สวัสดีตอนเย็นค่ะท่านผู้อ่านที่รักทุกท่าน วันนี้อยู่เวรค่ะ เลยมีเวลามาเขียนเล่าเรื่องราวต่างๆนาๆไปเรื่อยเปื่อย (ปกติเลี้ยงลูก งานหนักและเหนื่อยกว่าอยู่เวรอีกคิดดูซีคะ)
ปกติจะอยู่เวรที่โรงพยาบาลอาทิตย์ละ 2 วันค่ะ ( เวรคือตั้งแต่ 17.00-8.00 ) ซึ่งเป็นช่วงเวลานาทีทองที่จะดูหนัง ดูซีรีย์ทั้งไทยหลีและเทศ อ่านเฟซ เล่น line ปกตินะหรือคะ อยู่บ้าน หน้ามัน คิ้วหาย หัวฟู เลี้ยงเด็กสามคนอยู่บ้าน โอย ไว้ตอนหน้าจะเล่าให้ฟังนะคะว่าทำไมถึงมีลูกแฝด และลูกหลง ( คนสุดท้อง )
ชีวิตการเป็นหมอนี่มันยากนะคะ เดี๋ยวเล่าเรื่องเรียนต่อดีกว่าค่ะ จะได้รู้ว่า กว่าจะมาเป็นแพทย์หญิง อ..... จนทุกวันนี้ ช่างยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน
เล่าถึงชีวิตมัธยมปลายแล้วใช่มั้ยคะ ว่าเราต้องเรียนถึงแค่ ม.5 และต้องเอนทรานซ์ติดให้ได้ ( พูดคำว่า entrance นี่บอกอายุได้เลยนะคะ คำนี้เป็นคำที่ใช้เมื่อนานมาแล้ว )
ปรากฎว่าม.5 เอนติดจริงๆค่ะ เอนติดคณะเภสัช มช. ขอบอกเลยว่าเป็นคณะที่สนุกม้ากกกกกกก เพื่อนๆนี่รักกัน สนิทกัน ชีวิตมหาลัยปี 1 นี่มันช่างเฟรชชชชี่จริงหนอ สดชื่นไปหมด เจอผู้คนใหม่ๆ สิ่งแวดล้อมใหม่ๆ สังคมใหม่ๆ ได้ขี่มอร์ไซค์เองด้วย แม่สละฮอนด้าดรีมสีขาว ( รุ่นฮิตและเท่ห์สุดๆสมัยนั้น ) มาให้ใช้ที่หอ ชีวิตอิสระ ไม่ต้องกลับบ้าน อยู่ที่หอ ไม่มีแม่คุม ไม่มีใครคอยบังคับอ่านหนังสือแล้ว เย้ๆๆๆๆ ยุปปี้ การมีชีวิตอิสระนี่มันช่างดีจริงหนอ
ตอนนั้นมีเพื่อนสนิทชื่อ จ ตอนแรกนึกว่า จ เป็นทอม ที่ไหนได้ ตอนนี้ลูกเต็มบ้าน หลานเต็มเมืองไปละ เพียงแค่เธอตัดผมสั้นแค่นั้นเอง กับเพื่อนสนิทอีกคนชื่อ น ซึ่ง น เนี่ยจะเป็นเด็กเรียน คอยสอน คอยติว คอยลากหมอกับเพื่อน จ เข้าห้องเรียน อ่านหนังสือ เข้าห้องสมุด ไม่งั้นมีหวัง ไม่จบแน่
เอาละซี้ อยากรู้ต่อใช่มั้ยคะ ชีวิต เฟรชชี่คณะเภสัชเป็นเยี่ยงไร ยังค่ะ ยังอุบไว้ก่อน ทำไมนะหรือคะ เพราะตอนนี้พยาบาลปิดแอร์ไล่ละค่ะ ถ้ายังฝืนนั่งต่อ เป็นลมแน่ งั้นพรุ่งนี้ละกันนะคะ จะหาเวลาเจียดมาเล่าให้ฟังต่อ
see u tomorrow ค่ะ
ปล. ฝันดีนะคะทุกคน จุ๊บๆ
