Bitirmeniz gereken bir iş varken hiçbir şekilde keyfi aktivitede bulunmamak gibi bir ceza sistemiyle kendinizi cezalandırdınız mı hiç?
Ceza olduğunun farkına varmadan ama bilinçli bir şekilde bunu uyguluyorum kendime son iki aydır. Bile isteye hiçbir diziyi takip etmiyor, hiçbir şey izlemiyorum. Ayda 2 veya 3 izlediğim filmler hariç. Takip ettiğim dizileri bıraktım. Oysa pandemide yapacak pek bir alternatif aktivitem de kalmamışken.
Tezimi bitirmek istiyorum, yoluma bakmak istiyorum. Ama kafa dağıtmadan bu mümkün mü? Mümkün. İttire ittire. Günde bir kaç saat, bazen de ziplenmiş dosya gibi sıkıştıra sıkıştıra ancak bir paragraf.
Yettiğince, olabildiğince, elinden geldiğince. Kilit kelimeler. Mükemmeli aramadan, kanaatkar biçimde.
Nefes almak lazım. Arada bir kendin için bir şeyler yapmak lazım. Sıfırlanmak lazım. Arınmak ve yeniden başlamak lazım.
İdealler mi yoksa hedefler mi?
Kayboluyorum, kayboluyoruz. Kendimizden beklentileri yüksek tutuyoruz. Başkalarına gelince 'önce kendin' bi dur diyoruz. Nasihat ancak başkasına söylenince güzel görünüyor, kendimize gelince hiç hoşlanmıyoruz.
Adam asmacayı hepimiz biliyoruz heralde. O adamı her halükarda asıyorduk. Ben hiç kurtardığımızı hatırlamıyorum. Kendimizi de böyle acımasızca yargılıyoruz işte.
Bugün nefes günüm ama bilin bakalım ne yapıyorum?
HİÇBİR ŞEY...
Boş ekrana bakıyorum. Çünkü cezalıyım.
