာဇာဓိရာဇ္ ျပန္ၾကားေတာ့ ထိတ္လန္႔တာကို ၾကည့္ရင္ သိနိုင္ပါတယ္။ မင္းသားေလးက အသတ္မခံဘဲ သူ႔အေမေသာက္ခ့ဲတ့ဲ အဆိပ္ဘဲေသာက္ၿပီးေသသြားတယ္။ ေၾသာ္ရာဇာဓိရာဇ္ ရာဇာဓိရာဇ္ ဘယ္လို အသည္းနွလုံးန႔ဲမ်ား လုပ္ရက္နိုင္ပါလိမ့္။ ေၾကာက္ေတာ့ေၾကာက္တတ္သားဗ်။ ထိုသတင္းလည္းၾကားေရာ ေ႐ႊေမာ္ေဓာ ဘုရားကို လုံးေတာ္ျပည့္ ေ႐ႊသကၤန္းကပ္ၿပီး သူကလည္းသစၥာဆိုဆုေတာင္းျပန္ေရာ။ နိဗၺာန္မရမီွစပ္ၾကားမွာ သူတိုက္တ့ဲစစ္ပြဲတိုင္း နိုင္ရပါလို၏တ့ဲ။ ဒါလည္းဟမယ္လို႔ထင္တယ္။ သူဘယ္လိုဆုေတာင္းလည္း ရာဇာဓိရာဇ္ဘဲပိုသိမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ မင္းသားက နာက်ဥ္းေနေတာ့ သူ႔လူေတြၾကားေအာင္ အသံထြက္ ဆုေတာင္းတာျဖစ္နိုင္တယ္။ ဒါကကြၽန္ေတာ့္အေတြးပါ။ ထင္ျမင္မႈသက္သက္ပါ။စာအုပ္ထဲမပါပါဘူး။ မင္းရဲေက်ာ္စြာန႔ဲ ပက္သက္တာက အခုမွစမွာ။ postကလည္းရွည္ေနၿပီဆိုေတာ့ ေနာက္အပိုင္းေစာင့္ေမ်ွာ္ေပးပါ ခ်စ္မိတ္ေဆြတို႔ေရ။
အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
က်မ္းကိုး - ရာဇာဓိရာဇ္ အေရးေတာ္ပုံက်မ္း(နိုင္ပန္းလွ)
MSC -228
