သတိရတယ္အမရယ္။ကိုယ္ေနထိုင္တဲ့ေနရာက အလုပ္အကိုင္ေတြက ကိုယ့္မိသားစုအတြက္ လံုေလာက္တဲ့ဝင္ေငြမရႏိုင္တဲ့အခါမွာေတာ့ မိမိေနထိုင္ရာႏိုင္ငံထဲကထြက္ပီး တစ္ျခားေသာတိုင္းတစ္ပါးႏိုင္ငံရဲ႕ၿမိဳ႕ မွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ပိုက္ဆံ႐ွာပီး မိမိတို႔ရဲ႕ေနအိမ္ကိုျပန္ပို႔ၾကတဲ့အခ်ိန္ကာလမွာေပါ့။...
"သမီး..သမီးကအခုဆိုရင္ ေက်ာင္းလည္းပီးသြားလို႔ ဘြဲ႔လည္းရပီ...အဂၤလိပ္စာသင္တန္းလည္းတက္ထားလို႔ အဂၤလိပ္လိုနားလည္တယ္ေျပာတတ္တယ္ အဲ့ဒီေတာ့သမီးဘာလုပ္မယ္စိတ္ကူးထားလည္း"လို႔ အေမျဖစ္သူကေမးတယ္။ သမီးႀကီးကို အားကိုးတစ္ႀကီးနဲ႔ ေ႐ွ႕ဆက္မဲ့လမ္းေၾကာင္းေတြကို ေမးျမန္းပါတယ္။ပညာလည္း အေတာ္အသင့္စံုေနပီဆိုေတာ့ ဝမ္းစာအတြက္ အလုပ္လုပ္ရေတာ့မွာေပါ့ဗ်ာ။
"အေမ..သမီးသူနာျပဳလုပ္ခ်င္တယ္..သူနာျပဳလိုင္စင္ရပီဆိုရင္ ေဆးရံုေတြ ေဆးခန္းေတြမွာ ေန႔ဂ်ဴတီ ညဂ်ဴတီဆင္းရင္ ေန႔တြက္နဲ႔ တစ္ရက္ ၃၀၀၀ ရတယ္" အဲ့တုန္းကလည္း ၃၀၀၀ ဆိုတာ အေတာ္အသင့္မ်ားတဲ့ေငြပမာဏတစ္ခုေပါ့။ သားသမီးက အဲ့လိုဆႏၵေလးကလည္း႐ွိ မိဘကလည္း ေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္ေသးေတာ့ သူ႔သမီးကို သူနာျပဳတကၠသိုလ္ကို ဆက္တက္ေစခဲ့တာေပါ့။
တကၠသိုလ္တက္ရင္းနဲ႔ပဲ ကေလးေဆးရံုႀကီးမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ မနက္ဂ်ဴတီဆို ကြၽန္ေတာ္ကသူ႔ကို လိုက္ပို႔ရတယ္။ညေနဆို သြားႀကိဳရတယ္။တကယ္လို႔ ညဂ်ဴတီက်ရင္ေတာ့ ညေနလိုက္ပို႔ပီး မနက္ဖက္ သြားႀကိဳရတာေပါ့။အခ်ိန္ေတြေတာ့ အတိအက်မမွတ္မိေတာ့ပါဘူးေလ။ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရင္း ေက်ာင္းတက္ရင္း သူ႔စီမွာ သူနာျပဳလုပ္ငန္းနဲ႔ပတ္သက္ပီး အသိမိတ္ေဆြေတြေပါလာခဲ့တာေပါ့။
ေက်ာင္းပီးလို႔ သူနာျပဳဘြဲ႔ယူပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြက ႏိုင္ငံျခားထြက္ပီးအလုပ္လုပ္မယ္ ဒီမွာထက္ ဝင္ေငြပိုေကာင္းတယ္ဆိုလို႔ သူလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လိုက္ပီး ႏိုင္ငံျခားအင္တာဗ်ဴးေတြဝင္ေျဖတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးေအာင္သြားတယ္။ အင္တာဗ်ဴးဆိုတာ ႏိုင္ငံျခားကေနမွ လူေတြ႔လာစစ္တဲ့ အင္တာဗ်ဴးမဟုတ္ေသးဘူး။ မိမိျပည္တြင္းအဆင့္ပဲေအာင္ေသးတယ္။
ေနာက္ထပ္၃ရက္ေခါက္ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကေနမွ လာေရာက္ပီးစစ္ေဆးဖို႔အတြက္ အင္တာဗ်ဴးထပ္ေခၚပါတယ္။ အဲ့ဒီအင္တာဗ်ဴးကိုလည္း ထပ္မံေအာင္ျမင္သြားခဲ့ပါတယ္။အဲ့ဒါဆိုျပည့္စံုပီလို႔မထင္လိုက္ပါနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ေဆးစစ္မႈေတြျပဳလုပ္ရပါတယ္။ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ရဲ႕လား ကူးစက္ေရာဂါေတြကင္းရဲ႕လား စသျဖင့္ စစ္ေဆးရပါတယ္။ စစ္ေဆးလို႔ေအာင္ျမင္မွသာလ်ွင္ ႏိုင္ငံျခားကိုထြက္ပီးအလုပ္လုပ္ခြင့္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
