คอนนิจิวะค่ะท่านผู้อ่าน มาเที่ยวญี่ปุ่นกันต่อดีกว่า
หลังจากที่เราใช้ชีวิตกันอย่างหะรูหะราตอนที่พักกับเพื่อนญี่ปุ่นแล้วนั้น ถึงเวลาต้องเที่ยวกันเองซะแล้ว ปกติค่าเดินทางไม่ต้องออกแม้แต่เยนเดียว กินแต่ละมื้อได้กินหรูขั้นเทพ หลังจากอาทิตย์แรกผ่านไป ชีวิตต้องสู้จึงเกิดขึ้น หมดเวลาดูงาน คือเวลาเที่ยวเองค่ะ ลาก่อนฟูกุย ลาก่อนเพื่อนญี่ปุ่นที่น่ารัก ลาก่อนชีวิตเทพ สวัสดีชีวิตยาจก
มันเริ่มตั้งแต่ลงรถไฟที่โตเกียว ก็เที่ยวหาโรงแรมที่เราโทรมาจองไว้ ถามใครก็ไม่รู้เรื่อง จนกระทั่งมีหนุ่มน้อยหน้าตาดีมาช่วยพาเราไปที่พัก จริงๆก็ไม่ไกลหรอกค่ะ แต่ว่าไปไม่ได้แค่นั้นเอง โรงแรมที่ว่า ก็ว่าแล้วทำไมถึงถูก ผ่านป่าช้าไปประมาณ 100เมตร ก็คือโรงแรมของเรา กลางคืนหนาวใจจะขาด ฮิตเตอร์เป็นรุ่นเติมน้ำมัน กลิ่นน้ำมันก็ตลบอบอวนไปทั่วห้อง จนทำให้เพื่อนหลอนฝันร้าย พอเที่ยงคืนเป้ะ ยังกะฮิตเตอร์ซินเดอเรลลา น้ำมันหมด ฮิตเตอร์หยุดทำงาน เอาละซีคะ จากนอนฝันร้าย ก็ต้องกลายเป็นนอนไม่หลับ หนาวใจจะขาด แต่ช่างเถอะค่ะ ชีวิตนักท่องเที่ยวเบี้ยน้อย ต้องทนคร่า
แล้วอาหารการกินล่ะคะเป็นเยี่ยงไร ดูได้จากภาพเลยค่ะ
ภาพล่างคือวันแรกที่มาถึง ยังลั้ลลา ภาพบนคือความเป็นจริงหลังจากนั้น อยู่กันด้วยอาหารซุปเปอร์มาร์เกต เพื่อนบางคนถึงขั้นขาดสารอาหารกันเลยทีเดียว เธออยากกินเนื้อสัตว์มาก ขอให้เป็นหมู เป็ด ไก่ อะไรก็ได้ณเวลานั้น เธอเดินไปซุปเปอร์แล้วก็ชี้อาหารทอดเป็นแผ่น หน้าตายังกะไก่ชุบแป้งทอด เธอพยายามสื่อสารว่า .... Chicken ? ฝ่ายแม่ค้าญี่ปุ่นก็ตอบว่า Yes , Yes. เธอดีใจน้ำตาไหล ซื้อมาก็แทบจะรอกลับมากินไม่ไหว แต่พอคำแรกเข้าปากเท่านั้นแหละค่า มันคือ .....................ข้าวโพดทอด อุแม่เจ้า ก็ว่าทำไมไก่ทอดถูกจัง
ปล. รอชมภาคต่อไปนะคะ อย่าพึ่งหนีกันไปไหน ช่วย up vote ด้วยนะคะ
