ေဒးဗစ္ ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မွု
“ဧည့္သည္ ေရာက္ေနတယ္ ၊ ထေတာ့”
ေဒးဗစ္ဗီလာႏူးဗား . . . မ်က္လံုးေတြပြင့္လာျပီး
အက်ဥ္းခန္းအျပင္ဘက္မွာ ရပ္ေနတဲ့
အေစာင့္ကို ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ထြားက်ိဳင္းသန္မာ
လြန္းတဲ့ အေစာင့္ဟာ ထရိုက္ေတာ့မယ့္ပုံမိ်ဳး
နဲ ့ ေဒးဗစ္ကို ရြံရွာစက္ဆုပ္သလို ၾကည့္ေနပါတယ္။
တကယ္လို ့သာ အေရးယူမခံရေလာက္ဘူးဆိုရင္
သူ ့ကို အသက္ေသလုနီးပါး ဒါမွမဟုတ္ေတာင္
ေသတဲ့အထိ အေစာင့္က တြယ္ပစ္လိမ့္မယ္
ဆိုတာ ေဒးဗစ္သိေနပါတယ္။ ထို အေစာင့္အေနနဲ ့
တရားဥပေဒကို ထိန္းသိမ္းျပီးလိုက္နာရမယ့္
အဖြဲ ့အစည္းကျဖစ္ေနေပမယ့္လည္း သူ ့ညီမဟာ
ေသလုေမ်ာပါးျဖစ္ေအာင္ ကားနဲ ့တိုက္ခံလိုက္ရတယ္။
တိုက္တဲ့သူကလည္း အခု အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာေရာက္ေနတဲ့
အရက္မူးျပီးေမာင္းတဲ့သူ . . . ဆိုတာသိခဲ့ရင္
ေဒးဗစ္အေနနဲ ့အေစာင့္ကို အထင္လြဲမိမွာမဟုတ္
ေလာက္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ေဒးဗစ္ အခ်ဳပ္ခန္းထဲ
ေရာက္ေနရတာပါ။ ပံုမွန္ဆို အခ်ဳပ္က်ေနတဲ့
အက်ဥ္းသားေတြ အေနနဲ ့ အေစာင့္ေတြ
မတတ္နိုင္တဲ့ ကိစၥေတြ လုပ္ေပးရင္း
အေစာင့္ေတြကို မ်က္နွာလိုမ်က္နွာရ
လုပ္လို ့ရၾကပါတယ္။
ေဒးဗစ္ဟာ ေျခေထာက္ေတြကို ေလးလံစြာ
သယ္ျပီး တံခါးဆီကို တရြတ္တိုက္ေလွ်ာက္သြား
ပါတယ္။အေစာင့္ဟာ မိုက္ခရိုဖုန္းကေနတစ္ဆင့္
တစ္စံုတစ္ရာ လွမ္းေျပာလိုက္ျပီး . . ခဏအၾကာ
အခ်က္ေပးသံျမည္လာပါတယ္။ထို ့ေနာက္တံခါးကို
ဆြဲဖြင့္လိုက္ျပီး ေဒးဗစ္ရဲ့ အက်ၤ ီရင္ဘတ္ကို
ဆြဲကိုင္ ေခၚသြားတာ အရွိန္ျပင္းထန္လြန္းလို ့
ေရွ့က နံရံေတြကိုေတာင္ တိုုးတိုက္မိပါေတာ့တယ္။
ေဒးဗစ္လည္း ညည္းညဴမိေပမယ့္ ျပန္လည္
မတံု ့ျပန္ျဖစ္ပါဘူး . .။အရင္တစ္ခါ အဲလို
ကလန္ကဆန္ လုပ္မိလို ့ အခုထိ အတြင္းေၾက
ဒဏ္ရာရေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။အနည္းဆံုး သူ ့ရဲ့
နံရိုး နွစ္ေခ်ာင္းေလာက္က သြင္သြင္က်ိဳးေနတာေတာ့
ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီက အေစာင့္ရဲေတြမွာ စာနာသနား
တတ္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးမရွိၾကတာကို သူသိထားပါတယ္။
“သြားစမ္း”
လို ့ အေစာင့္က အမိန့္ေပးျပီး အခ်ဳပ္ခန္းတစ္ေလွ်ာက္
တြန္းထုတ္သြားပါတယ္။
ေဒးဗစ္လည္း ယိုင္တိယိုင္တိုင္နဲ ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္
လဲမက်ေအာင္ထိန္းရင္း ဧည့္ေတြ ့ခန္းဆီ
အလ်င္အျမန္ တရြတ္တိုက္သြားလိုက္ရတယ္။
တံခါးဝေရာက္ေတာ့ တံခါးဖြင့္ေပးဖို ့ ခဏ
ေစာင့္ေနပါတယ္။ အေစာင့္လည္း သူ ့ကို
ေက်ာ္ျပီး တံခါးဖြင့္ေပးရေတာ့မွာမို ့ ထိုးႏွက္
တာေတြ ရပ္တန္ ့လိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့
အခန္းထဲကို မလိုအပ္ပဲ ေဆာင့္တြန္းလႊတ္လိုက္
ျပီး ေနာက္ကေန တံခါးေဆာင့္ပိတ္သံၾကားလိုက္
ရပါတယ္။
စားပြဲေနာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို
ေဒးဗစ္ ၾကည့္လိုက္မိသည္။သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္
သာမန္ လူတစ္ေယာက္ပံုစံမ်ိဳး . . .အျပာေရာင္
ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ရွပ္အက်ၤ ီနဲ ့ မီးခိုးေရာင္ ကုတ္ကို
ဝတ္ဆင္ထားျပီး . . လည္စီးေတာ့တပ္မထား
ပါဘူး။ တစ္ခုတည္းေသာ ထူးျခားမွုကေတာ့
စားပြဲေပၚက ေငြေရာင္ေသာ့
ဂဏန္းတြဲေတြနဲ ့ အနက္ေရာင္ျပယ္ေနတဲ့
လက္ဆြဲေသတၱာေလးတစ္လံုး ျဖစ္ပါတယ္။
“ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ” ေဒးဗစ္ ေမးလို္က္ပါတယ္။
“က်ေနာ့္ကို လီယိုနာ့ဒ္လို ့ေခၚနိုင္ပါတယ္ . .
