ေကာ္နီ ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မွု
“ဒီေန ့မင္းအတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာ နွစ္ခု
ေပးမယ္” ေနာက္ဆံုးမွာ သူစကားေျပာလာပါတယ္။
သူ ့ေလသံထဲမွာ ေဆြးေျမ့ ေနတဲ ့အရိပ္ေတြ
ရိွေနပါတယ္။
“ပထမတစ္ခုက ကိုယ္နဲ ့လိုက္ခဲ့ဖို ့ ဒါမွမဟုတ္
မလိုက္ခဲ့ခ်င္ဘူးဆိုလည္း ရပါတယ္”
ေကာ္နီ . . ခဏေလာက္တံု ့ဆိုင္းသြားပါတယ္။
တစ္ျခားအိမ္ေျခယာမဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဆီက
သူတို ့ကို လာေခၚတတ္တဲ့ ေယာက္်ားေတြ
အေၾကာင္း ဇာတ္လမ္းေတြ အမ်ားၾကီး ၾကားဖူး
ပါတယ္။အမ်ားစုေျပာၾကတဲ့ ေယာက္်ားေတြ
အေၾကာင္းက ေကာင္းတာသိပ္မပါပါဘူး။
တစ္ခ်ိဳ ့တစ္ေလကေတာ့ ေငြစေလး အနဲငယ္
ေလာက္ ရၾကပါတယ္။အမ်ားစုကေတာ့
မေတာ္မတရား အႏိုင္က်င့္ခံခဲ့ရပါတယ္။
ေကာ္နီ ရွည္ရွည္ေဝးေဝး မစဥ္းစားနိုင္ေတာ့
ပါဘူး။ ေအးလည္း ေအးစိမ့္ေနျပီ . . သူမရဲ့
အရွက္တရားေတြ ပ်ယ္လြင့္ကုန္တာ လြန္ခဲ့
တဲ့ လေပါင္းမ်ားစြာ ကတည္းကပါ။စားစရာ
မျဖစ္စေလာက္ေလးနဲ ့ ေႏြးေထြးတဲ့ အိပ္ယာ
ေလးတစ္ခုအတြက္ မတရားေစာ္ကားမွု
ေတြနဲ ့ ရင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးျပီ . . . . ။
“ဒီဘက္ကို လိုက္ခဲ့” သူလွည့္ထြက္သြားရင္း
ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ သူမရဲ့ ေျခေထာက္ေတြဟာ
ထင္တာထက္ ပိုသြက္ေနတဲ ့ ထိုလူရည္သန့္
ပုဂၢိဳလ္ကို မွီေအာင္ ကသုတ္ကရက္ ေနာက္က
လိုက္သြားပါတယ္။ သူတို ့အနဲငယ္ေလွ်ာက္လာ
ခဲ့ ျပီး ျမိဳ ့လယ္နား က မိုတယ္တစ္ခုေရွ ့ကို
ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။အထပ္ျမင့္ အေဆာက္
အဦးေတြ ရွိတဲ့ တစ္ျခားျမိဳ ့လယ္ဧရိယာေတြ
ပံုစံမ်ိဳး မရွိေပမယ့္ လူတစ္ခ်ိဳ ့အတြက္ ဒီေနရာ
ေလးကိုပဲ ျမဳိ ့လယ္ေခါင္အျဖစ္ ထင္မွတ္ၾကတာပဲ
မဟုတ္ပါလား။ အေနအထားအရေတာ့ သူမ
ဘယ္လိုဆက္စခန္းသြႊားရမယ္ဆိုတာ
ေသခ်ာျမင္ေနရပါျပီ။ သူမလည္း အနဲငယ္
စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္စြာနဲ ့ သူဖြင့္ေပးတဲ့
တံခါးကေန ဝင္လာခဲ့ ျပီး နွစ္ေယာက္သား
ေကာင္တာဆီ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။
ေကာင္တာမွ ဧည့္ၾကိဳကလည္း သူမ
စိတ္ကူးမိသလို အေတြးမ်ိဳးနဲ ့သူတို ့ကို
မနွစ္မ်ိဳ ့သလို ၾကည့္ေနပါတယ္။
“အခန္းတစ္ခန္း ၊ ေျမညီထပ္က . .ေသာ့နွစ္ေခ်ာင္း
ေပး” လီယိုနာ့ဒ္ ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး ေျပာလိုက္
