#wiersz

Czas Ja lat czternaście i szary, jesienny dzień za szybą autobusu. Młody, a dziwny – rozmyśla: jaka jest natura czasu. Mówię słowo „już”, a ono wpada w otchłań i staje się przeszłością. JUŻ MARTWE opuszcza

Wiersz napisany dawno temu, który zachciał ujrzeć światło dzienne

Odszedł płacz, co dusił za gardło Nie muszę pod chmurką spędzać noc czarną Zaszło już słońce, chłód otulił mięśnie Serce ogrzewają te wiśnie Uśmiechy ludzi, dobre słowa Jakże mam Panie za wszystko dziękować?

Józef Wittlin w swoich wierszach prezentuje ciekawe spojrzenie na świat, także ten metafizyczny. Jego znana mi twórczość to ciągły krzyk prostego człowieczeństwa w obliczu Absolutu, wołanie o święty spokój,

Ja Jak Trzcina na wietrze Ile wytrwam jeszcze Czekam na ogień Który wypali mój nastrój ponury Ten który odczuję w płucach, w łodygi wnętrzu Ogień, który po owocach poznamy W którego przejrzę się powietrzu

Mała elektryida Chciałbym wniknąć w twoje zwoje, rozbić szałas wśród żelbetu, kleić garnki z czystej plazmy, a nich trzymać eter - mleko. Czasem moich żył użyczam, by je zbrojne w chleb i azbest rozpościerać

Czy mając władzę Nosząc ludzie życia na powiekach Wybrałbym inaczej Mówiąc nie - sobie kadzę Mówiąc tak - musiałbym być na lekach Wybierając ucisk terror strzelanie do tłumu płacz dzieci Musiałbym wybrać

Największe Siły Wszechświata nieustannie mnie dotykają Trzecia: en sin teta równe en sin teta Drugia: kochająca kobieta Pierwsza: Ja Jestem Słowo

Wśród murów grubych Wśród świec dymiących Wśród lasów starych Żył Szukający Gdy świt nastawał Gdy świat ożywał On już od dawna Szczyty zdobywał Gdy inni wstawali Gdy brat pas zapinał On już swój umysł

Mój pociąg nie odjeżdża na koniec dnia Jedzie tak by zaraz po południu dotrzeć na miejsce Mój pociąg jest pociągiem pospiesznym, i spieszy się prawdziwie Nie chcę ja się spóźnić Więc wstałem wcześniej

I. Przyszedł Jezus do kapliczki Potarł najpierw swe policzki Domem jego Święta Ziemia, zimy srogiej nigdy nie ma II. Już do środka miałby wchodzić, lecz mu sie nie widzi dzwonić Niby Jego to kapliczka,

Krople uderzają o posadzkę Rozpędzone, toczą się po policzkach budynków Jak łzy rozgoryczenia po długim lecie które odeszło z dnia na dzień Przez okna zamiast słońca wkrada się cień Rzucany przez drzewa

Kamień na kamieniu A stoi dalej Czy od wieków, czy chwili małej Ból zadaje sumieniu Głucho krzyczą szkła kawałki Ujęte w metalowe ramki Gdzież Twoja ze złota korona? Czy za życia osiągnąć ją zdołasz? Wśród

Fale światła uderzają w zbroję - moją skórę Wiatr wywiewa myśli ponure Chciałbym by rozwiał strachy Twoje Rozpędzone cząsteczki bombardują powierzchnię mojego ciała tworzac mikroreakcje jądrowe Rozpalają

Powietrze gęstnieje z każdą minutą Oczekiwanie widoczne jest w kurzu który zbiera się na blatach Ramkach zdjęć Filiżankach niedoczekujących sie gości Czekam Lecz nie jest to czyśćcowe czekanie przepełnione

Rdza Nie jest mdła Smakuję ją Jezyk przechodzi żelazem, zatęchłą krwią Tak Jak liście na wietrze Chłonę powietrze Utleniam się, pokrywając marchewkowym nalotem Nie jestem samolotem Tkwię Jak słup wbity

Widziałem świt, gdy kładłem sie spać śnić po kolejnej niespokojnej nocy Duch mój wyrywa się, brak jednak celu Wznosze więc głowę Bezgłośnie wołam krzykiem wielu Widziałem też dzisiejszy zachód Który rozlał

Rozchodzi sie zapach mięsa Został mi obiecany obiad (Wieczerza) chcę kęsa (Tego, który)... Tortilla-placek (tak dobry jak chleb) syci mnie codziennie Wzdycham, gdy czuję w powietrzu ukochaną woń (potu,

Światło mknie muskając liście drzew krzew, podobnie jak liście, szeleści na wietrze Cień mieni się i drży jak moja dusza gdy mówisz, że musimy porozmawiać Czy mogę bardziej się starać? Prawdopodobnie tak

Sprzątam z przerwami od rana. Segregowanie rzeczy do pozbycia się jest dość męczącą czynnością przynajmniej w dzisiejszym stanie niewyspania. Ale znalazłem tomik ponurej (w moim odczuciu) nader-kobiecej