Choć w tym roku miną cztery lata, od kiedy tworzę rysunki dla miesięcznika Adeste, to okres od minionego kwietnia był dla mnie wyjątkowy - bo od roku poza ilustracjami zapraszającymi do lektury numeru, zaczęłam tworzyć też krótkie teksty, interpretujące po mojemu temat i sam rysunek. Zapraszam dziś do prześledzenia ze mną, jak to wyglądało.
Pascha – święto na pamiątkę Exodusu. Najlepiej znany katolikom opis wieczerzy paschalnej to Ostatnia Wieczerza. Stąd dwie ścieżki interpretacyjne: pożywienie i wolność. Chrystus staje się Chlebem i On, zmartwychwstając, wyzwolił ludzkość z oków grzechu i śmierci – nowy pokarm i nowa wolność. A zatem i nowa pascha. Eucharystia to „nasza Pascha”. W grafice chciałam zawrzeć całe Triduum. Moment ustanowienia Eucharystii, sens Ofiary i w końcu Zmartwychwstanie oraz żywa obecność Jezusa w Hostii, dające nam wszystkim nadzieję, że zmartwychwstaniemy do prawdziwej wolności w Chrystusie.
Może niewiara to efekt zbytniego zawierzenia niedoskonałym narzędziom służącym poznaniu świata? Zbyt wielka i oparta na złych przesłankach ufność w wielkość intelektu człowieka sprawiła, że Bóg niedający się zmierzyć i wyliczyć został zanegowany. Ale czy ktokolwiek chciałby wielbić Boga, którego może pojąć? W grafice chciałam pokazać, że niedoskonałe narzędzia doprowadzają do błędnych wniosków i deformowania obrazu rzeczywistości, w jasny sposób dotkniętej obecnością Boga.
Mater semper certa est. A co z ojcem? Niedaleko pada jabłko od jabłoni. Owoc przy ściętym drzewie jest przypadkowy, brak mu punktu odniesienia. Nic nie chroni go przed słońcem ani deszczem. Kiedy słyszę o niezainteresowanych potomstwem ojcach, pytam: a jak wygląda droga do ojcostwa? Mężczyzn odsuwa się od tematu ciąży, a często brutalnie odbiera się im głos w tej kwestii. Zewsząd słychać: to nie wasza sprawa, nie chcemy was, nie potrzebujemy was. A obecność jabłoni jest niezbędna.
Czy starożytni tyrani wiedzieli, że przelewana krew chrześcijan użyźni ziemię pod wzrost Kościoła? Nie, bo nie rozumieli znaczenia cierpienia i ofiary. Winogrono musi zostać zmiażdżone, by wydać sok. Chrystus musiał dla naszego zbawienia przelać swoją Krew. W podobny sposób krew męczenników przyczyniła się do wzrostu Kościoła. Dzisiejsi tyrani nie różnią się od starożytnych – choć nie rozumieją sensu cierpienia, doświadczają nim chrześcijan. I ich działania przyniosą ostatecznie podobny skutek.
Szara świętość pozostaje w cieniu... i bardzo dobrze! To właśnie chroni ją od palącego blasku pychy. Często wypatrujemy szczytów, na których rosną rzadkie, lecznicze kwiaty. Te jednak są od nas oddalone, a my sami pozostajemy bez doraźnego lekarstwa. A wystarczy spojrzeć pod nogi i zamiast w wyprostowanej pozycji przyszłego zwycięzcy patrzeć na szczyt, nachylić się i zebrać zwyczajny rumianek. Właśnie to dla mnie szara świętość – lekarstwo na zło tego świata i zło wewnątrz nas samych.
Misje nie służą podbojowi terytorium, lecz zdobyciu ludzkich serc dla Boga. Z Nim udało się przedstawić największe tajemnice wiary ludziom, z którymi – wydawałoby się – brakuje płaszczyzny do porozumienia. Skoro ewangelizacja na całym świecie przynosi owoce, powinniśmy spojrzeć na Europę z większą nadzieją. Mówi się ostatnio, że tutaj walka została już przegrana. Dlaczego? Potraktujmy apostolstwo poważnie i tu, na nowo przybliżając ludziom niegdyś znane pojęcia. Z Bogiem ta misja ma sens.
