ငါ....
ေလ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းေတြတိုင္း အိုေဟာင္းသြားခဲ့ၿပီ။
ငါတို႔ေတြအရြယ္ေရာက္ေလ.. တခ်ိဳ႕ေသာသူေတြအိုမင္းကုန္ၿပီ။
အရာဝတၳဳတို႔သည္ အိုေဟာင္းသြားေပမယ့္ ငါတို႔ျပန္လည္ဆန္းသစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ႏိုင္ၾကသည္ ဖန္တီးႏိုင္ၾကသည္သာျဖစ္သည္။
ႏုပ်ိဳျခင္းမည္ေသာ ေမတၱာတရားတို႔သည္ အိုမင္းျခင္း၏ လိႈင္းဒါဏ္ကိုမခံႏိုင္႐ွာ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းအသြင္ႏွင့္ ငါတို႔ကို တဖန္ျပန္႐ိုက္ခတ္ေလမည္။
ငါတို႔ႏုပ်ိဳစဥ္က ငါတို႔ရဲ႕မသိစိတ္ႏွင့္ ဆိုးမိုက္သမွ်ကို သည္းခံခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးလ်ွက္ အဆိုးေတြကိုျပဳျပင္ေစေအာင္ အေကာင္းေတြေဝေနေအာင္ ငါတို႔ကိုလမ္းျပေဖာ္ေဆာင္ေပးေသာ ငါတို႔ရဲ႕အဖိုးအဖြားအမိအဖတို႔သည္အိုမင္းျခင္းႏွင့္ ရင္ဆိုင္လာၾကရေတာ့မည္။
အျဖစ္အပ်က္တို႔သည္ မေန႔တစ္ေန႔ကလိုသာျဖစ္ေလသည္။ ႏုပ်ိဳျခင္းသည္လည္း တဒဂၤမွ်သာျဖစ္ေပသည္။ ငါတို႔အိုမင္းေသာအခါ ငါတို႔ကိုေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးမည့္သူမ်ား ႐ွိေနပါ့မလား။..
ထိုအခ်က္သည္စဥ္းစားစရာပါ။ ယခုခ်ိန္ ဘိုးဘြားတို႔ အိုမင္းလို႔ သူငယ္ျပန္ခ်ိန္ ငါတို႔သည္သူတို႔ကိုမျငဴစူသင့္၊ သူတို႔၏ေမတၱာထားမႈတို႔သည္ ငါတို႔ရဲ႕ မသိစိတ္ေတြ႐ွိေနစဥ္ကျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔၏မသိစိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို ငါတို႔အသိစိတ္ျဖင့္ ေဖးမၾကရမည္။ လူတို႔သည္ ကူညီသေယာင္ႏွင့္ တစ္ကယ္လိုအပ္လာလွ်င္ပစ္ေျပးတက္ၾကသည္။
လူငယ္ႏွင့္ လူႀကီးေတြ၏ သံသရာသည္လည္ေနျမဲျဖစ္သည္ ေကာင္းတစ္ခါဆိုးတစ္လွည့္မို႔ အက်ိဳးလည္း ျဖစ္ေစ အဆိုးလည္း႐ွိေစေပါ့။
ငါတို႔လိုလူငယ္ေတြ အခက္အခဲေတြေတြ႔၊ စိတ္ညစ္စရာေတြေတြ႔႐ွိတဲ့အခါေ႐ွာင္မေျပးသင့္။ ေ႐ွာင္ေျပးျခင္းသည္ ျပႆနာတစ္ခုကိုေျဖ႐ွင္းျခင္းမဟုတ္ သတၱိမ႐ွိလို႔ ထြက္ေျပးျခင္းသာျဖစ္သည္။
အသိဥာဏ္႐ွိေသာသူတိုင္းဟာ အဆိုးထဲမွအေကာင္းတို႔ကို မရမက ရ႐ွိေအာင္ ႀကိဳးစားၾကေပလိမ့္မည္။...
ငါကေရာ... ဘာမွမဟုတ္တဲ့အလုပ္ေတြကို တန္ဖိုး႐ွိတဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာ လုပ္ေဆာင္ေနအံုးမွာလား။
ဖတ္႐ႈေပးသူအားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစခင္ဗ်ာ။