ပါတယ္။
ဧည့္ၾကိဳက စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာေပမယ့္
သူ ့အေနနဲ ့ဒီလိုမိန္းမမ်ိဳးနဲ ့ဘာလာလုပ္တာလဲ
ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး စူးစမ္းသလိုၾကည့္ေနပါတယ္။
သူမကေတာ့ စကားတစ္ခြန္းမွ မဆိုပဲ လိုအပ္တဲ့
အခ်က္အလက္မ်ားကိုသာ ျဖည့္သြင္းေနပါတယ္။
လီယိုနာ့ဒ္ကေတာ့ သူရဲ့ မ်ိဳးရိုးနာမည္ကို
စမစ္လို့ ေျပာလိုက္ျပီး တစ္ညစာအတြက္
လက္ငင္းေငြေခ်လုိုက္ပါတယ္။ဧည့္စာရင္း
မွတ္တမ္းသြင္းျပီးတဲ့အခါ သူမ
လီယိုနာ့ဒ္ကို ပလပ္စတစ္ေသာ့နွစ္ေခ်ာင္း
ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူက သူမကို
တစ္ေခ်ာင္းျပန္ေပးလိုက္ျပီး . . .
“အခန္းကိုသြားျပီး ၊ ေရခ်ိဳး ေခါင္းေလွ်ာ္
လုပ္လိုက္အံုး . . . ျပီးရင္ မင္းအတြက္
အဝတ္အစားေတြ ေရာက္ေနလိမ့္မယ္ . .
ဝတ္ျပီးေတာ့ ဒီကို ျပန္လာခဲ့လိုက္”
သူမမ်က္လံုးေတြ ဝိုင္းစက္သြားျပီး
“ရွင္က . .လိုက္မလာဘူးလား” . .
သူစိတ္မ်ားေျပာင္းသြားလားဆိုတဲ့
စိုးရြံ ့စိတ္နဲ ့ေမးလိုက္ပါတယ္။
“နိုး . . . ဒီမွာပဲ ရွိေနမယ္ . . အခ်ိန္အရမ္း
မၾကာေစနဲ ့ ဒါေပမယ့္ မင္းကိုယ္မင္း ေသခ်ာ
သန္ ့ရွင္းေအာင္လုပ္ခဲ့”
ေကာ္နီထြက္သြားတဲ့အခါ သူ ့ကိုထူးဆန္းစြာ
ၾကည့္ေနတဲ့ ဧည့္ၾကိဳမိန္းကေလးလက္လွည့္ျပီး
“ဒီမွာ . . အမ်ားသံုးဖုန္းရွိလားခင္ဗ်”
ယဥ္ေက်းစြာေမးလိုက္ပါတယ္။
သူမ ဧည့္ခန္းထဲက ခံုေလးေပၚမွာတင္ထားတဲ့
တယ္လီဖုန္းကို ညႊန္ျပလိုက္ပါတယ္။ လီယိုနာ့ဒ္ လည္း
ဖုန္းအနားသြားျပီး နံပါတ္တစ္ခုကို ေခၚကာ
စကားအနဲငယ္ေျပာျပီး ေနာက္ ဖုန္းျပန္ခ်ထား
လိုက္ပါတယ္။ျပီးေတာ့ ထိုင္ခံုေပၚမွာထိုင္ေစာင့္
ေနလိုက္ပါတယ္။ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္
အၾကာမွာ သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး
ဟာ လက္ထဲမွာအဝတ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ့ တံဆိပ္
အမွတ္အသားနဲ ့အိတ္နွစ္လံုးကိုင္ျပီး ဧည့္ခန္းထဲ
ဝင္လာပါတယ္။ လီယိုနာ့ဒ္ ထရပ္ျပီး အိတ္ေတြကို
တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္ . . ထို ့ေနာက္
၄င္း အမ်ိဳးသမီးကို ေသာ့ကဒ္ေလးေပးလိုက္ျပီး
ဘယ္အခန္းကိုသြားရမယ္ဆိုတာ ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ဆက္ရန္ . . . . . . .
Translated From “THE CHOICE MAN” by O.H.Reads
MSC - 105