ည၏လသည္ လူၾကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္ခန့္တြင္ ပို၍
ပို၍ေတာက္ပစြာျဖင့္ သစ္ပင္တို့၏ အကိုင္း၊အခက္၊ အလက္ ၾကားမွ ကမ႓ာေျမေပၚသို့ လေရာင္မ်ား ျဖာက်ေန၏။လျပည့္ည မဟုတ္ေသာ္လည္း လမင္းၾကီးသည္
ဝိုင္းစက္ျပည့္တင္းေသာ သ႑ာန္ျဖင့္ ေဝဟင္ေကာင္း
ကင္ျပာထက္တြင္ ထီးထီးၾကီး လွပစြာ တည္ရွိေနပါသည္။ညသည္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ္လည္း စမ္းေခ်ာင္းကေလးဆီမွ တသြင္သြင္ ေရစီးသံေလးကို သာယာျငိမ့္ေညာင္းစြာၾကားေနရ၏။တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္တြင္ ညပိုးေကာင္ေလးမ်ား၏ စူးေသာ အသံကိုလည္ေကာင္း၊ညငွက္ကေလးမ်ား၏ အသံကိုလည္ေကာင္း ည၏တိတ္ဆိတ္ျခင္းကိုျဖိဳခြဲျခင္း အသြင္ျဖင့္ ၾကားေနရပါသည္။
ညသည္ နက္သထက္နက္လာသည္နွင့္အမ်ွ ည၏လွပျခင္းဂုဏ္ေဆာင္ လမင္းၾကီးသည္လည္း ပို၍
ထြန္းေတာက္လာပါသည္။ဒီဇင္ဘာ၏ နွင္းစက္ေလးမ်ား တေပါက္ေပါက္ က်သံမွအပ ညပိုးေကာင္အသံမ်ားလည္းတိတ္ဆိတ္လာ၏။သစ္ရႊက္ေပၚတြင္ တင္က်န္ေနေသာနွင္းစက္ကေလးသည္ လမင္းၾကီး၏ လေရာင္ေလးျဖင့္ ညအလယ္တြင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ လင္းလက္ေတာက္ပေနပါသည္။တသြင္သြင္ စီးေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းေလးေပၚ
သို့ လေရာင္ျဖာမ်ား ထိုးက်ေနေသာေၾကာင့္ ေရေအာက္
ဆီမွ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးမ်ား ငါးအေသးေလးမ်ားကိုပါ
အတိုင္းသားျမင္ေနရ၏။လွပသည္ထက္ လွပေနေသာ
ညသည္ က်ြန္ုပ္၏ အိပ္ခ်င္စိတ္ကို အေဝးသို့ သယ္ေဆာင္သြားကာ သူ၏အလွတြင္ နစ္မြန္းေနေစခ်င္သည္မို့ က်ြန္ုပ္သည္လည္း ျငင္းဆန္ျခင္းမျပဳဘဲ တိတ္တဆိတ္သာ
ည၏အလွကို မလြတ္တမ္း တေငးတေမာ ေမွးေျမာေန
လိုက္ပါေတာ့သည္။
*ေလးစားစြာျဖင့္
*ေႏြဦးသစ္
**
*MSC-252
