ဘဝကိုဖန္​ဆင္​း​ေပး​ေသာ အခ်စ္​​ေတးတစ္​ပုဒ္​

က်ြန္​မတို႔လည္းထမင္းဝိုင္းႏွင့္ၾကံဳေနသည့္အတြက္ေလာကဝတ္အရေခၚေကြၽးေလ၏ ႏွစ္​​ေယာက္​စလံုး တစ္​လံုးမွမ​ေျပာပဲ စိတ္​မ​ေကာင္​းတဲ့ မ်က္​လံုး​ေလးနဲ႔ ​ေမ​ေသာ္​တာကို ပိုင္​​ေလးလို႔​ေတာ့ မ​ေျပာနဲ႔​ေနာ္​ ပိုင္​​ေလးက အဲလိုမဟုတ္​ဘူး ပိုင္​​ေလးက အဲလိုဆိုးသြမ္​းတဲ့လူ မဟုတ္​ဘူး

"ညီမ​ေလး တကယ္​​ေတာ့​ေလ

"ဟဲ့ ထက္​ျမက္​​ေရ ငါလည္​း ​ေျပာစမ္​းပါဦး

ငိုယိုၿပီး ​ေျပးလာတဲ့ ​ေဒ​ါ္န​ွင္​းၾကည္​။မိ​ေထြးသာ​ေျပာတယ္​ အ​ေရးၾကံဳ​ေတာ့ ဖိနက္​​ေတာင္​ မပါပဲ​ေျပးလာသည္​။

"အဟင္​့ အဟင္​့ ထက္​ျမက္​ရယ္​ ပိုင္​​ေလး.လူသတ္​လိုက္​လို႔ဆို ဟုတ္​လား ​ေျပာပာဦး ထက္​ျမက္​ရဲ႕ ပါးစပ္​ပိတ္​မ​ေနနဲ႔ ဖဲဝိုင္​းက​ေနၾကားခဲ့တာ ဟုတ္​ရဲ႕လား သိရိကို ​ေစာ္​ကားမို႔ လုပ္​တဲ့​ေကာင္​ကို သတ္​လိုက္​တာဆို

"ဘာ လူသတ္​တာ

​ေျပာရင္​းနဲ႔ ​ေမ​ေသာ္​တာ ​ေျမႀကီး​ေပၚကို ထိုင္​ခ်လိုက္​သၫ္​။ ​ထိုင္​ခ်လိုက္​တာနဲ႔တူတူ မ်က္​ရည္​စတို႔ ဝဲတက္​လာသည္​။

"​ေသာ္​ ကိုယ္​႐ွိတယ္​​ေနာ္​ ကိုယ္​တို႔ အမႈလိုက္​လို႔ ရတာပဲ​ေလ ​ေနာ္​ ​ေသာ္​

"မိ​ေသာ္​တာ ငိုလိုက္​ ငိုလိုက္​ တင္​းခံမထားနဲ႔ ​​ေသာ္​တာ ငိုခ်လိုက္​

"အီးးးးဟီးးးး အီးးးးဟီးးးး

​ေမ​ေသာ္​တာ ငိုခ်လိုက္​သည္​။

ပိုင္​ၿဖိဳးရဲ႕ ရည္​းစားမက် သူငယ္​ခ်င္​းမက် သိရိကို ​ေစာ္​ကားမို႔ လုပ္​တဲ့​ေကာင္​နဲ႔ ခ်ရင္​းနဲ႔ ဓားနဲ႔ထိုးမိသြားခ်င္​းျဖစ္​သည္​။ ​ေနာက္​​ေတာ့ သူကိုယ္​တိုင္​ပဲ ရဲကို ဖုန္​းဆက္​လိုက္​သည္​။ ​ေမ​ေသာ္​တာတို႔ အမႈလို္​က္​ရင္​း ​ေလးလ​ေက်ာ္​​ေက်ာ္​ၾကာလာသည္​။ ​ေနာက္​ပိုင္​း​ေရာက္​​ေတာ့ ​ေဒၚၾကင္​ၾကင္​ သူ႔​ေျမးနဲ႔ ​ေမ​ေသာ္​တာကို သ​ေဘာတူလိုက္​သည္​။

"အန္​တီတို႔ ​ေလာင္​းထားသလို ကမၻာက သမီးဆီကို လာခဲ့တယ္​ သမီးႏိုင္​တယ္​ပဲထားပါ သမီးတို႔ကို အန္​တီသ​ေဘာတူလိုက္​ၿပီ သမီး​ေမာင္​​ေလး ကိစၥလည္​း အန္​တီဆက္​လိုက္​​ေပးမယ္​ သမီး​ေက်နပ္​တယ္​မလား

​ေကာ္​ဖီဆိုင္​​ေလးမွာ ထိုင္​စကား​ေျပာ​ေနၾကသည္​။

"ကြၽန္​​ေတာ္​ မ​ေက်နပ္​ဘူး
​ေဒၚၾကင္​ၾကင္​နဲ႔​ေမ​ေသာ္​တာတို႔ႏွစ္​​ေယာက္​ ကမၻာလႊမ္​းကို ၾကည္​့လိုက္​သည္​။

"ဟုတ္​တယ္​​ေလ ဘာလို႔ ​ေလာင္​းကစားလုပ္​တာလဲ ဒါက​ေတာ့ လြန္​တယ္​​ေလ ​ေသာ္​ အရမ္​းလြန္​တယ္​​ေနာ္​

"ဟုတ္​ပါၿပီ ငါ့​ေျမးရယ္​ အဖြကိုယ္​တိုင္​ မင္​းတို႔ကို သ​ေဘာတူပါတယ္​ ဟုတ္​ၿပီလား ​ေလးလ​ေတာင္​ အဖြားဆီကို တစ္​​ေခါက္​မွမလာဘူး ​ေနႏိုင္​လိုက္​တာ အဖြားကလြမ္​း​ေနတာ

"မဟုတ္​ပါဘူး အဖြားရဲ႕ အမႈ​ေတြနဲ႔​ေကာ ႐ႈပ္​​ေနတာမို႔ပါ

"ဟုတ္​ပါၿပီကြယ္​

"အဖြား ကြၽန္​​ေတာ္​ ခုတ​ေလာ ​ေသာ္​တို႔အိမ္​မွာပဲ ​ေနလိုက္​မယ္​​ေနာ္​ ​ေသာ္​ အားငယ္​​ေနမွာ

"အင္​းပါ ငါ့​ေျမးသ​ေဘာ

"မဟုတ္​တာ ကမၻာ အဖြားနဲ႔ပဲ သြား​ေနပါ မဟုတ္​​ေတာင္​ လင္​မယား​ေတြလား အ​ေမးခံ​ေနရတာ

"ဟား ခုလို အဖြားအိမ္​မွာ​သြား​ေန​ေတာ့ ကြဲသြားတာလား ​ေ​မး​ေနအံုးမယ္​

"ဟာ အန္​တီကလည္​း

"အဖြား ျပန္​​ေတာ့မယ္​ ကမၻာရံုးလာ​ေတာ့​ေနာ္​ ​ေမ​ေသာ္​လည္​း အလုပ္​ျပန္​ဝင္​​ေပါ့

"ဟုတ္​ကဲ့ အဖြား

​ေဒၚၾကင္​ၾကင္​ ျပန္​သြား​ေသာ္​လည္​း ​ေမ​ေသာ္​တာတို႔က​ေတာ့ ဆက္​ထိုင္​​ေနသည္​။

"​ေသာ္​ ဒါက​ေတာ့ လြန္​တယ္​​ေနာ္​

"မလြန္​ပါဘူး ခုခ်ိန္​ထိ ​ေသာ္​က​ေတာ့ မတင္​မက်​ေလး​ေတြ ​႐ွိ​ေသးတယ္​ သြား ဟိုဘက္​ကို ​ေသာ္​နားမထိုင္​နဲ႔

"ဟား ဘာ ​ေသာ္​ ပို​ေတာင္​လြန္​သြားၿပီ​ေနာ္​ ကိုယ္​ကို ​ေလာင္​းၾကတာက​ေတာ့

"ဒါက​ေတာ့ ဒီလို​ေလး​ေတြ ႐ွိတယ္​​ေလ

"ကိုယ္​ရဲ႕ ခံစားခ်က္​ကို ကစား​ေနတာလား

"​ေသာ္​ အဲလိုမဟုတ္​ပါဘူး ​ေသာ္​လည္​း မတက္​ႏိုင္​လို႔ပါ

"မရဘူး မရဘူး ဒီလို ကိုယ္​ကိုကစား.....

