تردیدی نیست که ورزش کردن و داشتن وزن متعادل با تودهی ماهیچهای بیشتر و چربی بدنی کمتر، بخش مهمی از سبک زندگی سالم است. اما اکنون مطالعات فایدهی دیگری را نیز برای داشتن تودهی ماهیچهای بالاتر نشان دادهاند، و آن افزایش دادن میزان بقای بعد از ابتلا به سرطان سینه است.
Image credit: Forbes
مطالعهی جدیدی که با عنوان «رابطهی تودهی ماهیچه و چربی بدن اندازهگیری شده بر اساس CT‑اسکن با بقای بیماران مبتلا به سرطان سینه بدون متاستاز» در مجلهی سرطانشناسی انجمن پزشکی آمریکا (JAMA Oncology) منتشر شده است، نشان داده است که زنانی که تودهی عضلانی بیشتری دارند، احتمال زنده ماندن بیشتری در سرطان سینهی مرحلهی ۲ یا ۳ دارند.
طراحی این مطالعه از نوع مشاهدهای بود و بر روی ۳٬۲۴۱ بیمار مبتلا به سرطان سینه انجام شد. این بیماران در طول سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۳ مورد تشخیص سرطان سینه در مرحلهی ۲ یا ۳ قرار گرفته بودند. در این مطالعه، مسئلهی سارکوپنی (کاهش تودهی ماهیچهای) مورد بررسی قرار گرفت. (اصطلاح سارکوپنی (sarcopenia) از دو جزء «سارکو» به معنای گوشت و «پنی» به معنای کمبود ساخته شده است و به معنای کم شدن تودهی ماهیچهای بدن است.)
برای اندازهگیری تودهی ماهیچهای و چربی بدن بیماران از عکسهای سیتی‑اسکن بیماران که در فاصلهی شش ماه بعد از بیماران گرفته شده بود، استفاده شد.
در این مطالعه، کاهش تودهی ماهیچهای و افزایش تودهی چربی بدن، رابطهی آماری معنیداری با افزایش مرگ و میر در سرطان سینه داشت.
این مطالعه نشان داد که کم شدن تودهی ماهیچهای در بیماران مبتلا به سرطان سینه عامل مهمی است که تا کنون زیان به آن توجه نشده است و ارتباط مهمی نیز با مرگ و میر این بیماران دارد. البته باید در نظر داشت که رابطهی آماری لزوماً نشان دهندهی رابطهی سببی نیست. به عبارت دیگر، کم شدن تودهی ماهیچهای ممکن است عامل مرگ و میر در این بیماران نباشد، بلکه خود نشانهای از جنبههای دیگر بیماری در این بیماران باشد.
در هر حال، لازم است که تمام بیماران مبتلا به سرطان سینه به افزایش تودهی ماهیچهای بدن و ورزش کردن اهتمام زیادی داشته باشند تا بتوانند پیامد بهتری را در رابطه با بیماری خود تجربه کنند.
