Merhabalar, dünkü yazısında 
Bende kendisinin paylaşımından yola çıkarak vermiş olduğu siteden bir söz aldım. İlk aklıma gelenlerle yazımı yazacağım.İyi bir yazı olmaz ise kusuruma bakmayın.Böyle bir yazı ilk denememdir. İngilizcem iyi olmadığı için çeviri yaptım.Çeviriden anladığım kadarıyla yazıma başlıyorum.:)
He was the one person I hated more than anything. And now I was stuck on an elevator with him. 'Share on Twitter' icon (Tiana Smith, United States)
En nefret ettiğim şeyden bile daha çok nefret ettiğim kişi oydu.Ve şimdi onunla birlikte bir asansörde takılı kaldım.
Gözlerini bana dikmiş baktığını hissedebiliyordum.Ne kadar inkar etmeye çalışsamda, aramızda özel bir bağ olduğunu biliyordum.Benden bir adım geride bekliyordu.Belli ki beni rahatsız etmek istemiyordu.
Asansör kaçıncı katta takılı kaldı tahmin edemiyordum.Lambalar tam çalışmıyordu.Loş ışık beni rahatsız ediyordu.Aslında daha önce de asansörde kalmıştım ama şimdi durum farklıydı.Nereden çıkmıştı karşıma.Bunca zaman sonra tam onu unutmuşken görmek zorunda mıydım.Bu şehre niye gelmişti? İş için miydi?Beni görmek istemiş miydi? Beni özlemiş miydi?
Tüm sorular kafamda dönüp duruyordu.Arkama bakmamaya çalışıyordum.Orada olduğunu bilmek beni oldukça geriyordu.
Sonra:
-Korkuyor musun? diyen sesini duydum.
-Hayır.Neden korkacakmışım ki.Alt tarafı asansörde kaldık.Şimdi bizi kurtarırlar.
-Tamam dedi.Sadece tamam.Kendi köşesinde durmaya devam etti.
Sıkılmaya başlamıştım yarım saat olmasına rağmen hala kurtarılamamıştık. Asansörün havası bitiyordu ve nefes almakta zorlanmaya başlamıştım.Yakınımda olması mı nefes almamı zorlaştırıyordu aslında bilmiyordum.Aramızdaki gerginlik gittikçe belirginleşiyordu.Hiçbir söz söylememesine rağmen daha yakın durmaya başlamıştık.Kollarımız birbirine değiyordu.Kalbimin sesini duyabiliyordum.Onunda bana karşı bir şeyler hissettiğini anlayabiliyordum.Ondan uzak durmam gerekiyordu ama bu kadar yakınken nasıl yapacaktım. Kalelerim bir bir düşüyordu.Bunu hissediyordum.
Tüm gücümü topladım ve ona doğru döndüm.Tam bu sırada görevlilerin sesi duyuldu.Sakin olun hanımefendi şimdi kapıyı açıyoruz.İkimizde kendi köşelerimize çekildik.Kapının açılmasıyla ilk ben dışarı çıktım.
Sonra onu sesi geldi:
-İyisin değil mi?
-Değildim, nasıl olabilirdim ki.
En nefret ettiğim şeyden bile daha çok nefret ettiğim kişiyle asansörde kalmıştım.
Sevgiler
JUNOSTAR