ကမၻာလႊမ္​း ​ေျပာလို႔မဆံုးခင္​မွာပဲ ​ေမ​ေသာ္​တာ ထသြားသည္​။​ေျခလွမ္​း​ေတြက ​ေတာ္​​ေတာ္​ၾကဲလွသည္​။ ကမၻာလႊမ္​းလည္​း သိလိုက္​တာမို႔ တန္​းလိုက္​သြားသည္​။

"သီရိ

သိရိတို႔အတြဲကို ျမင္​လိုက္​ျခင္​းပင္​ သီရိအ​ေမလည္​း ပါလာသည္​။

"ဟို မမ ဟို​ေလ

"​ေျဖာင္​း ​ေျဖာင္းးးး

လွ်င္​ျမန္​လွတဲ့ ​ေမ​ေသာ္​တာ႐ိုက္​ခ်က္​​ေၾကာင္​့ သီရိသတို႔သား​ေလာင္​း​ေကာ သူ႔အ​ေမပါ မကာကြယ္​ႏိုင္​လိုက္​။

"မမ

''နင္​​ေၾကာင္​့ ငါ့​ေမာင္​ ခု​ေထာင္​ထဲမွာ နင္​က တျခား​ေယာက်ာၤးနဲ႔ ​ေပ်ာ္​ပါး​ေနတယ္​ ငါ့​ေမာင္​ကို အ​ေလးမထားတာလား ငါ့​ေမာင္​ ​ေမတၱာကို ​ေစာ္​ကားတာလား

"ဟို​ေလ မမ ဒါက ဒါက

"​ေမ​ေသာ္​တာ နင္​ကမ်ား ငါ့သမီးကို

သီရိအ​ေမ ​ေမ​ေသာတာကို ျပန္​႐ိုက္​လို္က္​​သည္​။လက္​ဝါးခ်က္​က ​ေမ​ေသာတာနား မ​ေရာက္​ခင္​ ဝင္​ကာလိုက္​တဲ့ ကမၻာလႊမ္​း ​။​ေမ​ေသာတာ​ေ႐ွ႕ ရပ္​လို႔သလိုလုပ္​လိုက္​တာ​ေၾကာင္​့ ပုခံုးကိုသာ ႐ိုက္​မိလို္​သည္​။

ဦးေလးႀကီလည္းထမင္းဟင္းမ်ားကိုအားပါးတရပင္စားေလသည္။ စားေသာက္ၿပီး၍ေရေႏြးေသာက္ေနရင္းဦးေလးႀကီးကျဖစ္ခဲ့တဲ့ေနရာေလး မြန္ျပည္နယ္က်ိဳက္ထိုၿမိဳ႕နယ္အတြင္းကေတာင္ေပၚကရင္ရြာေလးတစ္ရြာမွာျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရာေလးပါ... ဒီဝတၱဳနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးအဲဒီေဒသမွာေနထိုင္ၾကတဲ့လူမ်ိဳးေတြရဲ႕လူေနမႈစ႐ိုက္ကိုအရင္ဆံုးေျပာျပခ်င္ပါတယ္.. အဲဒီေဒသကကရင္လူမ်ိဳးအမ်ားစုမွာက်မတို႔သိၾကတဲ့အတိုင္းဘားအံဖက္မွာေနၾကတဲ့ပိုးကရင္မ်ားလိုအသားျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာမ်ားမဟုတ္ၾကပါ။ ကရင္မွန္ေသာ္လည္းလူမ်ိဳးစုတစ္ခုႏွင့္တစ္ခုဘာသာစကားမတူေပ...အနည္းငယ္ကြဲျပားၾကသည္။

သို႔ေသာ္အဲဒီကရင္လူမ်ိဳးမ်ားမွာပြင့္လင္း႐ိုးသားသူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။
အလြန္က်ယ္ဝန္းၿပီးစည္း႐ိုးမခတ္ထားေသာေတာ႐ိုင္းျခံက်ယ္ႀကီးမ်ားပိုင္ဆိုင္ၾကၿပီးေျခတံ႐ွည္အိမ္ျမင့္ႀကီးမ်ားႏွင့္ေနထိုင္တတ္ၾကသည္...
အစားအေသာက္စားရာတြင္လည္းအျခားလူမ်ိဳးမ်ားကဲ့သို႔ေခ်း(ဂ်ီး)မမ်ားတတ္ၾက...
ျဖစ္သလိုၾကံဳသလိုစားေသာက္ၾကၿပီးအလြန္အေနေအးသူမ်ားလည္းျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္...က်မတို႔မစားဝံ့ၾကေသာပုတ္သင္ညိဳ၊ဖားခုံညင္း၊ဖားပ်ံ၊လင္းႏို႔၊လင္းဆြဲစသည့္အေကာင္မ်ားကိုလည္းဟင္းေကာင္းတခြက္ပမာၿမိန္ရည္၊႐ွက္ရည္စားတတ္ၾကေသး၏။

အစားၾကဴးေသာ္လည္းပင္ကိုယ္စိတ္ဓာတ္မွာက်မတို႔ဗမာလူမ်ိဳးမ်ားထက္သာသည္ကိုေတာ့ဝန္ခံရေပမည္။
ထိုကရင္လူမ်ိဳးအမ်ားစုမွာဧကမ်ားစြာက်ယ္ဝန္းေသာေတာျခံႀကီးမ်ားတြင္ပိႏၵဲ၊ဒညင္း၊ၾကက္ေမာက္၊ဒူးရင္း၊ငွက္ေပ်ာစသည့္ဥယ်ာဥ္ျခံဆန္ဆန္စိုက္ပ်ိဳးေလ့႐ွိၾကသည္။
စိုက္သေလာက္လည္းျဖစ္ထြန္းလွ၏...

