အိမ္ခန္းခေတြက ေဈးႀကီးသည္။ အိမ္ငွားျဖင့္ ေနထိုင္ရမည္ျဖစ္သျဖင့္ အိမ္ခန္းလိုက္ရွာသည္။ တစ္လ ႏွစ္ေသာင္းဆိုသည္မွာ အနည္းဆံုးျဖစ္သျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုပင္ အားကိုးေနရသည္။ ရသည့္လခက တစ္လမွ ၁၂၀၀ က်ပ္၊ တစ္ေယာက္တည္းပင္ မနည္းရပ္တည္ေနရသည့္ဘဝ။ ဘုန္းေက်ာင္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ လည္း မလြတ္လပ္။ မနက္ ၄ နာရီေလာက္ အိပ္ရာက ထရသည္။ ဘုန္းႀကီးၾကည္ျဖဴေအာင္ အနည္းဆံုး ၾကမ္းတိုက္၊ တံျမက္လွည္းေလးေလာက္ေတာ့ လုပ္ေပးရသည္။ ေက်ာင္းတြင္ လူမ်ားလာလွ်င္ မည္သည့္ ေနရာတြင္ သြားေနရမွန္းမသိ။
တစ္ေန႔တြင္ တပည့္တစ္ေယာက္က
“ဆရာ … အိမ္ငွားဖို႔ရွာေနတယ္ဆို”
“ေအးကြယ္ … အိမ္ခန္းေဈးေတြကႀကီးေတာ့ ငွားေနဖို႔လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူးကြယ္”
“ဆရာ … ကၽြန္မဦးေလးတိုက္မွာ လူမရွိဘူးဆရာ။ အဲဒါ ဆရာေနခ်င္ရင္ ေျပာေပးမယ္”
“သမီးဦးေလးက ဘယ္သြားလို႔လဲ”
“ေသသြားလို႔”
ေတာ္ၿပီ လူေသထားသည့္တိုက္တြင္ မေနခ်င္။
“ေနပါေစကြယ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ တပည့္မေလးက
“ဆရာ … တိုက္က လူမေနေတာ့ ပစ္ထားတာၾကာပါၿပီ။ သမီး အေဖက ဆရာ့ကို ေနမယ္ဆိုရင္ တစ္ျပားမွာ မယူပါဘူးတဲ့။ အိမ္ေစာင့္အေနနဲ႔ ေနေပးရင္ ရပါၿပီဆိုလို႔ပါ”
“ဒါနဲ႔ သမီးဦးေလးက ဘာျဖစ္လို႔ ေသသြားတာလဲ”
“သူက ကားတိုက္ၿပီး ဆံုးသြားတာဆရာ”
“မိသားစုေရာမရွိဘူးလား”
“သူေရာ၊ သူ႔မိန္းမေရာ၊ သူတို႔ သမီးေလးပါ သံုးေယာက္စလံုး ကားတိုက္ၿပီး ဆံုးသြားတာဆရာ”
“ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ”
“သံုးႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ”
ကၽြန္ေတာ္က တပည့္မေလး၏ ဖခင္ႏွင့္အတူ တိုက္ကိုလာၾကည့္မိသည္။ ၿခံက်ယ္ႀကီးတစ္ခုထဲရွိ တစ္ထပ္တိုက္ ေလးတစ္လံုးျဖစ္သည္။
“ဆရာ အိမ္က အေမြဆိုင္ဆိုေတာ့ ေရာင္းမထြက္မခ်င္း ဆရာ လြတ္လပ္စြာ ေနႏိုင္ပါတယ္”
“ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာေၾကာင့္ ငွားမစားတာလဲ”
“ငွားတာပဲဆရာ … ၿခံေရွ႕မွာ ဆိုင္းဘုတ္ေတာင္ ခ်ိတ္ထားေသးတယ္။ ဘယ္သူ လာျဖဳတ္သြားလို႔လဲ မသိဘူး။ သမီးကေျပာတယ္။ ဆရာလည္း ေနစရာမရွိဘူးဆိုလို႔”
“ေနစရာမရွိတာေတာ့ မွန္တယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး”
“ဆရာရယ္ … တစ္ျပားမွ ေပးစရာ မလိုပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဒီအတိုင္း ထားရမယ့္ အတူတူ ေနႏိုင္ပါ တယ္။ ဆရာ ဒါနဲ႔ မိသားစုပါ ေနမွာလား”
“ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ေထာင္မရွိပါဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း ေနမွာပါ”
“ဟာ … ဒါဆိုရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့”
ဤသို႔ျဖင့္ တပည့္မေလးေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တိုက္အိမ္တြင္ ေနထိုင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း စံုစမ္းရေသးသည္။ ဤတိုက္တြင္ သရဲေခ်ာက္သလားေပါ့။ သို႔ေသာ္ မည္သူကမွမသိဟုေျပာၾကသည္။
