History (1.3)

“ဒါပေမွဲ့ ဒ ကြော်ငြာကို ဘယ်သူထည့်တာလွဲ။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိမှာ သေချာပါတယ်။ သူဟာ အင်မတန် နာမည်ကျော်ကြားတွဲ့ ပုဂ ိုလ်ကြ းပေပွဲ” “သုသာန်ကြ းကြပ်ထိန်းသိမ်းရေးဌာနက ကြောငြာတာပါခင်ဗျာ။ သူ့အလောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာပြ း တောင်းဆိုရမယ့်အချိန်ကျတာဟာ သိပ်ကိုကြာခွဲ့ပါပြ ။ ဒ နေရာကလေးကို လိုချင်တွဲ့ တခြားလူတေကကလည်း စောင့်နေကြတယ်။ မြို့ဟာ တဖြည်းဖြည်းကြ းလာတယ်၊ လူဥ းရေကလည်း သိပ်ပြ း ထူထပ်စည်ကားလာတယ်။ လူကြ းမင်း တေက့မှာပေါ့” “တေက့ပါတယ်။ တခြားတစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးလားဗျာ။ မိသားစုတို့၊ မိတ်ဆေက အပေါင်းအသင်းတို့ပေါ့။ သူဟာ အင်မတန် မိတ်ဆေကအပေါင်းအသင်းပေါများတွဲ့ ပုဂ ိုလ်” “သေတွဲ့လူတေကဟာ အထ းကျန်ဖြစ်သကားကြပါပြ ” သုသာန်အကြ းအကွဲလုပ်သူက မျက်လွှာချလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ လှေကားပေါ်မှလူ၏အသံ ပေါ်ထကက်လာသည်။ သူတို့အားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အုတ်နံရံပေါ်ရှိ အကန့်ကလေးမှ အုတ်ဂူအဝ ပကင့်သကားပြ း ဖြစ်သည်။ ခြမစားနိုင်သော သစ်သားဖြင့် ပြိုလုပ်ထားသည့် အရောင်ပျက်နေသောခေါင်းကို အတကင်းဘက်မှာ လှမ်းမြင်နေရသည်။ ကျန်နေသေးသည့် အင်္ဂတေစများကို ပေါက်ချကန်းအစကန်းဖြင့် ခကာထုတ်ပစ်နေသည်။ ပြ းတော့ အောက်မှာရှိသော အလုပ်သမားထံသို့ ပေါက်ချကန်းကိုပြန်ပေးကာ ကျန်ရှိနေသေးသည့် အင်္ဂတေအကျိုးအစများကို သူ့လက်ဖြင့် ဖယ်ထုတ်နေသည်။ တစ်ဆက်တည်း အတကင်းသို့လက်လျှိုပြ း ခေါင်းကို ဆကွဲထုတ်ယူသည်။ “ဒ ခေါင်းကို ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ကြမှာလွဲ” သတင်းစာဆရာက အကြ းအကွဲလုပ်သူဘက်ကို လှည့်မေးသည်။ “ကျကန်တော်တို့ မ းသကားသြင်္ဂိုကြမှာပါ။ အင်မတန်မြန်ပါတယ်။ ဒ လောက်ကြာပြ ဆိုတော့ အထွဲမှာ အရိုးကလကွဲပြ း ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး” “နောက်ပြ းတော့ရော”
10 “သူနွဲ့ သက်ဆိုင်သူ ဘယ်သူမှ ရောက်မလာတွဲ့အတကက် လှည်းပေါ်မှာရှိနေတွဲ့ တခြားအရိုးပြာတေကနွဲ့အတူတူ သူ့ကို ရောလိုက်မယ်။ ပြ းတော့ မြေရိုင်း ဗကက်အိုင်ကြ းတစ်ခုဆ ကို ယူသကားပြ း အရိုးပြာတေကအားလုံး မြေသြဇာဖြစ်အောင် လုပ်မယ်” အကြ းအကွဲလုပ်သူက ပခုံးများကို တကန့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ ခေါင်းသည် အဆောက်အအုံဘေးရှိ သမံတလင်းပေါ်သို့ ရောက်နေပြ ။ အကြ းအကွဲလုပ်သူက ထိုနေရာသို့ လျှောက်သကားပြ း ငုံ့ကြည့်သည်။ ခေါင်းပေါ်ရှိ သတ ိုပြားကလေးကို သူ့လက်များနှင့် ပကတ်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ့လက်ထွဲရှိ စာရကက်နှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကြည့်ပြန်သည်။ “မှန်တယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ တစ်ဆက်တည်း ဆိုသလိုပင် သတင်းစာဆရာဆ သို့ လှည့်ကြည့်ပြ း “ကြည့်ချင်ပါသေးသလား ခင်ဗျာ” ဟု မေးသည်။ “မကြည့်တော့ပါဘူး” သူက ခေါင်းယမ်းပြသည်။ “ဒ လိုဆိုရင် လူကြ းမင်းအနေနွဲ့ စိတ်မရှိစေချင်ပါဘူးခင်ဗျာ။ သေသူနွဲ့အတူရှိနေတွဲ့ ပစ္စည်းကို ပြန်အပ်ရမယ့်မိသားစု မရှိဘူးဆိုရင် ကျကန်တော့်လူတေကအနေနွဲ့ …” “နားလည်ပါတယ်ဗျာ” သတင်းစာဆရာက သူ့စကားမဆုံးမ ခပ်မြန်မြန်ပြန်ဖြေရင်း မလှမ်းမကမ်းသို့ လှည့်ထကက်ခွဲ့သည်။ သုသာန်အလုပ်သမားများသည် ခေါင်းကို ဖကင့်နေကြပြ ဖြစ်၏။ သူက စ းကရက်တစ်လိပ်ထုတ်ယူပြ း မ းညှိသောက်နေမိသည်။ ခေါင်းထွဲမှတေက့သော ပစ္စည်းများကို မည်သို့မည်ပုံ ခကွဲဝေယူကြမည့်အကြောင်း သူတို့ချင်း တိုင်ပင်နေကြသံ ကြားရသည်။ ခဏကြာတော့ ခပ်တိုးတိုးရေရကတ်ကျိန်ဆွဲသံကို ကြားရပြ း ခေါင်းဖုံးကို သံပြန်ရိုက်ကာ ဖုံးနေကြသည်။ အကြ းအကွဲလုပ်သူက သူ့ဆ သို့ လျှောက်လာသည်။ “ကျကန်တော့်လူတေက တော်တော်စိတ်ပျက်သကားကြတယ်ခင်ဗျာ။ ရွှေသကားကလေးတစ်ချောင်း နှစ်ချောင်းနွဲ့ ဒ လက်စကပ်ကလေးကလကွဲပြ း ဘာမှ မတေက့ကြဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။ သတင်းစာဆရာက ထိုသူ၏လက်ထွဲရှိ လက်စကပ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ လက်စကပ်သည် ချေးညော်များဖြင့် ပေကျံ ဖုံးအုပ်နေသည်။