ေတာအလုပ္မ်ားျဖစ္သည့္သစ္ခုတ္၊ဝါးခုတ္၊အေကာင္႐ွာ၊ပ်ားဖြတ္စသည့္ၾကံဳရာက်ပမ္းဗမာအလုပ္သမားမ်ား၎တို႔စိုက္ပ်ိဳးထားေသာစိုက္ပ်ိဳးျခံမ်ားထဲသို႔ေရာက္သြားပါကပိုင္႐ွင္ကိုခြင့္စရာမလိုပဲအသီးအႏွံမ်ားကိုႀကိဳက္သေလာက္အဝအလင္စားသံုးႏိုင္ပါသည္။

သို႔ေသာ္အသီးအႏွံမ်ားကိုအလဟသဖ်က္ဆီးျခင္း၊အဝစားရံုမကအိမ္သို႔ျပန္သယ္ျခင္း၊ျပန္ေရာင္းခ်ရန္ရည္ရြယ္ၿပီးယူေဆာင္ျခင္းတို႔ကိုခြင့္မျပဳတတ္ေပ။
ခိုးယူသြားပါကပိုင္႐ွင္မ်ားသိလ်င္ေျခလက္ျဖတ္ျခင္း၊စကားမေျပာႏိုင္ေအာင္လ်ွာျဖတ္ပစ္ျခင္းစသည့္မွတ္သားေလာက္ေအာင္အျပစ္ေပးတတ္သည္...
စစ္တပ္ႏွင့္အလွမ္းေဝးေသာအညဳိေရာင္နယ္ေျမမို္႔လည္းတိုင္တန္း၍ရေသာေနရာလည္းမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ကိုယ့္ဖက္ကအမွားမ႐ွိေအာင္ေတာ့ဂ႐ုစိုက္ရသည္။

အဆိုပါကရင္လူမ်ိဳးမ်ားကားကိုယ္က႐ိုး႐ိုးသားသားဆက္ဆံလ်င္အလြန္ေဖာ္ေရြတတိၾကသလို၊သူတို႔ကိုလိမ္လ်င္လည္းရက္ရက္စက္စက္ျပန္တုန္႔ျပန္တတ္ၾကသည္...
သို႔ေသာ္...ေတာအလုပ္လုပ္ၾကေသာဗမာလူမ်ိဳးမ်ားကလည္းလူလည္က်ရာ၌ႏွစ္ေယာက္မ႐ွိေပ...သူတိ့စိုက္ပ်ိဳးထားေသာသီးႏွံမ်ားကိုမရ ရေအာင္ခိုးယူေရာင္ခ်တတ္ၾကသလို၊ပိုငိ႐ွင္မိသြား၍ေျချပတ္၊လက္ျပတ္ျဖစ္သြားၾကေသာလူမ်ားလည္းမနည္းေပ။

ဤသို႔ခိုးယူျခင္းကိုစိတ္ခ်ေစရန္အတြက္ျခံမေစာင့္လိုေသာအခ်ိဳ႕ပိုင္႐ွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကသရဲတေစၦမ်ားေမြးထားတတ္ၾကသည္။
ေမြးထားေသာသရဲကလည္းျခံထဲသို႔ျဖတ္သြားေသာလူတိုင္းကိုအသားလြတ္လိုက္ကာေျခာက္လွန္႔ျခင္းမဟုတ္...
သီးႏွံသူခိုးမ်ားကိုေနက္လံုးဝမလာရဲေအာင္ေျခာက္ထုတ္ျခင္းျဖစ္သည္။

သူတို႔႕စိုက္ပ်ိဳးျခံဆိုသည္ကားက်ေနာ္တို႔လူေနရပ္ကြက္ကဲ့သို႔စည္း႐ိုးကာထားေသာစနစ္တက်မသတ္ထား...
တျခံႏွင့္တစ္ျခံသက္ဆိုင္ရာနယ္နိမိတ္အျဖစ္အပင္ႀကီးမ်ားစိုက္ပ်ိဳးထားၿပီးအခ်င္းခ်င္းနားလည္မႈျဖစ္စည္းခတ္ထားေသာသေဘာျဖစ္၏...
အဆိုပါေတာင္ေပၚကရင္လူမ်ိဳးမ်ား၏မႏွစ္သက္ဖြယ္အက်င့္တစ္ခုကား၎တို႔မိသားစုဝင္တဦးဦးေသဆံုးသြားပါကသင္းခ်ိဳင္းသို႔ေဝးေဝးလံလံသြားမျမႇဳပ္ၾကပဲ...သူတို႔၏အနီးအနားျခံထဲမ်ာပင္ျမႇဳပ္ပစ္တတ္ၾကသည္။

က်ေနာ္တို႔မိသားစုသည္လည္းကရင္လူမ်ိဳးမ်ားၾကားတြင္႐ွား႐ွားပါးပါးေတာျခံပိုင္႐ွင္ဗမာလူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ၾကသည္
..
က်ေနာ္တို႔ျခံမွာဧက၇၀ခန္႔က်ယ္ၿပီးဝါးပိုး၊ပိႏၵဲ၊ဒူးရင္း၊ေတာင္ထန္းဖက္စသည္တို႔ကိုအဓိကစိုက္သည္..
တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ျခံမွထြက္ေသာသီးႏွံဖိုးသည္က်ေနာ္တို႔မိသားစုစီးပြားေရးကိုအေတာ္ေလးေျပလည္ေစသည္။

အေဖကိုယ္တိုင္ကျခံကိုဦးေဆာင္လုပ္ကိုင္ၿပီးက်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ေနာက္လိုက္သက္သက္ေပါ့။
က်ေနာ္တို႔ျခံေဘးကပ္လ်က္တြင္ေစာသာဖိုးေခၚကရင္အိုႀကီးႏွင့္တပည့္ကရင္ေလး၃ေယာက္ေနထိုင္ကာျခံစိုက္ၾက၏..
ေစာသာဖိုးသည္သီးသန္႔ေနထိုင္တတ္ၿပီးသေဘာေကာင္းလွသူျဖစ္၏..

ေတာပစ္ဝါသနာပါေသာေၾကာင့္ျခံထဲတြင္ပစ္ခတ္ရတတ္ေသာဂ်ီသား၊ေတာဝက္သား၊ေမ်ာက္သားစည့္ေတာေကာင္သားမ်ားကိုလည္းရသည့္အခါတိုင္းသူ႔တပည့္ကေလးႏွင့္လာပို႔ေပးခိုင္းေလ့႐ွိသည္။
ေစာသာဖိုးႏွင့္က်ေနာ္တို႔ျခံစည္း႐ိုးအျဖစ္ဒညင္းပင္မ်ားကိုလည္းျခံနယ္နိမိတ္မ်ားအျဖစ္တန္းစီစိုက္ထား၏..
ဒညင္းပင္မ်ားကေတာ့က်ေနာ္တို႔အပိုင္ပါ..

ႏွစ္ဖက္ပိုင္႐ွင္မ်ားကလည္းေဆြမ်ိဳးမ်ားပမာခင္မင္လ်က္႐ွိေသာေၾကာင့္ျပသနာတစံုတရာမ႐ွိခဲ့ေပ.။
သို႔ေသာ္လအနည္းငယ္အၾကာတြင္ေစာသာဖိုးတစ္ေယာက္အႀကီးအက်ယ္ေနမေကာင္းျဖစ္ကာသူ႔တပည့္ကေလးမ်ားႏွင့္အတူျခံႀကီးကိုေရာင္းခ်ၿပီးအမ်ိဳးမ်ား႐ွိရာဘားအံဖက္သို႔အၿပီးအပိုင္ထြက္သြားေလ၏...
ျခံႀကီးကိုေတာ့ဗမာမိသားစုတစ္စုကိုေရာင္းခ်ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္...
ထိုဗမာမိသားစုေရာက္လာၿပီးျပသနာစတက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ပိုင္႐ွင္သစ္ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ထံုးစံအတိုင္းအေဖကသူတို႔ျခံသို႔သြားေရာက္ႏႈတ္ဆက္၏။

သို႔ေသာ္သူတို႔မိသားစုကက်ေနာ္တို႔မိသားစုကိုပ်ဳပ်ဳငွါငွါမ႐ွိလွေပ...ရန္သူမ်ားပမာခပ္စိမ္းစိမ္းပင္ဆက္ဆံၾကသည္။
ဗမာအခ်င္းခ်င္းပင္ေသာ္လည္းသူတို႔ဆက္ဆံပံုမွာအေတာ္ေေလးရန္သူဆန္ေန၏....
ရက္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ျခံနယ္နိမိတ္အျဖစ္စိုက္ပ်ိဳးထားေသာဒညင္းပင္တန္းသည္သူတို႔အပိုင္ျဖစ္ေၾကာင္းဆိုလာသည္

အေဖကအရင္ပိုင္႐ွင္ေဟာင္းႏွင့္ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီးအမ်ဴိးမ်ိဳး႐ွင္းျပေသာ္လည္းလက္မခံေပ။
ထိုဒညင္းပင္တန္းကဝင္ေငြမည္မွ်ရေၾကာင္းသိေန၍သူတို႔ကလည္းအေလ်ာ့မေပး...
ၾကာေတာ့အေဖေဒါကန္လာသည္...သူပိုင္သည့္အပင္မို႔အသီးခူးရမည့္အခ်ိန္ေရာက္လ်င္သူသာခူးမည္အေၾကာင္းအျပတ္ေျပာလိုက္သည္..

