ကိုယ့္အသက္ဆယ္ငါးနွစ္ေလာက္တုန္းက ကိုယ္တို႔ရြာကိုေပၚေတာ္မူကုန္းကဆိုတဲ့ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးေရာက္လာခဲ့တယ္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေပၚေတာ္မူကုန္းဆိုတာလည္း ဘယ္မွာရွိမွန္းမသိခဲ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ မ်က္နွာကၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ အသက္ေလးဆယ္ေလာက္ရွိမယ့္ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး ရြာထဲကိုဝင္လာတယ္ဆိုရင္ ကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေပ်ာ္ေလ့ရွိၾကတယ္။အေၾကာင္းကေတာ့ အဲဒီဆရာေတာ္ဆီမွာ ကေလးေတြအတြက္ မုန္႔တစ္မ်ိဳးမဟုတ္တစ္မ်ိဳးပါလာတတ္လို႔ပါပဲ။
ဆရာေတာ္ရဲ႕အၿပံဳးေၾကာင့္လား လူေတြကိုကူညီတတ္တဲ့အက်င့္ေၾကာင့္လာေတာ့မသိပါဘူး ရြာကိုေရာက္ပီး ႏွစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ ရြာသားေတြနဲ႔ဆရာေတာ္နဲ႔ တစ္သားတည္းျဖစ္သြားတယ္။ရြာထဲမွာေနမေကာင္းတဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုလူနာရွိရင္ ညေနတိုင္းဆရာေတာ္ေရာက္လာပီး ပရိတ္ရြတ္ဖတ္ပီး လူနာကိုပရိတ္တရားနာေစတယ္။ဘယ္သူမွသြားပင့္စရာမလိုပါဘူး လူနာရွိတဲ့အိမ္ကို သကၤန္းေလးတျပင္ျပင္နဲ႔ သူ႔ဘာသာေရာက္လာတာပါ။
အဲဒီလိုေနရင္းနဲ႔တစ္ေန႔ေတာ့ ကိုယ္တို႔ရြာကအဖြားႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕သမီးျဖစ္သူ ေနမေကာင္းလို႔ဆိုပီး ရြာကိုျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။အဲဒီအေဒၚႀကီးက တစ္ကိုယ္လံုးပူေလာင္ေနလို႔ပါဆိုပီး ခုန္ေပါက္ေသာင္းက်န္းေနတယ္။သူကေျပာခ်င္တာေျပာၿပီး လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနေတာ့ သူ႔ေယာက်္ားကသူ႔ကို စိတ္က်န္းမာေရးေဆးရံုကိုပို႔ဖို႔စီစဥ္ေနပီ။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဘယ္ကသတင္းရသြားလဲမသိဘူး ေပၚေတာ္မူဆရာေတာ္က အဲဒီအေဒၚႀကီးကိုအိမ္ကို သူ႔ထံုးစံအတိုင္း သကၤန္းေလးတျပင္ျပင္နဲ႔ ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တယ္။
ဆရာေတာ္ၾကြလာေတာ့ အိမ္ရွင္ေတြလည္းထူးဆန္းေနတယ္ ဆရာေတာ္ကေတာ့ဘာမွမေျပာဘဲ ဘုရားဝတ္ျပဳပီး ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့အေဒၚႀကီးကို သူ႔ေရွ႕ကိုေခၚခိုင္းခဲ့တယ္။ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့အေဒၚႀကီးေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္က ကရင္လူလည္ေတြပါလားဆိုပီးေျပာတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့အေဒၚႀကီးကငိုပါေလေရာ။သူ႔ညီမေလးကိုစိတ္မခ်လို႔ ေနာက္ကလိုက္ေနတာပါဆိုပီးေျပာေနေတာ့ ဆရာေတာ္က မင္းနဲ႔မင္းညီမနဲ႔က ဘဝခ်င္းျခားေနပီျဖစ္လို႔ မေနွာင့္ယွက္နဲ႔ဆိုပီးေျပာတယ္ မင္းညီမေလးကိုမင္းခ်စ္ရင္ သူဒီဘဝမွာအဆင္ေျပေျပေနနိုင္ေအာင္ ကူညီေပးလိုက္ပါ ပီးရင္မင္းတို႔က်ြတ္လြတ္ဖို႔အတြက္အမ်ွအတန္းေဝခိုင္းေပါ့လို႔ေျပာခဲ့တယ္။
