Bir şeyler yazmaya ihtiyacım var gibi fakat kafam boş. Böyle duygu olarak yükselip ne hissettiğimi bilmediğim bir durumdayım şu an. Ne hissettiğini bilmemek derken hangi duygunun hakim olduğuna karar verememek değil. Durgunluk var ve tanımlayamadığım bir his var. Yazmak her zaman iyi geliyor diye size geldim ben de.
İkinci paragrafa uzun süre sonra başladım. Yukarıda bahsettiğim duyguya en yakın şeyi aradım. Sanırım yetersizlik en yakın şey. Çünkü birçok insan, birçok durum için endişe duymaktan kendimi alamıyorum. Fakat yetemeyeceğimi ya da yetişemeyeceğimi kabul ettim. Yeni de değil. Kabul edeli çok oldu da. Bir yerlerden rahatsız ediyor işte. Çünkü daha önce de dediğim gibi; hikayeyi bilmek her şeyi değiştirir.
Kendim ilerlemek istediğim hatta bir miktar ilerlediğim yolda daha önce bulunduğum yerlerde bir yabancı da görsem üzülüyorum. Bulunduğum yerden her zaman memnundum. Hep doğrusu ya da güzeli o gibi hissederdim. Yine aynı şekilde hissediyorum ama biliyorum ki ilerde şu an bulunduğum yere bakınca daha iyi bir yerdeymişim gibi hissedeceğim. Saçma bir durum. Çünkü bu akademik ya da ekonomik vs bir şey değil. İlerledim dediğim şey bir gerileme de olabilir. Buna rağmen başkasını görmek üzüyor. Kafam karışık. Herkese iyi geceler.