ထိုင္ပါအံုး . . က်ေနာ္ အခ်ိန္အၾကာၾကီး
မယူပါဘူး”
ေဒးဗစ္ ခံုတစ္လံုးကိုဆြဲယူလိုက္ျပီး ထိုင္ခ်
လိုက္ပါတယ္။
“ခင္ဗ်ားက က်ေနာ့္ ေရွ ့ေနအသစ္လား . .
ဟိုတစ္ေယာက္ကေတာ့ က်ေနာ္အယူခံဝင္
တာကို အလိုမရွိဘူးတဲ့ဗ်ာ”
“ေဒးဗစ္ ၊ ခင္ဗ်ားအမွုအတြက္ က်ေနာ္လာတာ
မဟုတ္ဘူး . . ခင္ဗ်ားဟာ မိတ္ေဆြေတြနဲ ့အတူ
အျပင္မွာရွိေနခဲ့တယ္ . . . အိမ္ျပန္ဖို ့အေရး
အေလးမထားပဲ . . အရက္ေသာက္ဖို ့ပဲ စိတ္ပါ
ေနခဲ့တယ္ . . ေနာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကားဟာ
မီးနီကို ျဖတ္ေမာင္းမိျပီး ငယ္ရြယ္ေခ်ာေမာတဲ့
အမ်ိဳးသမီးေလး တစ္ေယာက္ကို တိုက္မိလိုက္တယ္
. . . အဲဒီမိန္းကေလးဟာ ေနာက္တစ္ပတ္ဆိုရင္ပဲ
မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွာ . . အခုေတာ့ ရခဲ့တဲ့
ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ သူခမ်ာ ေသရေတာ့မယ္။
က်ေနာ္အခု ခင္ဗ်ားရဲ့ ျပစ္ဒဏ္ေလ်ာ့ေပါ့ေအာင္
လုပ္ေပးမွာ မဟုတ္သလို ခင္ဗ်ား အျပစ္ဝန္ခံ
ေအာင္ ညိွဳနွုိင္းဖို ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။”
ေဒးဗစ္ လက္ေတြနဲ ့မ်က္နွာကို အုပ္ထားလုိက္မိ
ပါတယ္။အရက္ရွိန္ေၾကာင့္ အဲဒီညက အျဖစ္ေတြ
မွတ္ညဏ္မွာ ေဝဝါးေနေပမယ့္လည္း သူ ့ကားနဲ ့
တိုက္မိေတာ့မယ့္အခ်ိန္မွာ ထိုကားကို ရွင္းရွင္း
လင္းလင္း ျမင္လိုက္ရပါေသးတယ္။သူ ့ကုိယ္သူ
လည္း မုန္းတီးမိပါတယ္။အခန္းအျပင္ဘက္မွာ
ေစာင့္ေနတဲ့ အေစာင့္ကို သြားျပီးတိုက္ခိုက္လိုက္ရင္
ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားလိုုက္မိပါတယ္။
သူကိုယ္တိုင္ အသတ္ခံသြားရမွာေတာ့ေသခ်ာပါ
တယ္။ဒါလည္း သင့္ေတာ္တဲ့ အဆံုးသတ္တစ္ခု
ပဲ မဟုတ္လား။
“ခင္ဗ်ား . . က်ေနာ့္ကို ကူညီဖို ့မဟုတ္ရင္
ဒီကိုဘာလာလုပ္တာလဲ . . . က်ေနာ့္ဆီက
ဘာလိုခ်င္လို့လဲ” ရံွုးနိမ့္ေနတဲ့ ေလသံနဲ ့
သူေမးလိုက္ပါတယ္။ “က်ေနာ့္အတြက္ တရားမ
မွုေတြမ်ား ရွိေနလို ့လား”
ေဒးဗစ္ . . ဘာတံု့ျပန္မွုမွ မၾကားရတဲ့အခါ
သူ ့လက္ေတြကို မ်က္နွာက ခြာျပီး ေမာ့ၾကည့္
လိုက္မိပါတယ္။ လီယိုနာ့ဒ္က သူ ့ကို စိုက္ၾကည့္
ေနတာ ေတြ ့ရပါတယ္။အေစာင့္က သူ ့ကို ၾကည့္
ေနက်ပံုစံအတိုင္း စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ အတြက္
ေဒးဗစ္လည္း သိမ့္သိမ့္တုန္ေအာင္ လန္ ့သြား
ရပါေတာ့တယ္။
လီယိုနာ့ဒ္က ၾကည္လင္ နူးညံ့တဲ့ ေလသံနဲ ့
စကားစေျပာပါတယ္ . . .
“က်ေနာ္က ေရြးခ်ယ္မွုေတြနဲ ့ အလုပ္လုပ္တဲ့
လူတစ္ေယာက္ပါ”
ဆက္ရန္ . . . . .
Translated From “THE CHOICE MAN” by O.H.Reads
MSC - 105