ဆရာေတာ္ကတစ္ဆက္တည္းမွာပဲ "ဘုရားပစၥည္းကိုေစာင့္တာလည္းမဟုတ္ပဲ ကိုယ့္ပစၥည္းကိုယ္အစြဲတႀကီးနဲ႔ေစာင့္ေနတာ ေကာင္းလည္းမေကာင္းပါဘူး "ဆိုေတာ့ သူနားလည္ပါပီ အဖြားကိုတိုင္ပင္ရအံုးမယ္လို႔ေျပာပီး ငိုၿမဲငိုေနခဲ့တယ္။ဒါနဲ႔ဆရာေတာ္လည္း "မင္းတို႔ဘယ္လိုျဖစ္ၾကရတာလည္း"လို႔ေမးေတာ့ အေဒၚႀကီးကိုဝင္ပူးေနတဲ့သူက သူတို႔ကကရင္ရြာတစ္ရြာ(သူကေတာ့ ရြာနာမည္အတိအက်ေျပာပါတယ္) က ေငြေၾကးခ်မ္းသာတဲ့မိသားစုျဖစ္ပီး တိုင္းျပည္ကမေအးခ်မ္းေတာ့ သူတို႔ပိုင္ဆိုင္တဲ့ပစၥည္းေတြကို ေျမႀကီးထဲမွာျမဳပ္ထားခဲ့ၾကတယ္တဲ့။
တစ္ေန႔ေတာ့သူတို႔ရြာကို ဓါးျပေတြဝင္လာပီးသူတို႔တစ္မိသားစုလံုးကို သတ္ပစ္ခဲ့ၾကတယ္ သူ႔မိဘေတြအဖိုးအဖြားေတြနဲ႔ သူ႔ညီမေလးေရာသူပါေသဆံုးခဲ့ၾကပီး သူ႔အဖြားနဲ႔သူသာပစၥည္းေတြကိုေစာင့္ရင္း မကြ်တ္မလြတ္ဘဝနဲ႔ရွိေနခဲ့ၾကပီး က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ လူဝင္စားျပန္ျဖစ္ေနၾကပီဆိုတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ သူ႔ညီမေလးကိုစိတ္မခ်လို႔ အေနာက္ကေနလိုက္ေနတဲ့အေၾကာင္းကိုေျပာျပခဲ့တယ္။ေနာက္ေတာ့ ငိုရင္းနဲ႔ပဲဝင္ပူးေနတဲ့သူက ထြက္သြားတယ္ထင္ပါတယ္ အဲဒီအေဒၚႀကီးကေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ လူေတြကိုၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ရြာဓေလ့အတိုင္း တစ္ၿခံလံုုးအျပည့္လူေတြေရာက္ေနၾကပီေလ။
အားလံုးပီးသြားေတာ့ ဆရာေတာ္ကဘယ္သူ႔ကိုမွ ဘာမွမေျပာဘဲျပန္ၾကြသြားခဲ့တယ္။ဆရာေတာ္ျပန္ၾကြသြားေတာ့မွ အဖြားႀကီးကသူ႔သမီးလင္မယားကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးၾကည့္ေတာ့ သူ႔သမီးေယာက်္ားက လြန္ခဲ့တဲ့တစ္နွစ္ေလာက္ကစပီး သူ႔မိန္းမေနာက္ကိုေျမြတစ္ေကာင္ကလိုက္ေနခဲ့ပီး သူတို႔လည္းေျမြကိုသတ္ဖို႔အတြက္အဆင္မေျပေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲၾကည့္ေနခဲ့ရေၾကာင္း တစ္ေန႔ေတာ့ေျမြႀကီးကသူတို႔အိမ္ေရွ႕ကတြင္းထဲကိုဝင္သြားတဲ့အခ်ိန္ တြင္းဝကိုပိတ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူ႔မိန္းမကအခုလိုျဖစ္သြားတဲ့အေၾကာင္းကို ဖြင့္ေျပာခဲ့တယ္။အဖြားႀကီးကသူတို႔ကိုေျပာဆိုတာေပါ့ နားလည္တဲ့သူကိုမေျပာျပဘဲ ကိုယ္ထင္ရာကိုယ္လုပ္တယ္ဆိုပီးေပါ့။ဒါမ်ိဳးဆိုတာမယံုလို႔မရဘူးလို႔ေျပာခဲ့တယ္ သူ႔သားမက္လည္းအျဖစ္အပ်က္ေတြက လက္မခံလို႔မရေတာ့ လက္ခံသြားခဲ့ရတယ္။
အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြျဖစ္ပီးသိပ္မၾကာဘူး အေဒၚႀကီးရဲ႕စီးပြားေရးတရိပ္ရိပ္တက္လာခဲ့တယ္။အခုဆိုအဲဒီအေဒၚႀကီးက ကုမၸဏီတစ္ခုမွာေတာင္ ရွယ္ယာရွင္ျဖစ္ေနပီဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ၾကားရေတာ့ အေဒၚႀကီးအတြက္ ဝမ္းသာမိသလို အေဒၚႀကီးရဲ႕သိုက္ဆက္ေတြကို ကူညီေပးခဲ့တဲ့ဆရာေတာ္လည္း အရင္ကထက္တရားအားထုတ္ေနတယ္ဆုိတဲ့ စကားကိုၾကားရတာက ပိုပီးေတာ့စိတ္ခ်မ္းသာမိပါတယ္။
MSC -230