Jeremiasz Falck według Daniela Schultza, Jerzy Lubomirski, 1653
Jeszcze jeden wspaniały portret Schultza na rycinie Jeremiasza Falcka na zakończenie tego przeglądu Schultzowskiego. Ale trudno się od niego oderwać. Kiedy sztuka polska ponownie osiągnię tę klasę? W czasach Sobieskiego chyba nie ma nikogo, kogo można byłoby z nim porównać. Później sztuka, nie tylko w Polsce, staje się stopniowo coraz bardziej sztampowa i przewidywalna (choć to uproszczenie jednak bo za Sasów było kilku wybitnych twórców). Ale chyba dopiero najlepsze prace Bacciarellego i Lampiego sięgają jego poziomu.