အကုန္လံုးကိုေအာင္သြားခဲ့ပါတယ္။အဲ့ဒီေတာ့ သူေပ်ာ္ေနတာေပါ့။မေပ်ာ္ပဲေနမလား ႏိုင္ငံျခားေလ ဒီႏိုင္ငံနဲ့မတူတဲ့အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြရေတာ့မွာမို႔ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။မိသားစုအေနနဲ႔ကေတာ့ ဝမ္းနည္း ဝမ္းသာေပါ့ဗ်ာ။ခြဲရမွာျဖစ္လို႔ ဝမ္းနည္းေပမဲ့ ေ႐ွ႕ေရးေကာင္းစားဖို႔အတြက္ဝမ္းသာတာေပါ့။ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ငယ္ေသးေတာ့ ဘာမွမသိေသးပါဘူး။
အမလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူတူသြားရမွာျဖစ္လို့္ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ခုဆိုရင္ ၈ ႏွစ္႐ွိေနပီေပါ့။ကိုယ့္အမကို အျပင္မွာထပ္မျမင္ရတာေတြ။ သူအလုပ္နားခ်ိန္မွသာ video call နဲ႔ အလြမ္းေျဖရတာေပါ့။သူလည္းပင္ပန္း႐ွာပါတယ္။သူမ်ားႏိုင္ငံမွာက တကယ္ေပးသလို တကယ္လည္းလုပ္ရပါတယ္။စိတ္ပန္းလူပန္းေပမဲ့လည္း သူ႔မိသားစုကိုျပန္ေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္လို႔ အေမာေျပအျပံဳးေတြကိုေတြ႔ေနရပါတယ္။
သို႔ေပမဲ့လည္း မေတြ႔ရသည္မွာၾကာေနပီမို႔ အရမ္းေတြ႔ခ်င္လွပါပီမမရယ္။ျပန္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းကလို ရန္မျဖစ္ၾကေတာ့ပဲ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ နားလည္မႈေတြ႐ွိတာကိုပိုေတြ႔ရမွာပါ။ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အသက္ေတြရလာၾကပီမဟုတ္ပါလားဗ်ာ။ မသိတတ္တဲ့အရြယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ငယ္ငယ္တုန္းကလို မုန္႔ေတြလုမစားေတာ့ပါဘူး ကိုယ္စားစရာ႐ွိတာစားမယ္ ထပ္စားဖို႔လိုအပ္တယ္ဆို ထပ္ပီးခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾကတာေပါ့။
ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္အေလ်ာ့မေပးပဲ အျမဲရန္ျဖစ္မတည့္ၾကေပမဲ့ ခုလိုခြဲခြာၿပီးေနရေတာ့လည္း အရမ္းလြမ္းေနမိတယ္။ မတည့္အတူေနလို႔ဆိုရေလာက္ေအာင္လည္း ေန႔နံေမြးေန႔အရလည္း ကြၽန္ေတာ္က အဂၤါ အမက တနလၤာျဖစ္တာေၾကာင့္ စိတ္ႀကီးသူ ေဒါသႀကီးသူ ေခါင္းမာသူမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ခုလိုအသက္ရလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ နားလည္မႈတိုးပီး ပိုလြမ္းေနမိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲဗ်ာ...
Writer caesarsupaimin
MSC-025