My Camera Photo
မဂၤလာပါ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ။ စာေရးသားမႈေတြဆိုတာ တစ္ကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ႏိုင္မႈေတြမ်ားစြာ လိုအပ္လို႔ေနပါတယ္ဗ်ာ။ စိတ္ကူးဥာဏ္ရင့္သန္တဲ့အခါ စာေရးရတာ မ်ားစြာအေထာက္အကူျဖစ္ေနေစပါတယ္။ ထို႔အတူပဲ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ အေလ့အက်င့္တို႔ကလည္း စာေရးသားမႈအတြက္ မ်ားစြာေသာ အေထာက္အပံ့တို႔ကိုေပးပါတယ္။ အေလ့အက်င့္ဆိုတာကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ျပဳလုပ္ယူမွရတဲ့အရာေတြပါပဲ။ အလုပ္တစ္ခုကို မလုပ္တက္ဘူးလို႔ေျပာၿပီးျငင္းတာနဲ႔ မလုပ္ခ်င္ဘူးဆိုတာနဲ႔က တူေနသေယာင္ပါပဲ။ ဘာလို႔လည္းဆိုရင္ အလုပ္မလုပ္တက္တဲ့သူတစ္ဦးဟာ မလုပ္တက္တာထက္ မလုပ္ခ်င္လို႔ မတက္တာပါ။ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ေလာကႀကီးထဲမွာ မပ်င္းမရိနဲ႔သြားလာလႈပ္႐ွား႐ုန္းကန္ေနရတဲ့သူေတြအဖို႔မွာကေတာ့ အခုလို Steemitစာေရးသားတဲ့အခါ အေတြ႔အၾကံဳေတြ ဗဟုသုတေတြကို လွ်င္ျမန္စြာနဲ႔ျပန္လည္ေရးသားေနလို႔ရပါၿပီဗ်ာ။ တစ္ကယ္ဆိုရင္ စာေရးသားရတာက မခက္ပါဘူး၊ သို႔ေပမယ့္ မလြယ္ကူပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုရင္ ေလာကႀကီးထဲ႐ွိတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကို စာေပအျဖစ္ျပန္လည္ေရးသားရာမွာ ေရးသားမႈေတြအေပၚမူတည္ၿပီး စာေပေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲလြဲသြားမွာပါ။ ကဗ်ာစာေပ၊ ရသစာေပ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ စာကိုေရးသားရာမွာလည္း ဒီတိုင္းတည့္ထိုးႀကီးေရးသားရင္ စာဖတ္သူအတြက္လည္း အဆင္မေျပသလိုေရးသားသူကိုလည္း အျပစ္ျမင္ေနေစမွာပါ။ လူအခ်င္းခ်င္းစကားေျပာဆိုၾကရာမွာ စကားကို ၾကမ္းတမ္းစြာေျပာဆိုတာနဲ႔ ေအးေဆး ေျပလည္စြာေျပာဆိုတာ ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေတြေပါ့။
စာေပေတြကိုေရးသားရာမွာ စာဖတ္သူကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မႈ႐ွိေနေစဖို႔အတြက္ စကားေျပဆိုတဲ့ပံုစံနဲ႔ေရးသားရမွာပါ။ စကားေတြကိုေျပလည္စြာေျပာဆုိရင္တဖက္လူရဲ႕နားထဲကို ခ်ိဳၿမိန္စြာေရာက္႐ွိသြားတာမို႔ ရန္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ေျပလည္စြာမေျပာပဲ ၾကမ္းတမ္းမိရင္ ရန္ပြဲေတြျဖစ္လာရေတာ့တာေပါ့။ အဲ့ဒီလိုပဲ စာေရးသားရာမွာ ေျပျပစ္လွပစြာေရးသားႏိုင္ေလ စာဖတ္သူေတြနဲ႔ ပိုမိုရင္းႏွီးလာရေလပဲေပါ့။ က်ေနာ္ အခုေရးတဲ့ပံုစံကလည္း စကားေျပလို္မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ စာဖတ္သူတို႔အတြက္ အေႏွာက္အယွက္ သိပ္မျဖစ္ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ အေႏွာက္ယွက္ျဖစ္ေနခဲ့ရင္လည္းေျပာေပါ့ေနာ့ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲဟာ😁။ က်ေနာ္လည္းစာေရးရင္အေကာင္းဆံုးေတာ့ ေခ်ာေမြ႔ေအာင္ ေရးသားပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔တေတြဟာ စာေရးဆရာေတြမဟုတ္ၾကလို႔ စာမေရးတက္ေပမယ့္လည္း ႀကိဳးစားၿပီးေရးသားၾကရင္ျဖင့္ စာေရးဆရာေတြလည္းျဖစ္ႏိုင္ၾကပါတယ္ဗ်ာ။
စာေရးဆရာေတြဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက စာေရးတက္ခဲ့ၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔လည္း လူေတြပါပဲ။ သူတို႔ေတာင္ စာေတြေရးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားေရးခဲ့ၾကေနေသးရင္ က်ေနာ္တို႔ကေရာ ေရးသားႏိုင္မႉ အ႐ွိၾကဘူးလားဗ်ာ။
တစ္ကယ္ေတာ့ သူလုပ္ႏိုင္တဲ့အလုပ္တစ္ခုဟာ က်ေနာ္တို႔လည္း ႀကိဳးစားသင္ယူလုပ္ကိုင္ၾကရင္ မလုပ္တက္စရာ မေရးတက္ႏိုင္စရာမ႐ွိေတာ့ပါဘူး။
လူ႔ဘဝဆိုတာ တိုတိုေလးမို႔ ပညာ႐ွင္ေတြလည္း သိပ္ၾကာၾကာမေနၾကရပါဘူး အိုမင္းလာၾကရတာပါပဲ။ အသက္အရြယ္ အိုမင္းလာတဲ့ ပညာ႐ွင္ေတြ၊ ဆရာေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တဲြအေမြေတြကို က်ေနာ္တို႔ပဲ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းရင္း လက္ဆင့္ကမ္းၾကရမယ္မဟုတ္လားဗ်ာ။
က်ေနာ္တို႔တေတြႀကိဳးစားပါမွ ေနာင္လာေနာက္သားေတြအတြက္လက္ဆင့္ကမ္းၿပီး အေမြႏွစ္ေကာင္းေတြကို ထပ္ၿပီး လက္ဆင့္ကမ္းႏိုင္ၾကေတာ့မွာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔မႀကိဳးစားလို႔ တခ်ိန္မွာ ဆရာေတြေသလြန္သြားခဲ့ရင္ ပညာလက္ဆင့္မကမ္းႏိုင္ပဲျဖစ္ၾကရေတာ့မွာပါ။
က်ေနာ့တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕အသက္ေသြးေၾကဟာ သယံဇာတလို႔ေျပာလို႔ရေပမယ့္ ႏို္င္ငံတိုင္းရဲ႕ အဓိကအသက္ေသြးေၾကာဟာေတာ့ စည္းကမ္းနဲ႔ လူငယ္ေတြပါပဲ။ လူငယ္ေတြဟာ ႀကိဳးစားၾကမယ္ဆိုရင္ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အလုပ္ဆိုတာမ႐ွိႏိုင္ပါဘူးလို႔ေျပာၾကားရင္း postေလးကို အဆံုးသတ္လိုပါတယ္ဗ်ာ။
အရင္postအေဟာင္းရဲ႕အပို္င္းဆက္ေလးကိုေတာ့ ေနာက္တစ္ႀကိမ္မွပဲေရးသားၿပီးတင္ေပးပါ့မယ္ဗ်ာ။
အားလံုးပဲကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစခင္ဗ်ာ။
My Camera Photo
@koayezaw