တဖက္ျခံ႐ွင္ကလည္းခူးရဲခူးၾကည့္ဟုေျပာလာသည္...
ထိုကိစၥျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းက်ေနာ္တို႔ႏွင့္ဟိုဖက္ျခံကလူစိမ္းမိသားစုတို႔စကားမေျပာၾကေတာ့..သူတို႔ျခံထဲတြင္လည္းသရဲေမြးထားသည္ဟုလူေျပာမ်ားလာသည္...က်ေနာ္တို႔ကလန္႔ေနေသာ္လည္းအေဖကေတာ့ခပ္ေအးေအးပင္...
ဟုတ္တယ္ေလ..ကိုယ့္ကိုၾကည့္မရလို႔သရဲနဲ႔သတ္ခိုင္းေနရင္ဒုကၡ...

ဒီလိုနဲ႔ဒညင္းခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့နယ္နိမိတ္အျဖစ္သတ္မွတ္ထားသည့္ဒညင္းပင္တန္းမွထိပ္ဆံုးဒညင္းပင္ကိုတက္ခူးရန္ျပင္ဆင္ေနခိုက္အပင္ေအာက္ေျခတြင္ႏွစ္ေပခန္႔႐ွိဝါးတိုင္ကေလးမ်ားစိုက္ထားၿပီးမလွမ္းမကမ္းတြင္တခုခုတူးၿပီးျမႇဳပ္ထားသလိုေျမသားမို႔မို႔ေလးေတြ႕လိုက္ရသည္..
ေျမပံုေလးေပၚတြင္လည္းနီရဲရဲညႇီစို႔စို႔အရည္မ်ား႐ွိေန၏..
က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကလန္႔ေနေသာ္လည္းအေဖကစိုက္ထားေသာဝါးတိုင္ကေလးမ်ားကိုဆြဲႏူတ္ပစ္ၿပီးအပင္ေပၚသို႔တက္သြား၏...

အေဖအပင္ေပၚတက္ေနခ်ိန္တျခားအပင္မွလူလိုလို၊ေမ်ာက္လိုလိုအလြန္ျမန္လွေသာအေကာင္တစ္ေကာင္အေဖ႐ွိရာအပင္သို႔အလ်င္အျမန္ခုန္ကူးလာသည္မသဲမကြဲကိုျမင္လိုက္ရသည္။
အေဖဒညင္းသီးႏွစ္ဆယ္ျပည့္ေအာင္မခူးရေသးအပင္ေပၚမွေျခလြတ္၊လက္လြတ္ျပဳတ္က်လာသည္..

ဘယ္လိုမွျပန္မထႏိုင္ေသာေၾကာင့္က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္လည္းေျပးထူလိုက္၏...
အေဖ့ကိုကူတြဲၿပီးတဲဆီသို႔ျပန္မည္ဆ့ဲဆဲဒညင္းပင္ေပၚမွတဟီးဟီးေျခာက္ကပ္ကပ္ရယ္သံႀကီးေပၚလာ၏...
က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းလူႀကီးတစ္ေယာက္ကိုအပင္ဖ်ားတြင္ခြထိုင္လ်က္ေတြ႔လိုက္ရသည္။...။..။

အခ်ိန္ကားညေန၄နာရီခန္႔...ေတာေတာင္ရိပ္ေၾကာင့္အလင္းအားေတာ့နည္းလာ၏။

ဤသို႔ျဖင့္က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕႐ွိတိုက္နယ္ေဆးရံုေလးသို႔အေဖ့ကိုတင္ပို႔လိုက္ရသည္။
ေပႏွစ္ဆယ္ခန္႔အျမင့္မွျပဳတ္က်ေသာေၾကာင့္အေဖမွာတင္ပါးဆံု႐ိုးအက္သြားၿပီးထိုင္၍ပင္မရေတာ့ေခ်။
ေဆးရံုတြင္ႏွစ္ပတ္ခန္႔အေဖနားေနရ၍က်ေနာ္တို႔လည္းအေဖ့အတြက္ေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးေနရေသာေၾကာင့္ျခံထဲ႐ွိအလုပ္မ်ားကိုပင္ဒီအတိုင္းရပ္ထားရသည္...
အေဖကေတာ့ျခံအလုပ္သမားဘဝႏွင့္ႏွစ္၃၀နီးပါးလုပ္လာခဲ့သည့္သက္တမ္းတေလ်ာက္တစ္ခါမွမျဖစ္ဖူး၍အံ့ျသေနသလိုေဒါသလည္းထြက္ေန၏။

က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွင့္အေမကေတာ့ဒညင္းပင္ေျခရင္းမွာစိုက္ထားသည့္ဝါးတုတ္ကေလးမ်ား၊တခုခုျမႇဳပ္ထားသလိုျဖစ္ေနေသာေျမပံုမို႔မို႔မ်ားႏွင့္နီနီရဲရဲအရည္ပ်စ္မ်ားအေၾကာင္းကိုသာအေဖ့ကြယ္ရာတြင္ေျပာေနမိသည္။
အေဖ့ေ႐ွ႕တြင္ေတာ့မေျပာရဲေပ....အေဖကသရဲ၊တေစၦ၊စုန္း၊ေအာက္လမ္းစသည္တို႔ကိုအယံုအၾကည္မ႐ွိသူျဖစ္သည္။

အေမကေတာ့မိန္းမသားပီပီေအာက္လမ္းျဖင့္ျပဳစားတာလို႔ယံုၾကည္ေနသည္...ေဆးရံုတြင္ႏွစ္ပတ္ခန္႔ေနၿပီးေနာက္အေဖကိုအိမ္သို႔ျပန္ေခၚလာခဲ့သည္...အိပ္ယာထဲမွေတာ့မထႏိုင္ေသး..
အေဖမ႐ွိေသာ္လည္းက်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ျခံထဲဆင္းကာရပ္ထားေသာအလုပ္မ်ားကိုျပန္ဆက္လုပ္ရေလသည္..
ဒညင္းပင္မ်ားကိုလိုက္စစ္ေတာ့အသီးမ်ားႁပြတ္ခဲေနေသာဒညင္းပင္တန္းမွာသိသိသာသာအသီးမ်ားေလ်ာ့နည္းေန၏...
ဟိုဖက္ျခံကခိုးခူးထားေၾကာင္းေသခ်ာေနၿပီ။
ထိပ္ဆံုးအပင္ေအာင္မွာေတာ့ထံုးစံအတိုင္းဝါးတုတ္စိုက္ထားေသာေျမမို႔မို႔ေလးမ်ားႏွင့္အရည္နီနီပ်စ္ပ်စ္မ်ားကိုအရင္လိုျပန္ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္အပင္ေပၚသို႔မတက္ရဲ႕ေတာ့ပါ။

ရက္နည္းနည္းၾကာလာေတာ့အေဖ့အေျခအေနကပိုဆိုးလာသည္
ထမင္းလည္းအရင္လိုသိပ္မစားေတာ့ပဲစကားလည္းနည္းလာသည္။
မ်က္လံုးကလည္းတစံုတေယာက္ကိုေၾကာက္လန္႔ေနသလိုက်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ေလ်ာက္ၾကည့္ေနသည္။
အေမကစိုးရိမ္ၿပီးအသိေဗဒင္ဆရာေတြဆီလိုက္ေမးေတာ့လည္းေဗဒင္ဆရာအားလံုးလိုလိုကေအာက္လမ္းပညာျဖင့္ျပဳစားတာျဖစ္ေၾကာင္းတညီတၫႊတ္တည္းေျဖၾကသည္...

