ေကာ္နီရဲ့ ေရြးခ်ယ္မွု
လမ္းရဲ့ ေထာင့္ေလးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ သူမ
. . . တြန္ ့ေၾကျပီး အေရာင္ျပယ္ေနျပီ
ျဖစ္တဲ့ ကတ္ထူဆိုင္းဘုတ္(အကူအညီ
ေတာင္းတဲ့) ျပားေလးကေတာ့ သူမေရွ့
က ေျမျပင္ေပၚမွာ . . . တစ္ေနကုန္ မတ္တပ္
ရပ္ျပီး မီးပြဳင့္မွာ ရပ္ေနတဲ့ ကားေတြၾကားထဲ
အေရွ ့ေလွ်ာက္လိုက္ ၊ အေနာက္ေလွ်ာက္လိုက္
နဲ ့ . . . ကားေမာင္းသူအမ်ားစုက သူမကို
မေတြ ့သလို ဟန္ေဆာင္ျပီး ေရွ့တူရွုသို ့သာ
ၾကည့္ေနရင္း ဒါမွမဟုတ္ မီးပြဳင့္စိမ္းတဲ့အထိ
ဖုန္းၾကည့္မပ်က္ ေနေနၾကတယ္။
အခ်ိန္ေတြကုန္လာတာနဲ ့ အမွ် တစ္ေယာက္
တစ္ေလကမ်ား ကားမွန္ျပတင္းေလးဖြင့္လာ
ေလမလားဆိုျပီး . . . တစ္ခ်ိဳ ့က သူမကို
တစ္ေဒၚလာ နွစ္ေဒၚလာ စေပးသြားၾကတယ္။
တစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ့ အေၾကြေစ့ေလးေတြေပါ့ ။
အခု သူမ ပင္ပန္းေနပါျပီ . . .ျပီးေတာ့
ဆာေလာင္လို ့ေပါ့ . . .အျမဲတမ္း ဆာေလာင္
ေနတာပါ။ ေအးလည္း ေအးေနတယ္ . . .
သူမ ဝတ္ထားတဲ့ ဂ်င္းသားဟာ လည္း
ေတာ္ေတာ္ေလးကို ပါးပါတယ္ . .
အေပါက္ေတြ အဖာေတြဆိုတာကလည္း
ဖက္ရွင္ အလွအပအေနနဲ ့ လုပ္ထားတာ
မဟုတ္ပါဘူး။ရွပ္အက်ၤ ီလက္ကလည္း
တိုလြန္းပါတယ္ . . .သူမဝတ္ထားတဲ့
ေလေဘးထည္ ဂ်က္ကက္အက်ၤ ီေတြက
ေနမဝင္ခင္ အခ်ိန္ထိေတာ့ သူမ ေအးခဲ
မသြားေအာင္ ကာကြယ္ေပးပါတယ္။ဒါေပမယ့္
လည္း အိပ္ေပ်ာ္စဥ္မွာ သူမအေပၚတြားတက္
လာတဲ့ ပိုးေကာင္ မႊားေကာင္ေတြက အဲဒီ
အက်ၤ ီေတြမွာ အျပည့္ပဲ။ သူမစဥ္းစားမိတယ္
ေမာင္းေနတဲ့ ကားတစ္စီးရဲ့ ေအာက္ကို ေျပးဝင္
လိုက္ဖို ့ . . . ဒါမ်ိဳးစဥ္းစားမိတာ ပထမဆံုး
အၾကိမ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
သူမရဲ့ ေရွ ့မွာလူတစ္ေယာက္ လာရပ္ခ်ိန္အထိ
ထိုလူကို မျမင္မိပါဘူး . . . နက္ျပာေရာင္ေဘာင္း
ဘီနဲ ့လိုက္ဖက္တဲ့အေပၚဝတ္ အက်ၤ ီကို ဝတ္ထား
ျပီး . . . အျပာေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ရွပ္အက်ၤ ီကို
ဝတ္ဆင္ထားပါတယ္။ ညာဘက္လက္ထဲမွာေတာ့
ေတာက္ပတဲ့ ေငြေရာင္ ေသာ့ဂဏာန္းေတြပါတဲ့
လက္ဆြဲေသတၱာေလးတစ္လံုးကို ကိုင္ထားပါတယ္။
သူ ့အသြင္အျပင္ဟာ ဘာအပိုအလိုမွ ရွိမေနပါဘူး။
အရပ္ရွည္လြန္းသူမဟုတ္ေပမယ့္ အရပ္အေမာင္း
ေကာင္းတဲ့ အထဲမွာပါျပီး အနည္းငယ္ သြယ္လ်တဲ့
ပံုေပါက္တယ္။ဆံပင္ေတြကို သပ္ရပ္စြာ ျဖီးသင္ထား
ျပီး မ်က္နွာသြင္ျပင္ကေတာ့ အမွတ္ထင္ထင္
ေခ်ာေမာျပီး စြဲေဆာင္မွု ရွိတဲ့ထဲေတာ့ မပါပါဘူး။
သူ ့မ်က္လံုးေတြသာလွ်င္ သိသာထင္ရွားေနခဲ့ပါ
တယ္. . ျပာလဲ့ျပီးဝင္းေနတဲ့ ဒီလိုမ်က္လံုးေတြကို
သူမ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ပါဘူး။ဒီိမ်က္လံုးေတြရဲ့
အၾကည့္ဟာ ျပင္းထန္လြန္းလို ့ သူမရဲ့ အက်င့္
အတိုင္း မုန္ ့ဖိုးေလးေပးခဲ့ဖို ့ ေတာင္းဆိုမလို ့ေတာင္
အသံမထြက္နိုင္ျဖစ္သြားရပါတယ္။
ထိုလူမွ နူးညံ့စြာ ေျပာလိုက္ပါတယ္ . . .
