Czy można namalować czas? Jak go uobecnić w obrazie? Czy to w ogóle możliwe?
Znam jedną taką kobietę, która to potrafi. Znam tylko z obrazów. Jest mi bardzo bliska.
Aldona Mickiewicz.
Wspaniała malarka, wywodząca się ze środowiska krakowskiego. Stanowczo zbyt mało znana. Czarodziejka pędzla, odnajdująca to co niezwykłe w zwyczajności. Przedmioty zaklęte w znaczenia. Historie nigdy nieopowiedziane. Milczący świadkowie. Szlachetność i splendor ubogich, zdeformowanych przedmiotów. Brud i rdza. Ulotność. Okruchy ludzkiego świata, oddane z mistrzowskim pietyzmem. Czułość dla tego co niepotrzebne. Te same tematy powtarzane po wielokroć. Jakaś przedziwna, przejmująca prawda tych obrazów. Ja je tak odbieram, tak je czuję i wciąż na nowo się nimi zachwycam. Realizm wkracza w inny wymiar, mimo iż żyjemy w świecie wszechobecnej fotografii. W jej pracach odnajduję to, czego szukam w sobie – obrazu jako symbolu. Pierwiastka duchowego w rzeczywistości.
Chciałabym aby moje malarstwo było czymś więcej. Drogą ku prawdzie. Czym ta prawda jest? Nie wiem. Pewnie dla każdego czymś innym. Dla mnie jednak to wytężone studium ma ogromne znaczenie. Całym sercem powtarzam za Aldoną Mickiewicz: „Nie przestanę pochylać się nad światem, wpatrywać, wgapiać się w niego w nadziei na chwilę iluminacji, jakiegoś odsłonięcia, udzielenia się prawdy w doświadczeniu zmysłowym. Na dobitność, natarczywość „jaskrawość” widzialnego – odpowiadam sztuką mimetyczną, naśladowaniem ( czyli postępowaniem po śladach niewidzialnego), realizmem jako pewnym sposobem poszukiwania artystycznej prawdy, zmagania się z rzeczywistym w oczekiwaniu na paruzję Rzeczywistego. (…) „Bycie artystą” interesuje mnie tylko o tyle, o ile pomaga mi w świadomym, przytomnym przeżywaniu życia, w procesie stawania się, o ile konstytuuje mnie jako człowieka.”
Aldona Mickiewicz Arka
Aldona Mickiewicz "Skrzydło, kamień"
Aldona Mickiewicz "Trzy okresy z życia"