ေပးလိုက္ေသာယၾတာမ်ားလိုက္ေခ်ေတာ့လည္းဘာမွမထူး..ရက္ပိုၾကာလာေသာအခါအေဖ့အေျခအေနကေတာ္ေတာ္ဆိုးလာသည္.
ညေနဖက္ေနဝင္သည္ႏွင့္အိမ္ထဲမွထြက္ေျပးမလိုအတင္းကုန္းထတတ္ေလသည္...

က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္အတင္းခ်ဳပ္ထားေသာအခါ
"ငါ့ကိုဆံပင္႐ွည္နဲ႔လူနီႀကီးတစ္ေယာက္ကသတ္ေတာ့မယ္..သူ႔ေန႔တိုင္လာတယ္...ငါေသေတာ့မယ္"
ဟုေအာ္ဟစ္ကာ႐ုန္းကန္ေန၏။
ပေယာဂဆရာမ်ားပင့္ၿပီးျပေတာ့လည္း

"ဟိုဖက္ကတိုက္ထားတဲ့မေကာင္းဆိုးဝါးအေကာင္ကသိပ္ႀကီးတယ္..က်ေနာ္တို႔ပညာနဲ႔မရႏိုင္ဘူး..အခန္႔မသင့္ရင္က်ေနာ္တို႔ပါေသသြားလိမ့္မယ္"

ဟုေျပာကာျပန္ေျပးသြားၾကသည္ကေတာ္ေတာ္မ်ားသည္။
အေဖလည္းအရမ္းပိန္လာၿပီးစကားပင္မေျပာႏိုင္ေတာ့...
ငါမၾကာခင္ေသရေတာ့မယ္ဟူ၍သာ..တြင္တြင္ေျပာေနေလသည္။
က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုလည္းအေဖ့ကိုၾကည့္ၿပီးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုမွတစ္ပါးဘာမွမတတ္ႏိုင္ၾက...အေမကေတာ့တငိုငိုတရီရီျဖစ္ေနေလသည္...အေဖ့ကိုဒီအတိုင္းၾကည့္ၿပီးလက္လႊတ္လိုက္ရေတာ့မည္ဟုက်ေနာ္အားငယ္စြာေတြးမိသည္။
ထိုသို႔စိတ္ဆင္းရဲေနၾကသည့္တစ္ေန႔တြင္ျခံထဲသို႔အသက္၅၀ခန္႔ခရီးသြားဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ေရလာေတာင္းေသာက္သည္။

"တုူေမာင္တို႔အိမ္မွာအေမွာင့္ပေယာဂတစ္ခုခုဝင္ေနပံုရတယ္ထင္တယ္"
..အဆက္အစပ္မ႐ွိပဲေကာက္ကာငင္ကာေမးလာသည္။
က်ေနာ္ႏွင့္အေမလည္းအံ့ျသေနေသာေၾကာင့္ဦးေလးႀကီးက

"ဘယ္လိုမွမထင္ၾကပါနဲ႔..စိတ္ထဲမွာထင္လို႔ေမးၾကည့္တာပါ"

"ဟုတ္ပါတယ္...ဆရာႀကီးရယ္..က်မအမ်ိဳးသားကိုကယ္ေပးပါ႐ွင္..ဆရာႀကီးေက်းဇူးမေမ့ပါဘူး"အေမလည္းအံ့ျသတႀကီးေဆာင္းပန္သည္။

"ဆရာႀကီးမေခၚပါနဲ႔ေလ..က်ေနာ္ကဆရာမဟုတ္ပါဘူး..တတ္ထားသေလာက္ေလးနဲ႔ေတြ႔ရင္ကူညီတဲ့သေဘာပါ...ကဲလူနာဘယ္မွာလဲ..ၾကည့္ရေအာင္"

ဦးေလးႀကီကိုအေဖ့အခန္းထဲေခၚလာလိုက္သည္။အေဖသည္စကားမေျပာႏိုင္ေသာ္လည္းဦးေလးႀကီးကိုေတြ႔လ်င္ဝမ္းသာသလိုမ်က္လံုးမ်ားေတာက္ပလာသည္ကိုေတြ႕ရသည္....

"ေနသာသလိုေနပါကိုလွေမာင္..ခင္းဗ်ားကက်ေနာ့ကိုသိမွာမဟုတ္ဘူး...က်ေနာ္ကေတာ့ခင္ဗ်ားကိုသိပါတယ္ဗ်ာ.."ဟုျပံဳးရႊင္စြာေျပာလာသည္..

ဒီေန႔ကေတာ့ခင္ဗ်ားမွာျဖစ္ေနတဲ့ေရာဂါမွန္သမွ်အျမစ္ျပတ္ေအာင္က်ေနာ္တာဝန္ယူၿပီးကုေပးမယ္ဗ်ာ...ဟုတ္ၿပီလား
က်ေနာ့နာမည္လဲမွတ္ထားပါဦး...ကိုညိဳႀကီးတဲ့ဗ်ာ"
ဦးေလးႀကီးကသူ႔ကိုယ္သူမိတ္ဆက္လိုက္ေသာအခါအေဖကဝမ္းသာအားရမ်က္ရည္မ်ားက်မတတ္ေခါင္းညိတ္ျပေလ၏။

ထို႔ေနာက္ဦးညိဳႀကီးကအေဖမၾကားေအာင္က်ေနာ္ႏွင့္အေမဖက္လွည့္ကာခပ္တိုးတိုးေျပာ၏...

"ဒီလူနာအေတြ႔ေစာလို႔ဗ်...မဟုတ္ရင္အမ်ားဆံုးေနရဆယ္ရက္ပဲ" ဟုေျပာလိုက္ေသာအခါအေမမွာရင္ဘတ္ပင္ဖိထားရေလသည္..က်ေနာ္ကေတာ့ယံုခ်င္သလို၊မယံုခ်င္သလိုနဲ႔ေပါ့။
ဒုကၡေရာက္ေနပါတယ္ဆိုလာလိမ္စားမယ့္လူလားဟုသံသယျဖစ္ေနမိသည္...
က်ေနာ့အေတြးကိုဦးညိဳႀကီးကလည္းသိေနသည္လားမသိ...