“ကြန္စတန္ ဝီလ္ဆင္”
ေမးျမန္းတဲ့ ေလသံေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး . . .
“ရွင္ . .” သူမပံုမွန္အတိုင္း
ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။
ထိုလူက သူမကို တိတ္ဆိတ္စြာပဲ
အခ်ိန္အတန္ၾကာ စိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္။
သူမ အေနနဲ ့ သူက တစ္စံုတစ္ခုမ်ား
ေတြ ့လို ့ေတြ ့ျငား စူးစမ္းခံေနရတယ္လို ့
ခံစားမိပါတယ္။သူမကိုယ္သူမ ေခ်ာေမာလွပတဲ့
မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အျဖစ္ မစဥ္းစားမိတာ
ၾကာပါျပီ ။ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ သူမဟာ
လွပေခ်ာေမာသူ တစ္ေယာက္အျဖစ္
သတ္မွတ္ျခင္း ခံခဲ့ရဖူးပါတယ္။
ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သူမကို အဲဒီလို ေတြ ့ျမင္ဖို ့
ခက္ခဲေနပါျပီ။ သူမကိုယ္သူမ မွန္ထဲမွာ
ေတြ ့ရတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳး ၊ ေရအိုင္ထဲမွာ သူမရဲ့
ပံုရိပ္ကို ေတြ ့ရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အရင္္တုန္းက
ရိွခဲ့တဲ့ ကိုယ့္မ်က္နွာကို မမွတ္မိနိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ဆံပင္ကတိုတို ၊ လူကအရိုးေပၚအေရတင္နဲ ့
တစ္ကုိယ္လံုးရွုပ္ပြနံေစာ္ေနတဲ့ ပံုစံျဖစ္ေနပါျပီ။
မ်က္နွာသြင္ျပင္ကလည္း ရာသီဥတုဒဏ္ေၾကာင့္
ၾကမ္းတမ္းလို ့ေနပါျပီ။အသားအေရေတြလည္း
ေျခာက္ေသြ ့ျပီး စားရတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကလည္း
က်န္းမာေရးနဲ ့မညီညႊတ္တာေၾကာင့္
သူမရဲ့ ဝမ္းဗိုက္ဟာလည္း ရွိရင္းစြဲထက္
ေဖာင္းကားေနပါတယ္။တစ္ခါတစ္ေလ
သူမကိုယ္သူမ ေခါင္းနဲ ့ေျခေထာက္တပ္ထားတဲ့
မိုးပ်ံပူေဖာင္းၾကီးလို ျဖစ္ေနျပီလုိ့ ထင္မိတယ္။
သို ့ေပမယ့္လည္း ဒီအခိုက္အတန္ ့ေလးမွာေတာ့
ထိုထူးဆန္းတဲ့ လူဟာ သူမကို
တစ္ခ်ိန္တုန္းက အလွပေဂးေလး အျဖစ္
ျမင္ေနတယ္လို ့ယံုၾကည္မိပါတယ္။
“ဒီေန ့မင္းအတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာ နွစ္ခု
ေပးမယ္” ေနာက္ဆံုးမွာ သူစကားေျပာလာပါတယ္။
သူ ့ေလသံထဲမွာ ေဆြးေျမ့ ေနတဲ ့အရိပ္ေတြ
ရိွေနပါတယ္။
ဆက္ရန္ . . . . . . .
Translated From “THE CHOICE MAN” by O.H.Reads
MSC - 105