“ဆုံးမစာ”
ေလာဘ ေဒါသ ၊ေမာဟသူပ်က္
ေန႕တိုင္းဖ်တ္၍ ၊အမ်က္သည္းလြန္
တဖ်င့္သန္လ်က္ ၊ေျပး၀ွန္ဖင္ဖင္
အာရုံျမင္က ၊ ခင္ခင္မြတ္မြတ္
လိုက္လံတက္သား၊ ထူးပြတ္မဆိုင္
စိတ္ဆင္ရိုင္းကို ၊ ထူးပိုင္မခ်ာ
ယဥ္စိမ့္ငွာလွ်င္၊
ပညာထိန္း၍ မိန္းေစမင္း။
ေလာကသားသတို႕ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟတည္းဟူေသာ သူပ်က္ႏွင္တူသည့္တရားသည္ သင့္အား ေနစဥ္ ေန႕တိုင္း ဖ်က္ဆီးလွ်က္ရွိေပသည္။ အမ်က္ေဒါသ ထြက္ခဲ့လွ်င္ မညီမညြတ္ ကိုးယို႕ကားယားျဖစ္ကာ တရႈးရႈးထိုး ထင္ရာကိုသာ ျပဳတက္သည္ ။ အာရုံျမင္တိုင္း ခင္မင္ စုံမက္ မြတ္သိပ္ဆာေလာင္စြာ လိုက္လံတက္ေသာ စိတ္ကို ေျပးထြက္သြားလျခင္း မျပဳႏိုင္ေအာင္ ထူးခတ္၍ ထားရမည္။ ဆင္ရုိင္းသည္ အစဥ္မျပတ္ေဒါသ အမ်က္ထြက္လ်က္သာ ရွိသျဖင့္ တစ္စုံတစ္ရာကို ေတြ႕ျမင္လွ်င္ ရပ္နားျခင္းမရွိဘဲႏွင့္ ေျပး၍ရန္မူတက္၏ ။ ထိုဆင္ရိုင္းႏွင့္တူေသာ စိတ္ကို အျမဲ မျပတ္ပင္လွ်င္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ေစအ့ံေသာငွာ ဉာဏ္ပညာတည္းဟူေသာ ခၽြန္းေတာင္းျဖင့္ ထိန္းေက်ာင္း၍ ၿငိမ္းသက္ေစရမည္။
နားမလည္မွာစိုးလို႕ တက္ႏိုင္သေလာက္ဘာသာျပန္ထားတာ .....
တစ္ခ်ဳိ႕က ဖင္ ဘဲျမင္ေနၾကတယ္၊
တစ္ခ်ဳိ႕က ခင္ ဘဲျမင္ေနၾကတယ္
ကဲ...ေပါင္းေျပားေတာ့
ဖင္ျမင္ခင္ ဇာတ္ အေတာ္ရႈတ္တဲ့ေကာင္ေတြ .....
ထူး = ေျခေထာက္ကိုခတ္ရေသာ ထိတ္တုံး သို႕မဟုတ္ (သံႀကိဳးႏွင့္ ေျခေထာက္ႏွစ္ခုကို တြဲခတ္ထားတဲ့အရာ)
chirstonawba
