Hayatımızın içinden gelip geçen hayatlar vardır, çoğunlukla fark edemeyiz fakat bazıları ruhumuza dokunur.İşte bu şiirimin hikayesi o dokunan hayatlardan biri.Bir kız çocuğu (Yagmur) sahibi olan bir anne hikayesi.Eşinden ayrılmak zorunda kalmış ve baba evindeki durumunu bir sığıntı hissi yaşarcasına verdiği "7 metrekarede 7 yıl" sözleriyle özetleyen bir anne.Yalnız olmanın verdiği yıkımla birlikte ayakta kalma çabasını izlediğim ve gözyaşının ruhuma dokunduğunda kaleme aldığım şiirim.
Umarımşiir gibi bir ömrü umut dolu mısraları vardır inşallah...
Umudunu yitirmiş gökyüzü,
Sevgiyle uçan kuşlar vurulmuş,
Vicdansız insanların dünyasında,
Gözlerine hüznün başkenti kurulmuş,
Kirli ellerinde paslı bir hançer,
İçindeki çocuğu vuracaklar,
Gözlerin en büyük silahındır,
Onlar sen güldükçe kahrolacaklar,
Kara kışın ayazında üşürsen,
Bir çocuk şarkısı geçir gönlünden,
Ardından anne desin bir yürek,
Minik bir yağmur tutsun ellerinden...
- e.avina -