ရွက္ေၾကာျဖတ္ပြဲ
မနက္ေစာေစာစီးစီးဖုန္းလာ၊ ဘယ္သူပါလဲလို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနျပည္ေတာ္က ညီမတစ္ေယာက္ဆီက
“အစ္ကိုေရ … လမ္းေလွ်ာက္ေနလား”
“ျပန္ေတာင္လာၿပီဟ။ ေစာေစာစီးစီး။ ဘာလဲ”
“အစ္ကိုေရ မေန႔က တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ဓာတုေဗဒေမးခြန္းကေတာ့ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ၾကားၿပီးၿပီလား”
“နင္တို႔ ပညာေရးဌာနက စကၠဴေပါေပါပဲပဲေတြနဲ႔ ေမးခြန္း႐ိုက္လို႔ ႐ုပ္ပ်က္တာလား”
“မဟုတ္ဘူးအစ္ကိုေရ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္က ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ ေမးၿပီးသား ေမးခြန္းအေဟာင္းႀကီးကို ဒီအတိုင္း ေလာက္နီးပါး Copy နဲ႔ Paste လုပ္ၿပီး ျပန္ေမးထားလို႔”
“နင္တို႔ကလည္း ျမန္မာ့ပညာေရး အဆင့္ျမင့္မားေအာင္ ေမးခြန္းကို လွည့္ေနသလားမွ မသိတာ”
“အဲဒါပဲ အစ္ကိုေရ …. ျမန္မာ့ပညာေရးက လွည့္ရင္းနဲ႔ ေရွ႕ကို မတိုးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ကို ျပန္ျပန္ ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ”
“ဟဲ့ … ဒါနဲ႔ မေန႔က ဓာတုေဗဒေျဖတဲ့ေန႔ နင္တို႔ ေနျပည္ေတာ္မွာ ပညာေရးဝန္ႀကီးနဲ႔ စာစစ္မွဴးညႊန္ခ်ဳပ္တို႔ ကေတာင္ လက္ကေလးေတြ ေနာက္ပစ္ၿပီးေတာ့ လိုက္စစ္ေနေသးတယ္မဟုတ္လား”
“အဲဒါပဲ … အဲဒါပဲ … လက္ေတြကိုေတာင္ ေနာက္ပဲပစ္တာ … ေရွ႕မထုတ္ႏိုင္ေသးဘူး။ စာေမးပြဲခန္းထဲ ဝင္ၾကည့္ေတာင္ … ဒါေမးခြန္းလားလို႔ ေျပာမယ့္သူေတြ။ ေမးၿပီးသလား၊ မေမးရေသးဘူးလားဆိုတာ လားလားမွ သိမွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး”
“ဟဲ့ … ညီမေလးရဲ႕ ဝန္ႀကီးေလ … ဝန္ႀကီး … ဒီေလာက္အထိ သိစရာလိုသလား”
“တာဝန္ခံမႈ … တာဝန္ယူမႈဆိုတာေတြ မသိၾကေတာ့ဘူးလား အစ္ကို။ ေမးခြန္းေဟာင္းနဲ႔ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္တူေနတဲ့အျပင္၊ ျပ႒ာန္းခ်က္ထဲမပါဆိုၿပီး ပယ္ထားတာေတာင္ ထည့္ေမးသြားတာ။ ဘယ္သူ႔မွာမွ တာဝန္မရွိေတာ့ဘူးလား”
“ေအး … ညည္းကို ရွင္းရွင္းပဲေျပာမယ္ … ဒါ ျမန္မာျပည္ … နင္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္ျပည္မဟုတ္ဘူး။ ရွက္လြန္းလို႔ သတ္ေသတဲ့ဝန္ႀကီးဆိုတာ ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္ေတာ့မွရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာ့စာေမးပြဲမွာ ႏွစ္တိုင္း တစ္ခုခုမွ မလြဲရရင္ ႏူပါေစသားလို႔ သစၥာဆိုထားတာ နင္မသိဘူးလား”
