“ကျကန်တော်က ဒ လက်စကပ်ကို ယူလိုက်သည်။ ရွှေသကားတေကကိုတော့ သူတို့ကို ဖြိုတ်ယူခကင့် ပေးလိုက်တယ်။ လက်စကပ်က အဖိုးတန်ပါတယ်ခင်ဗျာနော်” ဟု ပြောရင်း သူ့အိတ်ထွဲမှ ညစ်ထေးနေသော လက်ကိုင်ပဝါကိုထုတ်ယူပြ း လက်စကပ်ပေါ်မှ ချေးညှော်များကို ပြောင်စင်အောင် ပကတ်တိုက်နေသည်။ ပြ းတော့ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်မှာ တင်ကြည့်နေသည်။ သတင်းစာဆရာကလည်း ငုံ့ကြည့်သည်။ ရွှေနှင့်ကကင်းထားသော ကြက်သေကးရောင် ကျောက်န လက်စကပ် ဖြစ်သည်။ အကြ းအကွဲလုပ်သူ၏ လက်ထွဲမှလက်စကပ်ကို ကောက်ယူပြ း လက်စကပ်ပေါ်ရှိ သူမှတ်မိနေသေးသော စာတန်းကလေးများကို ဖတ်ကြည့်နေသည်။ ဟားဗက်တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားများ၏ အတန်းတစ်ခုမှ အမှတ်တရလက်စကပ်ကလေးဖြစ်သည်။ (၁၉၃၉) ခုနှစ် အမှတ်အသားလည်း ပါသည်။ “ဟုတ်တယ်။ အဖိုးတန်ပါတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “အမေရိကန် ဆယ်ဒေါ်လာတန်ပါ့မလား” ဟု အကြ းအကွဲလုပ်သူက မေးသည်။ သတင်းစာဆရာ သဘောပေါက်ချိန်မရလိုက်မ မှာပင် သူက လက်စကပ်ကို ရောင်းနေပြ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း အိတ်ထွဲမှ ငေကစက္က္ကူများကို ဆကွဲထုတ်သည်။ “အမေရိကန် ဆယ်ဒေါ်လာ” “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ” သတင်းစာဆရာက လက်စကပ်ကို အိတ်ထွဲသို့ထည့်လိုက်သည်။ အလုပ်သမားများဘက်သို့ သူတို့လှည့်ကြည့်သောအခါ ခေါင်းကို လှည်းပေါ်သို့တင်ပြ းနေပြ ဖြစ်ကြောင်း တေက့ရသည်။ အကြ းအကွဲလုပ်သူက သူ့ကို ပြန်ကြည့်သည်။ “လိုက်ခွဲ့ပါခင်ဗျာ။ မ းသြင်္ဂိုဖို့ ကျကန်တော်တို့ သကားကြရအောင်” ပြောပြောဆိုဆို လှည်းပေါ်သို့တက်ထိုင်ရင်း လကတ်နေသော သူ့ဘေးနေရာသို့လည်း မေးငေါ့ပြသည်။ သူ သုသာန်အတကင်းသို့ ဝင်လာစအချိန်ထက် ပိုပြ း နေရှိန်ကပူပြင်းလာသည်။ လေကလည်း တိုက်သည်ဆိုရုံကလေး တိုက်နေသောကြောင့် အပူဒဏ်ကို လျော့ပါးစေနိုင်စကမ်း မရှိချေ။ သတင်းစာဆရာ၏ ရှပ်အင်္ကျီသည် ချေကးများဖြင့်ရွှွဲနစ်နေပြ ။သူတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်စကာဖြင့် သုသာန်အတကင်း ဖြတ်လာကြသည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လာမိသောအခါ မ းသြင်္ဂိုဟ်သည့်စက်ထားရာ ညိုပုပ်ပုပ်အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ လှည်းပေါ်မှ သူ ဆင်းလိုက်သည်တကင် မ းခိုးနံ့ကို ရှ္ကူရ ိက်မိသည်။ ခေါင်းကို သယ်ယူသကားသည့် အလုပ်သမားများနောက်မှ တံခါးပေါက်ကျယ်ကြ းအတိုင်း သူလည်း ဝင်လိုက်သကားသည်။ အဆောက်အအုံအတကင်းသို့ ရောက်သောအခါ အမိုးလုံးဝမရှိသည်ကို မြင်တေက့ရသောကြောင့် အံ့သြမိသည်။ မိမိတို့၏ခေါင်းပေါ်တကင် မိုးကောင်းကင်နှင့် ပူပြင်းလှသော နေကိုသာမြင်ရသည်။ အဆောက်အအုံ၏ နံရံပတ်လည်တကင် ကျောက်မ းဖိုခြောက်လုံး ရှိသည်။ ကျောက်မ းဖိုများအားလုံးပေါ်တကင်လည်း အပူငေက့များ အရှိန်တက်နေသည်ကို တေက့ရသည်။ ပြာမ န်များဖုံးနေသည့် ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသူတစ်ယောက် သူတို့ဆ ကို ထကက်လာသည်။ “သူ့အလောင်း မှန်ရွဲ့လား” ဟု ထိုသူက မေးသည်။ “မှန်ပါတယ်” ဟု အကြ းအကွဲလုပ်သူက ခေါင်းညိတ်ဖြေရင်း သူ့လက်ထွဲမှ စာရကက်ကို လှမ်းပေးသည်။ “ဟုတ်ပြ ” ဟု ထိုသူက ပြန်ပြောသည်။ အလုပ်သမားများဆ သို့ လှမ်းကြည့်ပြ း “ဟောဟို နောက်ဆုံးဖိုပေါ်မှာတင်” ဟုလည်း တစ်ဆက်တည်း ပြောသည်။ အလုပ်သမားများက သူတို့အန းရှိ ကျောက်မ းဖိုဆ သို့ ခေါင်းကို သယ်ယူသကားပြ း မ းဖိုတကင်းသို့ သကင်းလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ပြန်လှည့်ပြ း အဆောက်အအုံတကင်းမှ ထကက်ခကာသကားကြသည်။ အကြ းအကွဲလုပ်သူက သတင်းစာဆရာ၏လက်မောင်းကို ဆကွဲပြ း မ းဖိုရှိရာသို့ ခေါ်သကားသည်။ မ းခိုးဖြင့် မည်းနက်နေသော သံတန်းများပေါ်တကင် ခေါင်းကိုတင်ထားသည်။ အောက်ဘက်ပိုင်းတကင် ဝိုင်ယာကြိုးများ ယှက်လိမ်နေသည်။ “အရိုးပြာ ယူဥ းမလားခင်ဗျာ” သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
