Dit is het vervolg op "Dik tevreden" en telt ook 140 woorden.
Zij zei nooit zoveel, het was haar om het even.
De koek was op, er was niets om voor te leven.
De bloemetjes op het behang kende zij door en door, het verbleekte patroon irriteerde meer als tevoor.
Hij was in zijn nopjes, genoot van zijn thee,
slootwater dát was het, getrokken uit de wc.
"Ach lieverd schenk mij nog eens in."
Zij deed het al was het met grote tegenzin.
Het allerliefst had zij de theepot naar zijn hoofd gesmeten en was zij die zak en het armetierige leven vergeten.
Maar... onder de stapel linnen van grootmama
lag de jarenlang gespaarde duit in de la
van het zilveren bestek ooit aan haar gegeven,
door zijn gegok verkwanseld om van te leven.
Die avond was het voorgoed uit met de pret en kroop zij met haar nieuwe kitten in bed.