"တူေမာင္ကဦးေလးစကားကိုသိပ္မယံုဘူးပဲ..အင္းေလေခတ္လူငယ္ပဲ..ဒါေတြအယံုအၾကည္မ႐ွိတာေတာ့မဆန္းပါဘူးေလ...
ဒါေပမယ့္..ဘာမွမပူနဲ႔မင္းအေဖလူေကာင္းတစ္ေယာက္လိုျပန္ျဖစ္လာေအာင္ဦးအာမခံတယ္..ဒါမေကာင္းတဲ့ေအာက္လမ္းပညာနဲ႔တိုက္ထားတာလို႔"ရဲရဲေတာက္ေျပာလာသည္...
က်ေနာ္လညး္သံသယစိတ္ကိုေဖ်ာက္ၿပီးအေဖ့အတြက္စိတ္ကိုဒုန္းဒုန္းခ်လိုက္ေလသည္။

ညေနခင္းမေရာက္ခင္ဦးညိဳႀကီးကေရခ်ီဳးသန္႔စင္ကာအိမ္႐ွိဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ကိုသူ႔စိတ္တိုင္းက်သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ေန၏.....က်ေနာ္တို႔လည္းအေဖ့ကိစၥႏွင့္အလုပ္႐ွဴပ္ေနေၾကာင့္ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္ကိုဆြမ္းပင္မကပ္အားသည္မွာၾကာေလၿပီ။

ဦးညိဳႀကီးကျခံထဲ႐ွိေတာပန္းမ်ားခူးကာပန္း၊ဆီမီး၊ေရခ်မ္းကပ္လႉ၏...အေမႊးနံ႔သာမ်ားျဖင့္ပူေဇာ္၏...ညစာေတာ့မစားပါ႐ွစ္ပါးသီလယူထားေၾကာင္းေျပာ၏..
က်ေနာ္တို႔မိသားစုကိုလည္းေရမိုးခ်ိဳးသန္႔စင္ခိုင္းၿပီးဘုရား႐ွင္ထံ၌ငါးပါးသီလေဆာက္တည္ခိုင္း၏...
ၿပီးေနာက္ညအိပ္ယာဝင္ခ်ိန္အထိသရဏဂုဏ္သံုးပါးကိုႏူတ္မွတတြတ္တြတ္ရြတ္ရန္မွာၾကားထား၏။

သူကေတာ့ဘုရာေးက်ာင္းေဆာင္ေ႐ွ႕တြင္ပရိတ္ႀကီး၁၁သုတ္၊ဓမၼစၾကာႏွင့္ပဌာန္းပါဋိေတာ္မ်ားကိုရြတ္ဖတ္လ်က္႐ွိသည္...ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္မွထြန္းထားေသာဖေယာင္းတိုင္ကုန္လ်င္အသစ္ျပန္လည္ထြန္းညႇိ၏...
က်ေနာ္တို႔မိသားစု၏ပူေလာင္ေနေသာစိတ္အစဥ္သည္ဦးညိဳႀကီး၏ရြတ္ဖတ္ေနေသာတရားေတာ္မ်ားေၾကာင့္ေျပာမျပေလာက္ေအာင္တည္ၿငိမ္ေအးၿငိမ္းသြားသည္...အရာရာကိုရင္ဆိုင္ဝံ့ေသာသတၱိမ်ားလည္တိုးပြားလာသလိုခံစားရသည္။

ျမတ္စြာဘုရား၏တရားေရေအးသည္ဤမွ်ေလာက္စြမ္းပကားႀကီးမားလွေၾကာင္းက်ေနာ္တို႔ေမ့ေနေလသည္။
ဦးညိဳႀကီးကားတစ္ညလံုးမအိပ္ပဲရြတ္ဖတ္လ်က္႐ွိသည္၊ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားအသံမစဲမဟာပဌာန္းရြတ္ဖတ္သကဲ့သို႔ျဖစ္ေန၏...
မနက္မိုးလင္း၍အိပ္ယာထေသာအခါက်ေနာ္ဆို႔မိသားစုသည္လန္းဆန္းတက္ႂကြလ်က္႐ွိသည္...အံ့ျသစရာအေကာင္းဆံုးကားအေဖသည္သာမန္လူေကာင္းကဲ့သို႔စကားေျပာႏိုင္၍အစားအေသာက္မ်ားလည္းျပန္လည္စားေသာက္လာႏိုင္သည္။

က်ေနာ္တို႔မိသားစုလည္းဦးညိဳႀကီးကို႐ွိခိုးမတတ္ေက်းဇူးတင္မသည္...
သူေတာ္ေကာင္းႏွင့္ဆံုမိေလျခင္းဟူ၍လည္းယံုၾကည္ေနမိၾကသည္။
ဦးညိဳႀကီးကေတာ့က်ေနာ္တို႔မိသားစုေပ်ာ္ေနသည္ကိုၾကညိ့ၿပီးျပံဳးကာေခါင္းညိတ္ေန၏။

"အေမွာင့္ပေယာဂကပ္ေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္နဲ႔ဒီညေနမွာေတြ႕ရမယ္"ဟုဦးညိဳႀကီးကေျပာ၏..

"အရင္ကဆရာေတြေျပာသြားတာအဲဒီအေကာင္ကေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္ဆိုဦးေလး" က်ေနာ္လည္းသိခ်င္တာေမးလိုက္မိသည္။

"ဘယ္ေလာက္ပဲႀကီးေနပါေစတူေမာင္ရယ္..ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္ရဲ႕တန္ခိုးအာဏာစက္ကိုဘယ္သူမွမလြန္ဆန္ႏိုင္ပါဘူး...ငါ့တူမယံုရင္ေစာင့္ၾက ည့္ေနပါ"ဟုျပန္႐ွင္းျပသည္..
က်ေနာ္တို႔ကိုလည္းသရဏဂုံ၃ပါးမျပတ္ပြားမ်ားေနရန္မွာၾကားထား၏..
ညေနႏြား႐ိုင္းသြင္းခ်ိန္ေရာက္ေသာ္ဦးညိဳႀကီးႏွင့္က်ေနာ္တို႔မိသားစုသည္ဒညင္းပင္႐ွိရာသို႔ထြက္လာခဲ့သည္။
ဒညင္းပင္သို႔ေရာက္ေသာ္ဦးညိဳႀကီးက ထိပ္ဆံုးအပင္ေပၚသို႔ေမာ့ၾကည့္ၿပီး

"ကိုင္း..အပင္ေပၚကပုဂၢိဳလ္ဆင္းလာခဲ့ေတာ့..ဒီေန႔ဒီအပင္ကေနသင္ထြက္သြားဖို႔အခ်ိန္က်ၿပီ"ဟုခပ္က်ယ္က်ယ္ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။
ဦးညိဳႀကီးကက်ေနာ္တို႔ကိုခပ္လွမ္းလွမိး မွၾကည့္ေနရန္လွမ္းေျပာသည္။

က်ေနာ္တို႔ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ဒညင္းပင္ေပၚမွလူေကာင္ထြားထြားအေကာင္းႀကီးတစ္ေကာင္ကေမ်ာက္ဝံကဲ့သို႔သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းခုန္ကူးၿပီးဦးညိဳႀကီး႐ွိရာသို႔ဒညင္းသီမ်ားျဖင့္ပစ္ေပါက္ေလ၏..ဦးညိဳႀကီးကားမတ္တပ္ရပ္ၿပီးေအးေအးေဆးေဆးမ်က္လႊာခ်ကာဒီအတိုင္းၿငိမ္ေနေသာ္လည္းအားကုန္းလႊဲေပါက္ေသာဒညင္းသီးမ်ားတစ္လံုးမွလာမထိေခ်...

ထိုလူထြားႀကီးကားအေဝးမွရန္ျပဳမရသျဖင့္ဒညင္းကိုင္းတစ္ကိုင္းကိုဆဲြခ်ိဳးၿပီးဦးညိဳႀကီးကို႐ိုက္ရန္ေျမေပၚေျပးဆင္းလာသည္။
နားရြက္႐ွည္ႀကီးမ်ား...အေမႊး႐ွည္ႀကီးမ်ားႏွင့္ေဒါသထြက္ေနေသာဘီလူးၿပိတၱာႀကီးမွာဦးညိဳႀကီးအနားသို႔ပင္ကပ္မရေခ်..အေနာက္သို႔ျပန္လန္လန္သြားသည္။
က်ေနာ္တို႔ကားၾကည့္ေနရင္းအသက္ပင္မ႐ွဴရဲၾကေခ်...

