To rzadko zaludniony rejon północnej Szkocji, z jego nieformalną stolicą Inverness. Dawną, ponurą atmosferę oddaje serial ”Outlander”, którego ze względu na serwowaną tam brutalność serdecznie nie polecam. W odróżnieniu od Meridy walecznej
W pobliżu miejscowości Dingwall (30 km. od Inverness) można spróbować cofnąć się w czasie, celebrując jakąś magię wśród głazów, ustawionych w odmienny sposób niż na wymienionych powyżej filmach.
Tak na wszelki wypadek, gdyby ktoś szukał bezpiecznego azylu przed skarbówka - podaję namiary 57°35'0.831"N 4°31'32.78"W. Zawsze można próbować.
Po drugiej, północnej części mostu, zwieńczającego w najwęższe części zatok Beauly Firth i Moray Firth zaczyna się Black Island która właściwie nie jest wyspą, ale jak powszechnie wiadomo, nazwy do niczego nie zobowiązują. Np. partie polityczne, czy taka sieć handlowa, która pomimo chwytliwej nazwy żadnych żabek nie oferuje.
Ziemia pusta i surowa, która potrafi zachwycić prawdziwych koneserów, znudzonych przesłodzonymi widokami palm na tle zachodzącego słońca. Wydaje mi się, że byłoby to odpowiednie miejsce dla wypalonych, zmęczonych harcami po górach alpinistów. Cicho, surowo i pięknie. Nie trzeba ze sobą targać ciężkiego sprzętu z całym tym żelastwem - no i trudniej spaść w takim terenie. Trzeba się jednak liczyć z pewnymi niedogodnościami.
Pierwsza jaka mi przychodzi do głowy, to zejście z asfaltu i wkroczenie na pusty i bezludny, ale często prywatny teren, którego właściciela należało by szukać na jakiejś odległej posiadłości. Często, choć wygląda to absurdalnie, tereny takie są ogradzane. Nie dlatego aby ktoś przypadkiem nie podeptał trawnika, lecz aby kilka rezydujących tam baranów nie opuszczało swojego stałego terytorium. Z tego co wiem (choć mogę się mylić) każdy hektar ma swojego właściciela. Nawet ta góra.
Hodowla niezbyt licznych stad jest nieopłacalna, traktowana jest jako tradycyjne, rodzinne hobby. Takie gospodarstwa nazywane są „croft”, w odróżnieniu od prawdziwych, wielkich, nastawionych na produkcję przemysłową farm.
Podobna do mnie przed wypiciem pierwszej kawy.
Skoro jesteśmy przy zwierzętach, chciałbym nadmienić o prasowych doniesieniach lokalnej prasy, dotyczących przypadkowych obserwacji w gęstych, szkockich lasach wielkich kotów. Od wielkości przerośniętego żbika, rysia a nawet pantery. Nie udało mi się zachować wycinka z gazety, przedstawiającej zdjęcie wielkiego, czarnego kota, do złudzenia przypominającego czarną panterę. Zdarzyło mi się kiedyś trafić w północnej Szkocji do dzikiej kniei, w której widok przypadkowo napotkanego Yeti uważałbym za coś najzupełniej naturalnego. Oczywiście, nobliwi myśliwi preferują odstrzelić kolejnego jelenia niż uganiać się z teleobiektywami za mitycznymi kotami. I dobrze, bo nie skończyło by się to dla nich dobrze.
Komu mało wrażeń może się wybrać na Skye, wyspę położoną wschód od Inverness.
Mieszkańcy wysp są zdecydowanie w swej wierze ortodoksyjni, poważni i raczej mało rozrywkowi, a niedziele, jak nakazuje tradycja traktują śmiertelnie poważnie. Nieuważny turysta może zostać głodny i uziemiony do poniedziałku, ponieważ wszelka aktywność na wyspach zamiera. Lotnisko zamknięte jest na kłódkę, promy się relaksują a mieszkańcy celebrują po swojemu siódmy dzień stworzenia świata. Podejrzewam, że nawet puby są zamknięte.
Drogi, choć dobrej jakości są prawie puste. Nawet patrole policyjne się tu nie zapuszczają – no bo i po co?
Miejscowa, wyspiarska ludność posługuje się językiem gaelickim, nie mającym nic wspólnego z angielskim. Taki ignorant jak ja powiedziałby, że to język celtycki, ale to daleko idące uproszczenie i niekoniecznie prawda.
I na koniec dwa bardzo ciekawe ujęcia wykonane w trybie seryjnym. Oba zdjęcia zostały wykonane w odstępie ułamka sekundy, a jednak coś je różni. Na ostatnim, edytowanym w celu powiększenia szczegółów widać ciekawą anomalię (właściwie dwa obiekty - nad niskim horyzontem w dolnej części i z lewej strony zdjęcia). Czy to nie przypomina czasem balonów meteorologicznych? Hm...
Wszystkie zdjęcia - Canon EOS 1000D
