Antyczni Rzymianie w trakcie rozwoju własnej państwowości adaptowali naukę i oraz te osiągnięcia Greków, które w ich odczuciu były użyteczne: m.in. w dziedzinie wojskowości, medycyny, sztuki czy teatru.
Taka asymilacja greckich wzorców rozpoczęła się w II wieku p.n.e., kiedy to podbity przez Rzymian grecki świat zaczął napływać do Rzymu w swojej najlepszej formie. W „Wiecznym Mieście” zaczęli się pojawiać greccy architekci, medycy, pisarze, którzy z pewnością wywarli duży wpływ na rozwój rzymskiej nauki.
Starsza generacja historyków stała w przekonaniu, że antyczni Rzymianie nie mieli de facto osiągnięć, gdyż to co stosowali wynikało w dużej mierze z wynalazków innych ludów. Obecnie jednak panuje trend mówiący, że Rzymianie mieli duży wpływ na rozwój wielu dziedzin nauki: geometrii, fizyki czy biologii. Dążenie do badań i powiększania wiedzy często było sponsorowane przez bogate osobistości ze świata Rzymu, które chciały zostać zapamiętane jako mecenasi sztuki oraz patroni nauki.
Pytanie brzmi, którzy antyczni Rzymianie mogli by otrzymać tytuł naukowca, z racji na swoje osiągnięcia. Wyróżnić z pewnością można następujące osobistości:
Katon Starszy – który w swoim dziele De agricultura radził jak dobrze prowadzić gospodarstwo oraz opisywał choroby roślin czy pielęgnację roślin.
Marek Terencjusz Warron – który w swoim dziele Res Rusticae przedstawia najlepsze sposoby na dobre zarządzanie dużym majątkiem. Co więcej, mimo że jego wiele prac się nie zachowało, stworzył ogromną ilość traktatów poświęconych matematyce, geografii, biologii. Jego dzieła wywarły wpływ na późniejszych rzymskich badaczy Witruwiusza czy Pliniusza Starszego.
Cyceron – który przetłumaczył wiele greckich tekstów oraz odznaczył się w dziedzinie filozofii, kosmologii i fizyce.
Juliusz Cezar – jego Wojny galijskie poza aspektem propagandowym niosą ogromny pokład wiedzy geograficznej. Co więcej, Cezar miał napisać dzieło o gwiazdach.
Lukrecjusz – autor De rerum natura, dzieła poświęconego ważniejszym greckim rozprawom nad atomizmem.
Publiusz Nigidiusz Figulus – napisał prace (częśćiowo zachowane) na temat zoologii, astronomii, pogody czy natury ludzkiej.
Witruwiusz – jego dzieło De architectura to prawdziwa encyklopedia wiedzy o planowaniu miast, proporcjach, materiałach budowlanych, geodezji, astronomii czy mechanice.
Seneka Młodszy – prowadził studia o meterologii, kosmosie, kometach, filozofii
Columella – poświęcił się agrotechnice. W swoich dwunastu księgach doradzał jak prowadzić wielkie gospodarstwo, uprawiać winorośl, ogrodnictwo, hodować zwierzęta oraz jaki układ posiadłości jest najlepszy.
Marcus Manilius – autor dzieła poświęconego astronomii – Astronomica
Pomponiusz Mela – poświęcił się badaniom geograficznym m.in. obszaru Morza Śródziemnego czy północnej Europy (dzieło De chorographia)
Aulus Cornelius Celsus – twóca encyklopedii De medicina złożonej z 8 części, a poświęconej tematyce medycznej: terapia, operacje, dieta.
Scribonius Largus – twórca dzieła Compositones poświęconego medycynie, która miała zwłaszcza zastosowanie w przypadku gladiatorów
Pliniusz Starszy – autor encyklopedii Naturalis Historia złożonej z 36 tomów, które poruszają tematykę zwierząt, roślin, minerałów.
Frontinus – poświęcił się badaniom a propos wojskowości czy systemów wodnych Rzymu – De acquis urbis Romae
Galen – badacz greckiego pochodzenia, skupiony na medycynie (wiedzę czerpał z własnych doświadczeń jako gladiator). Praktykował także innowacyjne operacje.