Czym jest służba w Kościele? Kim jest sługa Kościoła? Najpiękniej na te pytania odpowiada Maryja, Boża służebnica. Jej przykład każe zmienić perspektywę. To nie my poświęcamy swój czas dla Boga, lecz Bóg daje nam czas, w którym możemy Go uwielbiać. Nie my robimy komuś łaskę, lecz dzięki Bożej łasce możemy być zaangażowani w Mistyczne Ciało Chrystusa. Służba w Kościele nie tyle jest nobilitacją, co okazją do spokornienia.
W naszej codzienności, wśród wszystkich prognoz, planów i przewidywań szczególnie trudno jest myśleć o czymś tak nieprzewidywalnym jak śmierć. Mogłabym narysować znicz trzymany przez pomarszczoną rękę. Jednak śmierć dotyczy każdego z nas i to od samego początku naszego istnienia. Niby wszyscy to wiemy, a jednak wciąż trzeba sobie o tym przypominać. Właściwym pytaniem jest, jak wykorzystamy czas dany nam na ziemi. Czy pozostaniemy zawsze gotowi, czy może uśpimy naszą czujność?
Są chwile, kiedy Bogu zadajemy "najtrudniejsze pytania". Czy na pewno Jemu? Często skupiamy się na własnych przeżyciach, emocjach, cierpieniu... Bywa wtedy, że tracimy z oczu samego Boga - choć to do Niego się zwracamy. Przypomina mi to list bez adresata. Jak długo nie zastanowimy się, do Kogo właściwie kierujemy nasze słowa i pytania - będziemy jedynie poddawać refleksji własne przeżycia. Dopiero dostrzeżenie Odbiorcy umożliwi komunikację. Może wtedy dostaniemy odpowiedź na część z naszych pytań?
W Bogu mamy moc! Jak nie pogubić się w rzeczywistości charyzmatów? W pierwszej chwili myślę o problemie właściwego uporządkowania pewnych kwestii. To nie ja, lecz Bóg, choć przeze mnie. Brak mnie w niczym nie przeszkodziłby Jemu, ale moja obecność i gotowość jest ważna. Ale znowu: nie dla Pana Wszechmogącego, lecz dla mnie małego. Myślę, że dlatego wyraziste znaki nie są udziałem każdego, że nie każdy jest gotów na taką próbę pokory. W Bogu my słabi mamy moc – to On jest Mocą.
Gdyby posłuszeństwo polegało na słuchaniu rad, które wydają się słuszne, nie byłoby cnotą. Ono jednak wyrasta z hierarchii i podkreśla znaczenie relacji z innym. Źle rozumiane może prowadzić z jednej strony do duchowego lenistwa, a z drugiej – do pychy. Posłuszeństwo oznacza wolną decyzję o pewnego rodzaju „zniewoleniu”, stąd na rysunku jarzmo. To chyba demonizowanie hierarchii jako takiej sprawia, że ilustrowana cnota nie cieszy się współcześnie uznaniem – choć, pewnie tym bardziej, powinna.
Biblia od wieków prowadzi człowieka do Boga. Człowieka, który sam skazał się na wygnanie. Pismo Święte jest piękne, bo Bóg kocha słowo. Bóg jest Słowem. W tym świetle czymś niezrozumiałym wydaje się zarzucanie Jemu milczenia. W świecie, w którym jednak mnóstwo słów wybrzmiewa równocześnie (często w nieznośnej kakofonii), sama lektura Biblii może być utrudniona. Niezbędna jest modlitwa i trwanie w Kościele. To umożliwia przyjęcie Słowa jako czegoś więcej, niż literatury – i zrozumienie Go.
Czy jesteśmy duchowymi dziećmi ojców Kościoła? Sądzę, że tak, choć może nie widzimy, jak daleko sięga ich oddziaływanie. Gdy oglądamy rozkwieconą łąkę też zdarza się nam zapomnieć o pracowitości pszczół, które zapyliły rośliny. A gdyby nie te owady, wiele kwiatów wyginęłoby. Każdy produkt pszczelej pracy jest pożyteczny – miód, pyłek, propolis, wosk... Podobnie myślę o ojcach Kościoła i ich szerokim wpływie nie tylko na teologię, ale też szeroko rozumianą kulturę. Ach tak – jest też św. Ambroży!
I tak wyglądał mój ostatni rok w Adeste. Ciekawa jestem Waszych opinii. Oczywiście zachęcam do śledzenia miesięcznika 😊
Zosia
