Ah ilkokul... O kadar çok okudum ki artık silinmiş gibi geliyor. Projeyi gördüğümde düşündüm. Yazmaya değecek bir anım var mıydı?
Pek başıma gelmez ama düşünerek hatırladım. Genelde hatırlayamam ve sonradan bir yerlerden çıkıverirdi. Çok matah olmasa da 23 Nisan ile ilgili kayda değer tek anım küçük yaşlarda duyduğum farklı olma kaygısını hatırlattı.
2000'li yılların henüz başıydı. Beşinci sınıfa başlamıştım ve bir gün sınıfa giren yabancı bir adam bizi ayağa kaldırdı. İnceledi ve şöyle dedi. "sen, sen, sen.... sen, sen" Farkında değildim ama halk oyunları eğitimi almak için seçilmiştim. Hafta sonları da dahil olmak üzere epey çalışmıştık. Sınıfa giren yabancı adam artık çirkin sesli "halk oyunları" hocamız olmuştu ve bizi 23 Nisan'a hazırlıyordu. Aylarca çalışmanın ardından küçük ekibimiz Adana'nın bir yerel kanalında 23 Nisan programına katılacaktık. Kanalın adı hakkında hiçbir fikrim yok :)
Sahnede gösterimizi yaptık. Zaten beş dakika falan sürmüştü. Aşırı heyecanlıydım. Kocaman kocaman kameralar bize bakıyordu. Hatırladığım kadarıyla kazasız belasız atlatmıştık. Fakat sonra bizi iki üç basamaktan oluşan tribün gibi bir yere dizdiler. Bir kadın eline mikrofonu almış herkese adını soyadını okulunu vs. soruyordu. Herkes de adı soyadı dışında aynı cevabı veriyordu. Tek değişen şey 5-A sınıfında ya da 5-B sınıfında olmamızdı. Ben yavaş yavaş sıra bana gelirken farklı bir şey söyleme kaygısına girmiştim. Ailem de beni televizyondan izliyordu. Fakat söyleyecek bir şey bulamıyordum çünkü soru bu kadardı. Hatta kadın artık sormuyor sadece mikrofonu sonrakine tutuyordu. Sıra bana gelince söyleyebildiğim tek şey 5-B şubesinde okuyorum oldu. Sınıf yerine şube demiştim ve işin ilginç yanı kendimi iyi hissediyordum:)
Eve döndükten sonra ailemin farklı söylediğimi fark etmemiş olmalarına içerlemiştim :) Umarım bugün sıradanlıktan uzaklaşmak için daha kaliteli işler yapıyorumdur :)
Yarışma vesilesiyle "çocuklar için bir milli gün" fikrinin sahibi Mustafa Kemal Atatürk'e her şeye rağmen taşıyabildiği sevgi için teşekkür ediyorum. Kendisine edilen her teşekkür gibi bu da eksik kalacaktır. Çocukların önemini, kadınların önemini, bilimin önemini anlatmaya çalışmak, belki de en büyük savaşıydı.
Yarınlarımız güzel, bayramımız kutlu olsun...