မစၩိမ
အက်င့္စရိုက္၏ အရည္အေသြးမ်ားကို သံုးပိုင္းပိုင္း စီလ်ွင္ ေရွ႕ဆံုးနွင့္ေနာက္ဆံုးသည္ အလြန္အက်ံြမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ဆင္းရဲေၾကာင္းတရားမ်ားျဖစ္ကာ အလယ္အလတ္အရည္အေသြးသည္သာလ်ွင္ အေကာင္းတရား သို႔မဟုတ္ ထူးကဲေျပာင္ေျမာက္မႈျဖစ္သည္။
ဤသို႔ျဖင့္
သူရဲေဘာေၾကာင္မႈနွင့္ မိုက္ရူးရဲၾကားတြင္ သူရသတၱိရိွသည္။
နွေျမာတြန္႔တိုမႈနွင့္ လက္ဖြာမႈၾကားတြင္ ရက္ေရာမႈရိွသည္။
ပ်င္းရိျခင္းနွင့္ အလိုႀကီးမႈ ၾကားတြင္ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးမႈ ရိွသည္။
ေအာက္က်ိဳ႕မႈနွင့္ မာနႀကီးမႈၾကားတြင္ ဣေျႏၵသမၸတၲိ ရိွသည္။
လိ်ဳ႕ဝွက္မႈနွင့္ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာနိုင္မႈု ၾကားတြင္ ရိုးသားမႈ ရိွသည္။
မႈန္ကုပ္ကုပ္နွင့္ ႐ႊတ္ေနာက္ေနာက္ၾကားတြင္ ဟာသဉာဏ္ရိွသည္။
ရန္လိုမႈနွင့္ ေျမာက္လံုးပင့္လံုးၾကားတြင္ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းစိတ္ဓာတ္ ရိွသည္။
ခ်ီတံုခ်တံုစိတ္ဓာတ္နွင့္ ကမူးရႈးထိုးစိတ္ဓာတ္ၾကားတြင္ ခ်ဳပ္တည္းနိုင္စိတ္ရိွသည္။
အလယ္အလတ္ေ႐ႊလမ္းစဥ္ဆိုသည္မွာ အတိအက်တိုင္းတာ၍ ရနိုင္ေသာ သခ်ၤာကိန္းမ်ိဳးမဟုတ္ေပ။ ၎သည္ အေနအထားတစ္မ်ိဳးစီ၏ အေျခအေနအလိုက္ အေျပာင္းအလဲရိွရာ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရိွၿပီး ရင့္က်တ္ေသာ ဆင္ျခင္တံုတရားအရသာ မိမိအရည္အေသြးကို မိမိေျမေတာင္ေျမႇာက္မည္။
ထူးကဲေျပာင္ေျမာက္မႈသည္ သင္ၾကားေလ့လာမႈေရာ အေလ့ပါအက်င့္ပါေအာင္ က်င့္ယူမႈေရာျဖင့္ပါ ရယူရသည့္ အတတ္ျဖစ္သည္။
(လူ႔အေတြးအေခၚသမိုင္း # ဘာသာျပန္သူ လိႈင္သင္း )
photo : facebook