တစ္ေယာက္တည္းသမားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္သာ ရွင္းလင္းၿပီး ကုတင္တစ္လံုးႏွင့္ ေနရသည္။ အိပ္ခန္း ႏွစ္ခန္းထဲသို႔ မလိုအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ား၊ ပရိေဘာဂမ်ားထည့္ကာ ေသာ့ပိတ္ေပးထားလိုက္သည္။ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ကုတင္တစ္လံုး၊ စားပြဲကုလားထိုင္တစ္လံုး၊ ပက္လက္ ကုလားထိုင္တစ္လံုးပဲထားလိုက္သည္။ ေက်ာင္းသားေတြက လာၿပီးကူညီကာ ရွင္းလင္းေပးၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ရွင္းရွင္းလင္းလင္းပဲႀကိဳက္သည္။
မီးဖိုခန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အသံုးျပဳရမည္။ ကိုယ္တိုင္ခ်က္စားရမည္။ အိုးခြက္ ပန္းကန္ေတြကလည္း အသင့္ ျဖစ္သည္။
စိတ္ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ ေအးေဆးစြာ ေနထိုင္ရေတာ့မည္ကို ၾကည္ႏူးေနမိသည္။
ပထမဆံုးည
ကၽြန္ေတာ္က စားပြဲေပၚတြင္ ထိုင္ၿပီး စာေရးေနမိသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲတြင္
“ကေလာက္ … ကေလာက္ … ကေလာက္”
ဘာလဲဟုထသြားၿပီၾကည့္သည္။ ဘာမွမေတြ႔။ ျပန္လာသည္။ စာဆက္ေရးေနမိသည္။
“ေတာက္ … ေတာက္ … ေတာက္”
ကၽြန္ေတာ္ စာေရးသည္ကို ရပ္ၿပီး ၿငိမ္သက္ကာ နားေထာင္ေနမိသည္။ အသံကဆက္ျမည္ေနသည္။
“ကေလာက္ … ကေလာက္ … ကေလာက္”
ကၽြန္ေတာ္သည္ ေၾကာက္တတ္သူေတာ့ မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ တိတ္ဆိတ္သည့္ ညအခ်ိန္တြင္ အသံေတြၾကား ေနရသည္မွာ စိတ္ထဲကို မ႐ိုးမရြျဖစ္ေစသည္။ အသာေလးထၿပီး အခန္းေတြထဲကလား ကပ္ၿပီး နားေထာင္ ၾကည့္သည္။ မဟုတ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကျဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္ ေျခေထာက္ကို ေဖာ့နင္းၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ မီးခလုတ္ကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ဘာမွမရွိ
“ႂကြက္ေတြ ေသာင္းက်န္းလွခ်ည္လား”
ကၽြန္ေတာ္ ဧည့္ခန္းကို ျပန္လာသည္။ စာဆက္မေရးခ်င္ေတာ့သျဖင့္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ထိုင္ကာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနမိသည္။ မ်က္လံုးေတြ စင္းလာၿပီး အိပ္ခ်င္သျဖင့္ မီးမွိတ္လိုက္ၿပီး အိပ္ရာဝင္ခဲ့သည္။
အိပ္မည္လုပ္မွ ျခင္ေထာင္ႀကိဳးက ျပတ္က်သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကထၿပီး မီးဖြင့္ ျခင္ေထာင္ႀကိဳးကို ျပန္ခ်ည္ရသည္။ မီးျပန္ပိတ္ ျခင္ေထာင္ထဲဝင္ၿပီး မ်က္လံုးကိုမွိတ္ထားလိုက္သည္။ ျခင္ေထာင္ႀကိဳး ျပတ္ျပန္ၿပီ။ မီးထဖြင့္ၿပီး ႀကိဳး ျပန္ခ်ည္သည္။ ႀကိဳးေလးေခ်ာင္းစလံုးလိုက္စစ္ၿပီး ေသခ်ာမွ မီးပိတ္ကာ ျခင္ေထာင္ထဲဝင္သည္။
တစ္ေန႔လံုး အိမ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ထားရသျဖင့္ ပင္ပန္းလြန္းေသာေၾကာင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ မိုးလင္းေတာ့ အိပ္ရာကႏိုးသည္။ ေခါင္းအံုးမရွိ။ ေဘးတြင္ ေခါက္ထားသည့္ ေစာင္လည္းမရွိ။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ညလံုး ဒီအတိုင္း အိပ္ေနမိျခင္းျဖစ္သည္။ ေခါင္းအံုးႏွင့္ေစာင္ ဘယ္ကိုေရာက္သနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ ျခင္ေထာင္ကို လွန္ၿပီး ကုတင္ေပၚက ဆင္းလိုက္သည္။ ေခါင္းအံုးႏွင့္ ေစာင္က ကုတင္ေအာက္ကို ေရာက္ေနသည္။
photo : facebook