အံ့ျသစရာေကာင္းသည္ကဦးညိဳႀကီးကားမ်က္လႊာသာခ်ေနၿပီးအေကာင္ႀကီးကိုဘာမွျပန္မလုပ္ေသာေၾကာင့္ပင္။
အေကာင္ႀကီးေအာ္သံကားတေတာလံုးဟိန္းေနေလ၏..
အတ္နၾကာေသာ္ဦးညိဳႀကီးမ်က္လံုးပြင့္လာၿပီးအေကာင္ႀကီးကိုစိုက္ၾကည့္ၿပီးတခြန္းေျပာလိုက္သည္...ဘာေျပာလိုက္လဲေတာ့မၾကားလိုက္ရေခ်....

အေကာင္ႀကီးကားဦးညိဳႀကီးစကားအဆံုး၌စူးစူးဝါးဝါးအာေခါင္ျခစ္ေအာ္ကာတြန္႔လိမ္သြားသည္..
အတန္ၾကာေသာ္သတၱဝါႀကီးမွာဦးညိဳႀကီး၏ေ႐ွ႕သို႔ပုဆစ္တုပ္ကာထိုင္၍ၿငိမ္သြားေလ၏။

"သင္ကားမေကာင္းဆိုးဝါးနာနာဘာဝတစ္ေကာင္ျဖစ္တယ္..ယခုျဖစ္ရပ္မွာသင့္ကိုေစခိုင္းသူ႐ွိတယ္ဆိုတာလည္းငါသိတယ္..ဒီေတာ့သူ႔ကိုအခုသြားေခၚပါ"

အေကာင္ႀကီးကဘာျပန္ေျပာလိုက္လဲမသိ...ဦးညိဳႀကီးကထပ္ေျပာသည္။

"သင္မေခၚရဲရင္ငါကိုယ္တိုင္ေခၚရလိမ့္မယ္..သင့္ကိုလည္းငါ့တပည့္ေတြကဆံုးမၾကလိမ့္မယ္...သင္သြားပါေတာ့..."

စကားအဆံုးတြင္ပုဆစ္တုပ္ထိုင္ေနေသာအေကာင္ႀကီးကိုပိုအားႀကီးေသာအေကာင္တစ္ေကာင္ေကာင္ကေဆာင့္ဆြဲလိုက္သလိုေနာက္ေတာစပ္ထဲသို႔တရြတ္တိုက္ပါသြားေလသည္။
ဆြဲေခၚသြားသူကိုေတာ့ညမိုးစံုးစံုးခ်ဳပ္ေနပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္သဲကြဲစြာမျမင္ရေတာ့ေခ်...

ခဏအၾကာဒညင္းပင္တန္းသို႔ေျခံသံျပင္းျပင္းႏွင့္မိန္းမႀကီးတစ္ဦးေလ်ာက္လာ၏...ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့..
အိုး...ေဘးျခံပိုင္႐ွင္ရဲ႕အေမအဖြားႀကီးပါလား..

"ဪ....နင္ကိုး...ဒါနင့္ကိစၥမဟုတ္ဘူး..နင္ဘာလာ႐ွဴပ္တာလဲ"အဖြားႀကီးကဦးညိဳႀကီးကိုေမးလိုက္သည္။ဦးညိဳႀကီးကားဘာမွမေျပာ...

ဒါဆိုဦးညိဳႀကီးနဲ႔အဖြားႀကီးတို႔ကအရင္ကတည္းကသိေနတာေပါ့...က်ေနာ္ေတြးမိျခင္းျဖစ္သည္။

ထို႔ေနာက္အဖြားႀကီးျခံဘက္မွေတာေျခာက္သလိုဆူဆူညံညံအသံမ်ားေပၚလာၿပီးက်ေနာ္႐ွိရာဒညင္းပင္တန္းဘက္သို႔ေျပးလာေသာေျခသံမ်ားၾကားလိုက္ရသည္။
သရဲတေစၦမ်ားေအာ္သလိုအသံဆိုးႀကီးမ်ားလည္းၾကားလိုက္ရသည္။

က်ေနာ္တို႔မိသားစုလည္းေၾကာက္လြန္း၍ေနရာမွပင္ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ေပၚလာၾကသည္..ဦးညိဳႀကီး၏ေဘးပတ္လည္တြင္အရိပ္မည္းႀကီးမ်ားလူးလြန္႔ေျပးလႊားေန၏...
ဒညင္းပင္ႀကီးမ်ားကလည္းမုန္တိုင္းတိုက္သလိုယိမ္းႏြဲ႔လႈပ္႐ွားေန၏...
ညဖက္ႀကီးက်ီးၿပိဳသံႀကီးလဲေပၚလာ၏။

သို႔ေသာ္ဦးညိဳႀကီးအနားသို႔ဘာေကာင္မွကပ္မရေခ်...
ဦးညိဳႀကီက
"အို...ကေဝမနင့္ဆိုးရြားတဲ့ေအာက္လမ္းအတတ္နဲ႔ငါ့ကိုလာမစမ္းနဲ႔...နင္လူႏွစ္ေယာက္ကိုသတ္ၿပီးတာေတာင္အားမရေသး..ေနာက္ထပ္သတ္ဖို႔ႀကိဳးစားေသးတယ္...ဒီတစ္ခါေတာ့နင့္ကိုနတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားဒဏ္ခတ္ၾကလိမ့္မယ္..."
ဟုေျပာလိုက္ေသာအခါနားကြဲမတတ္ဆူၫံေနေသာအသံမ်ားစြာမီးကိုေရနဲ႔ၿငိမ္းလိုက္သလိုၿငိမ္သက္သြား၏။
အပ္က်သံပင္မၾကားရေတာ့...က်ေနာ္တို႔လည္းအံ့ျသၿပီးၾကည့္ေနစဥ္အဖြားႀကီးကားေျမေပၚလူးလိမ့္ေန၏...

ဒညင္းပင္တန္းကားထူးဆန္းစြာပင္အလင္းတန္းမ်ားေပၚလာသည္။....။

"က်မအမွားႀကီးမွားပါပီ..အဘိုး႐ွင့္ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါ..ေသရေတာ့ပါမယ္..."အဖြားႀကီးကားေျမေပၚတြင္လိမ့္ေန၏...

"နင့္ရဲ႕အကုသိုလ္အျပစ္ေတြကႀကီးလြန္းတယ္..နင့္ကိုအဖိုးအပါအဝင္နတ္ေဒဝါေတြကခြင့္လႊတ္မွာမဟုတ္ဘူး..သူတို႔နင့္ကိုအျပစ္ေပးဖို႔ေစာင့္ေနၾကတယ္...
နင့္ရဲ႕ယုတ္ညံ့တဲ့ပညာေတြကိုစြန္႔လႊတ္ပါ.....
မဟုတ္ရင္နင့္ေခါင္းအစိတ္စိတ္ကြဲလိမ့္မယ္."ဦးညိဳႀကီးကေျပာေလသည္။

"ဟုတ္ကဲ့ပါ...အသက္ကိုခ်မ္းသာေပးပါ...ပညာေတြကိုစြန္႔လႊတ္ပါတယ္..."
အဖြားႀကီးကေျပာလိုက္ေသာအခါခုနကထက္ႀကီးၿပီးဆူးတင္းပုတ္ကိုင္ထားေသာနတ္ဘီလူးႀကီးတစ္ေကာင္ကအဖြားႀကီးကိုဆံပင္ကေနေဆာင့္ဆြဲၿပီးေခၚသြားေလ၏...

