#pl-wiersze

Mówili na nią Babie Lato. Tego dnia snuła się po parku, wiedziona przez nić intuicji bacznie przyglądała się tym tkanych przez pająka aż dotarła pod drzewo kasztanowca. Opadłe z niego kasztany już tej

Wczoraj padał deszcz, jednak rozpychała się na boki i wydłużała swe kończyny tak jak robią to jogini.

Są dni że na płótnie nieba płyną spokojne obłoki a słońce swym ciepłem wprawia w stan błogi. W taki dzień wystawiam głowę ku niemu, kosmyki światła rozchodzą się po czole i po ramieniu. Zbieram je i wplatam

Szukała przepisu na obiad i życie, wciąż rozbudzały one smak lecz czegoś w nich było za dużo to znowu wyczuwała składnika brak. Oglądała dookoła mieszanki skład i potrzeba było uważności lat, kiedy już

Wziął przyszłość pokoleń w swe dłonie, nasiona z kupionych i spożytych owoców rozsiewał po ziemistej drodze. Jeśli ominie je kosiarki ostrze, być może za parę lat wyrośnie w tym miejscu sad. Drzewka wzbogacą

Z nowym dniem osuszam krople obawy, nie chcę już tracić czasu na te sprawy. Nadaje kierunek swej uwadze by do banku dobrej energii powróciła w nim lokatą miłość i harmonia. Majowe bzy ukoiły mnie zapachem

Jesteśmy podróżnikami

Za oknem sypał śnieg, ptaków śpiew nie brzmiał radośnie wśród białej poduchy szukały pożywienia wpatrzone w przedwiośnie. Uchyliła okno, widziała zamieć słyszała rozżalenie znała ten stan i poczuła połączenie.

Od serca wszystko się zaczęło, głosem intuicji wysłane toczy przodków dzieło w kodzie rytmu zapisane. Czasem głos ten dryfuje w chaosie dnia i choć fale umysłu unoszą, trudno odróżnić prawdę od dna. Lecz

W złożach ziarenek potrzebnych ziemi, biel wydobyta z wnętrza światłem się mieni. Jeśli w przeznaczenia toku z miłością się scala, służy światu, smakiem i wartości utrwala. Sól ziemi w czynie widziana,

Podległa człowiekowi, posiada prawdę drążoną przez pokolenia. Przyjmuje wszystko jak swoje i przetrawia jak może tworząc kopalnie i złoża tryskające źródłem. Wciąż w sercu światła i wody odnawia swój cykl

Wczorajsze liście umieszczał na choince pachnącej świętami i podarunkiem losu. Kiedyś od nadmiaru pokwitowań wyleciały zebrane bukiety powtykane między kartki odkładanej na jutro książki. Miotany wiatrem

Moja kochana W grudniowe popołudnie śpiewał w centrum miasta, przed sobą miał przyszłość i kapelusz na drobne uśmiechy. Swą melodią tęsknoty kruszył mróz i serca przechodniów. Moja kochana, moja kochana

Jesienne skarby z drzew strącił wiatr, wirują liście a wśród nich ja w kasztanowej alejce podnoszę z wdzięcznością wspomnienia dziecięcych lat. I tych co wiosen wiele widziały w zielonej kuli się pochowały

W letni poranek, energicznie szła na przystanek. Sama w podróż się wybierała a jej stroskana twarz promieniała. Na przygarbionych od lat plecach niosła plecak, ozdabiał go doczepiony miś, być może towarzyszył

Zielony dom, o niebieskim dachu barwny od radosnego śpiewu i trzepotu wolnych skrzydeł. Z otwartym oknem na świat, świeżym powietrzem i spojrzeniem odwiedzających. Dla jednych ogród a innych stół. Tu równowaga

Ekosystem powiązani, mamy wpływ na tą relację, możemy wzajemnie się zasilać, i tym co dobre odżywiać. Niech to co wypływa z nas będzie dla innych przyjemne. Wynik może zaskoczyć gdy odsłoni drogę, po której

Cel jest jak balon, unosi ku górze lecz komu zdarzyło się sięgnąć po prezent na chmurze, doświadcza euforii i na ziemię ląduje. Lecz bezdroże w jakim się znajduje, może być mapą co wzlot utoruje! Trzeba

Bezkształtna, nieskończona w formie płynie przed siebie, niosąc na grzbiecie świata dzieje zapisane w kroplach i stanach skupienia. Ta delikatna siła rozmiękcza kamienie. Z wiatrem, słońcem, księżycem

Na bieżni marzeń ćwiczę co dzień, gdzie chcę być i być mogę. Czasem zwątpienie mnie wyprzedza lecz biegną co sił, nie poddam się tak łatwo i nie oddam celu do którego zmierzam. Z boku wydawać się może