ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ၊ မိဘ ဆိုသည့္ အႏၲဂိုဏ္း၀င္ ေက်းဇူးရွင္မ်ားႏွင့္ တစ္ဂုဏ္တည္း ထားအပ္ေသာ ျမင့္ျမတ္ေသာ သူမွာ ဆရာ ျဖစ္ပါသည္။
အသိပညာ အလိမၼာကို သင္႐ံုသာမက ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ေနထိုင္ဆက္ဆံ က်င့္ႀကံမႈမ်ား ကို သင္ၾကားေပးေသာ ဆရာေက်းဇူးကား ႀကီးမားလွသည္။ ၀လံုးေလး ၀ိုင္း၀ိုင္းေလ ဆြဲရာမွ ဘ၀အလင္းထိ လမ္းျပေသာ မိဘ ဆရာပင္ျဖစ္ သည္။ မိဘၿပီးလွ်င္ ျမတ္ဆရာသည္ ဒုတိယ မိဘဟု တင္စားၾကသည္။
ဆရာဂုဏ္ရည္ကုိ ႏိႈင္းဆ၍မရ။ ထို႔ေၾကာင့္ "အာစရိယဂုေဏာ အနေႏၲာ" ဟု ပူေဇာ္ၾကသည္။ ဆရာတို႔သည္ ပညာအလင္းေပးကာ တပည္မ်ား ကို လက္ဆင့္ကမ္းခဲ႔ရာ ဆရာေကာင္တပည့္ ပန္းေကာင္းပန္ျဖစ္ေစရန္ လမ္းညႊန္းမႈမ်ားဆံုးမမႈမ်ား ျပဳျပင္ခဲ႔သည္။
ယခင္မွအစ ယခုခ်ိန္ထိ တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနေသာ ေခတ္ျဖစ္သည္။ ေခတ္မီွ တိုးတက္ေသာ နည္းပပညာမ်ားကိုလက္ဆင့္ကမ္း႐ံုသာမက စိတ္ႏွလံုးယဥ္ေက်းေအာင္ ႏွလံုးသားႏွင့္ရင္၍ ပံုေဖာ္ထုဆစ္ေသာဂုဏ္သည္ ဘယ္အရာႏွင့္မွ် တန္းဖိုျဖတ္၍မရေပ။
စတုရဂၤဗလအမတ္ႀကီး၏ ေလာကနီတိတြင္ သစ္ပင္အရိပ္ထက္ အမိအဖ ေဆြမ်ဳိအရိပ္သည္ ပိုေအးမွ်သည္။ ဆရာျမတ္တို႔၏ အရိပ္ကလဲ ပိုေအးျမသည္ဟု မွတ္တမ္းတင္ဂုဏ္ျပဳထားသည္။
လူေလာကႀကီးသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္၌ ဆရာ၏ အရိပ္ျဖင့္ သာယာလွပတိုးတက္ခဲ႔သည္။
ဆရာတို႔သည္ အသိပညာ၊ အတက္ပညာ၊ အသက္ေမြးမႈႈပညာ တို႔ကို သင္ၾကားေပးၿပီး ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ စာရိတၱျပည့္၀ေအာင္ သြန္သင္ညႊန္ျပေပးသည္။ ဆရာတို႔သည္ တပည့္တို႔၏ ဗီဇစိ္တ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ပတ္၀န္းက်င္ လႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္စိတ္အမႈအရာတို႔ရိုင္းစိုင္းမွားယြင္းေနလွ်င္ ခ်က္ခ်င္းဆံုးမပဲ႔ျပင္ခဲ႔သည္။ ငယ္စဥ္က ဆံုးမပဲ႔ျပင္ျခင္းမခံရလွ်င္ ႀကီးေသာအခါ ထိုစ႐ိုက္ဆိုးကိုျပင္ရခက္သည္။ ငယ္စဥ္က ဆံုမပဲ႔ျပင္ သင္ၾကားေပးခဲ႔ေသာ ဆရာျမတ္၏ဂုဏ္ေက်းဇူးသည္ လူတိုင္အတြက္ႀကီးမားေသာ အရိပ္ႀကီးတစ္ခုျဖစ္သည္။
MSC-047