တျဖည္းျဖည္းအဖြားႀကီးလည္းေအာ္ဟစ္႐ုန္းကန္ရင္းပါသြား၏။
ဒညင္းပင္တန္းမွအလင္းေရာင္မ်ားလည္းေပ်ာက္သြားကာပံုမွန္အေမွာင္က်ေရာက္လာသည္...
သို႔ေသာ္ညကေတာ့ေအးခ်မ္းေန၏....ပိုးေကာင္ေအာ္သံေလးမ်ားပင္ၾကားေနရ၏...
ဦးညိဳႀကီးလည္းရပ္ေနရာမွလႈပ္႐ွားလာၿပီးက်ေနာ္တို႔မိသားစုဆီေလ်ာက္လာကာအေဖ့ပုခံုးကိုဖက္ၿပီး

"ၿပီးသြားပါၿပီ ကိုလွေမာင္..ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ"
ဟုျပ့ုးရင္းေျပာလာသည္။
က်ေနာ္လည္းနားမလည္ေတာ့ဦးညိဳႀကီးကားခုနကအေျပာအဆိုနဲ႔တျခားဆီျဖစ္သြားေလသည္။
ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲမသိေတာ့....

အိမိျပန္ေရာက္ေတာ့ဦးညိဳႀကီးက႐ွင္းျပသည္။

"ဒညင္းပင္ေျခရင္းကစိုက္ထားတဲ့ဝါးတုတ္ကေလးေတြက႐ိုး႐ိုးဝါးမဟုတ္ဘူး....လူေတြေသတဲ့အခါအသံုးျပဳတဲ့ဝါး.(တံစူးဝါး)လို႔ေခၚတယ္..။ေျမပ့ုမို႔မို႔ေလးကလည္းေသၿပီးသားလူေတြရဲ႕အ႐ိုး၊ဆံပင္၊လက္သည္းေတြကိုျမႇဳပ္ထားတာ...ၿပီးမွအဲဒီေျမပံုကိုေသြးပံုမွန္ေလာင္းၿပီးသရဲေမြးတာေပါ့....ယုတ္ညံ့တဲ့ေအာက္လမ္းနည္းေတြပါ....
စုန္းအတတ္လည္းပါတယ္။

"အဲဒီမိန္းမႀကီးနဲ႔ဦးေလးနဲ႔ကအရင္တည္းကသိတာလား"က်ေနာ္ေမးလိုက္သည္။

"အင္း...ဆိုပါေတာ့သူကဝမ္းတြင္းစုန္းလို႔ေခၚလို႔လည္းရတယ္..ပညာႀကီးေတာ့ေတာ္ရံုဆရာမႏိုင္ဘူး..အရင္ကလည္းလူႏွစ္ေယာက္ကိုသူဒီလိုပဲျပဳစားၿပီးသတ္ဖူးတယ္...
ဒါေပမယ့္ေသသြားတဲ့လူႏွစ္ေယာက္ကအတိတ္ကဝဋ္ေႂကြးကံပါလာေတာ့ဘယိလိုမွမကယ္ႏိုင္ဘူး..
အခုသူကအျပစ္မ႐ွိတဲ့သူကိုလာၿပီးျပဳစားေတာ့ဦးကလာၿပီးေစာင့္ေ႐ွာက္ရတာပါ"ဟု႐ွည္လ်ားစြာ႐ွင္းျပလာသည္။

"ဦးမျပန္ခင္ေသခ်ာမွာခ်င္ခဲ့တာကဒီေန႔ကစၿပီးမိသားစုအားလံုးရတနာသံုးပါးကိုမျပတ္ႏွလံုးသြင္းပါ...ႏူတ္ကရြတ္ေနတာထက္..စိတ္ထဲကဆင္ျခင္ေနတာပိုေကာင္းပါတယ္။

လူေတြ ကေျပာၾကတယ္က့နိမ့္ရင္သရဲတေစၦျပဳစားတာခံရမယ္ကံျမက့္ရင္မခံရဘူေးပါ့...တကယ္ေတာ့အဲဒီကံကကုသိုလ္ကံပါပဲ..ကုသိုလ္ကံျမင့္သေလာက္ျမင့္ေအာင္ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္အျမဲႀကိဳးစားရပါမယ္။
အနည္းဆံုးေတာ့ငါးပါးသီလကုိလံုျခံဳေအာင္ေစါင့္ထိန္းၾကပါေမတၱာတရားကိုလည္းလက္ကုိင္ထားၾကေပါ့...အထူးေျပာခ်င္တာကကိုလွေမာင္တို႔မိသားစုကေတာထဲေတာင္မွာေနတာဆိုေတာ့ျဖစ္ႏိုင္ရင္ဘုရားတရားမ်ားမ်ားလုပ္ေပးေပါ့...ေတာေတာင္ေစာင့္နတ္ေတြကိုလည္းအမွ်ေဝကုသိုလ္လုပ္ေပးဖို႔မေမ့ၾကနဲ႔...
အရင္တည္းကဘုရားတရားကိုထိထိေရာက္ေရာက္မလုပ္ထားပဲေဘးေတြ႔မွတရင္ေတာ့ဘုရားလည္းမကယ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ကြယ္...ဒါေလးေတ့ာသတိထားၾကပါ။

အေဖကကိုညိဳႀကီးကဘယ္လိုပုဂိၢဳလ္လဲဆိုတာေသခ်ာမသိေပမယ့္က်ေနာ့အသက္ကိုကယ္ခဲ့တာေက်းဇူးတင္ပါတယ္...

"ဒိလိုပါပဲကိုလွေမာင္ရာ..လုူေတြကနိဗၺာန္မေရာက္မခ်င္းဒီလိုပဲဆံုေတြ႔ရဦးမွာပါ...အရင္ဘဝကလည္းခင္ဗ်ားကက်ေနာ့ကိုကယ္ခဲ့ဖူးတယ္ဗ်...ဒါေၾကာင့္က်ေနာ္လည္းျပန္ကယ္တယ္ပဲသေဘာထားပါ..ခင္ဗ်ားကေတာ့မွတ္မိမွာမဟုတ္ဘူး
ကဲ...ေရာင္နီလည္းသန္းေတာ့မယ္..က်ေနာ္လည္းကယ္စရာ႐ွိေသးလို႔ခြင့္ျပဳၾကဗ်ာ...သြားေတာ့မယ္။"

"ဦးညိဳႀကီးကဘယ္မွာေနတာလဲ"က်ေနာ္ကေမးလိုက္သည္
.ဦးကေနရာအတိအက်မ႐ွိဘူးတူေမာင္ရဲ႕..ဒီလိုပဲၾကံဳရာသြားေနတာ...သံသရာကေက်းဇူး႐ွင္ေတြကိုေက်းဇူးလိုက္ဆပ္ေနတာ.....ၿပီးေတာ့ရငိထဲမွာဘုရားတည္ထားဖို႔လည္းမေမ့နဲ႔...ေနာ္"ဟုေသခ်ာမွာၾကားကာေရာင္နီလာကာစျမဴေမွာင္မ်ားၾကားထဲတိုးဝင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။

က်ေနာ္တို႔မိသားစုစိတ္ထဲတြင္ဦးညိဳႀကီးသည္တန္ခိုးႀကီးပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးပင္ေလာ...
နတ္ေဒဝါတစ္ဦးပင္ေလာ..ဆိုသည္မွာယခုထိေဝခြဲမရေသးပါ..
သို႔ေသာ္....သူမွာၾကားခဲ့သည့္အတိုင္းေတာ့ဘုရားတရားမ်ားကိုေတာ္ေတာ္ေလးယံုယံုၾကည္ၾကည္လုပ္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ေနာက္ထပ္ေတာ့ဘာအေႏွာင့္အယွက္မွမေတြ႔ရေတာ့ပါ....။..။

ေနာက္ရက္မ်ားတြင္လည္းေဘးျခံကမိသားစုမ်ားကိုလံုးဝမေတြ႔ရေတာ့ပါ။
ဘယ္ကိုထြက္သြားၾကလဲမသိေတာ့။......။
ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားတိုင္ေအာင္ၿငိမ္းေအးေသာသီးႏွံေပါေသာပိုင္႐ွင္မဲ့ျခံႀကီးတစ္ျခံျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။