“အစ္ကိုေရ … တကယ္လား”
“နင္ေလ … ေနျပည္ေတာ္မွာေနၿပီးေတာ့ ဘာမွမသိဘူး။ ငါ့ေလာက္ေတာင္မသိဘူး။ နင္မသိေသးတဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ႀကီးတစ္ခုရွိေသးတယ္။ ငါေျပာရရင္ မေကာင္းလို႔”
“လုပ္ၿပီ အစ္ကိုကေတာ့ ေျပာမယ္ဆိုၿပီး … မေျပာေတာ့ လူကို ဟပ္ေကာ့ႀကီးျဖစ္ေတာ့တာေပါ့ … ေျပာပါ အစ္ကိုရဲ႕ ဌာနေရာက္ရင္ ေဖာက္သည္ခ်ၿပီး ဟားရတာေပါ့”
“ညီမေလး … ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔ … ငါ ေမာင္ႏွမခ်င္းမို႔ေျပာတာ … ဒီလို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ထိပ္ပိုင္းကို တက္လာတဲ့ သူေတြကို အခမ္းအနားတစ္ခု တိုးတိုးတိတ္တိတ္လုပ္ၾကရတယ္”
“အစ္ကိုေရ … စိတ္ဝင္စားလာၿပီ … ဘာပြဲလဲ … ဘယ္မွာလုပ္တာလဲ”
“နင္ကလည္း နားေထာင္ … ျဖတ္ျဖတ္မေျပာနဲ႔။ အဲဒီအခမ္းအနားကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္လုပ္တာ။ ဘယ္ေနရာမွာလဲဆိုတာ မေမးနဲ႔”
“မေမးေတာ့ပါဘူး အစ္ကိုေရ … သိခ်င္ေနတာ … ဘာပြဲလဲ”
“ရွက္ေၾကာျဖတ္ပြဲ”
“ဘာ … အစ္ကို … ဘာပြဲ …”
“ရွက္ေၾကာျဖတ္ပြဲ”
“တကယ္”
“တကယ္ … ေသာက္ရွက္ကို တစ္ေရြးသားမက်န္ေအာင္ ရွက္ေၾကာျဖတ္ၿပီးမွ လူႀကီးတက္လုပ္လို႔ရတာ”
“ဟာ … အစ္ကိုကလည္း အေကာင္းမွတ္လို႔ နားေထာင္ေနတာ”
“နင္မယံုဘူးလား”
“မယံုပါဘူး”
“ဘယ္သူက ရွက္လွပါတယ္ ဝန္ခံဖူးသလဲ”
“အင္း … အဲဒါေတာ့ အဟုတ္သား … ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ညီမတို႔႒ာနက အႀကီးအကဲဆိုလည္း မွားေနတာ ေတာက္ေလွ်ာက္ပဲ။ အဲဒီလို အလြဲေတြ အမွားေတြနဲ႔ပဲ ရာထူးေတြ တက္လာတာ”
“ေအး … ငါေျပာတာ အဲဒါပဲ”
“ဒါနဲ႔ အစ္ကို ရွက္ေၾကာျဖတ္တယ္ဆိုေတာ့ တစ္ခုေလာက္ ေမးစမ္းပါရေစ”
“ဘာလဲဟ”
“ရွက္ေၾကာက ဘယ္ေနရာမွာလဲ”
“နင္က ဘာလုပ္မလို႔လဲ”
“သိခ်င္လို႔ေပ့ါ”
“အင္းေလ … နင္လည္း ခုဆို ေနာက္ကေန မွဴးဆိုတဲ့ အဆင့္ေလာက္ကို တပ္ႏိုင္ၿပီပဲ။ ခ်ဳပ္ဆိုၿပီးေတာ့ တပ္လာႏိုင္ရင္ ရွက္ေၾကာအျဖတ္ခံရေတာ့မယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ရွက္ေၾကာဆိုတာ ဘယ္ေနရာဆိုတာ နင္ေကာင္း ေကာင္းသိမယ္”
“အစ္ကိုကလည္း အဟုတ္မွတ္လို႔ နားေထာင္ေနတာ”
“ဟား … ဟား … ဟား … ဟား”
photo ; facebook