လူအမ်ားဟာ ဘဝကို Doing နဲ႔ပဲ တိုင္းတာေလ့ရိွပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္အသိုင္းအဝိုင္းကလည္း ဒီ Doing ကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ပဲ လူကိုအသိအမွတ္ျပဳတယ္။ သူက ဘာလုပ္ေနတာ၊ သူက ဘယ္သူ၊ သူက ဆရာဝန္၊ သူက အင္ဂ်င္နီယာ၊ သူက တရားသူႀကီး၊ သူက ေက်ာင္းဆရာ စသည္ျဖင့္ ရာထူးအဆင့္အတန္းကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ လူကိုတိုင္းတာတယ္၊ အသိအမွတ္ျပဳတယ္။ ဒီ Doing တစ္ခုထဲနဲ႔ပဲ ဘဝကိုတိုင္းတာတဲ့သူဟာ Doing ကိုမလုပ္ႏိုင္တဲ့အခါမွာ သူ႔ဘဝကိုတိုင္းတာစရာ ဘာမွမရိွေတာ့ဘူး။ သူ႔ဘဝဟာ အသံုးမဝင္ေတာ့ဘူး။ အဓိပၸာယ္မရိွေတာ့ဘူးလို႔ ခံစားရမယ္။ Being ဆိုတဲ့တရားအားထုတ္မႈကို လုပ္သြားရင္းနဲ႔ Doing ဆိုတဲ့ စားဝတ္ေနေရး၊ လူမႈေရးအလုပ္ေတြပါ လုပ္သြားေနရမယ္။ ဒီႏွစ္ခုကို ခဲြၿပီးေတာ့မထားသင့္ဘူး။ အဲဒီလို Being နဲ႔ေနသြားရင္းနဲ႔ကို Doing လုပ္သြားတဲ့လူဟာ သူလုပ္တဲ့ကိစၥေတြဟာ သူ႔အတြက္ ပိုၿပီးေတာ့အက်ိဳးရိွမယ္၊ သူတစ္ပါးအတြက္လည္း ပိုၿပီးအက်ိဳးရိွမယ္။ သူတစ္ပါးကိုထိခိုက္မယ့္ကိစၥကို ဘယ္ေတာ့မွမလုပ္ဘူး။
တရားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့သိလို႔ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈရတဲ့အခါက်ေတာ့ ေလာကီနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ မသိရတာေတြ မရတာေတြကို စိတ္က ဘယ္လိုမွသေဘာမထားေတာ့ဘူး။ အဲဒါေတြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာတန္ဖိုးရိွတဲ့အရာကို ရထားၿပီျဖစ္လို႔။ တကယ္ တရားရဲ႕ေအးခ်မ္းမႈကိုသိလာတဲ့အခါ ငါ့ဘဝဟာျပည့္စံုေနပါတယ္လို႔ ခံစားရပါလိမ့္မယ္။ တရားကိုမသိရင္ ရုပ္ပိုင္းကဘယ္ေလာက္ပဲျပည့္စံုေန ျပည့္စံုေန၊ ျပည့္စံုတယ္လို႔မခံစားရပါဘူး။ ခ်ိဳ႕တဲ့ေနတယ္လို႔ပဲ ခံစားရမွာပဲ။ ေနာက္ထပ္လိုေနေသးတယ္လို႔ပဲ ခံစားရမွာပဲ။
photo ; google