အဖ်က္သမားကၽြန္ေတာ္
ေက်ာင္းဆရာ လုပ္ခ်င္တဲ့အထဲမွာ ဖတ္ေနရတဲ့ စာေပေတြေၾကာင့္လည္းပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘဝက ဆိုဗီယက္သံ႐ံုး၊ တ႐ုတ္သံ႐ံုးေတြ မၾကာ မၾကာသြားၿပီး စာအုပ္ေတာင္းတယ္။ သူတို႔ကလည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဆိုတဲ့ ကတ္ျပားေလးထုတ္ျပ စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးေပးေတာ့တာပဲ။
တစ္ေန႔ေတာ့ ျပည္လမ္းေပၚက ဆိုဗီယက္သံ႐ံုးကိုသြားၿပီးေတာ့ စာအုပ္ေတာင္းတယ္။ အန္တန္ မာကရန္ကို စာအုပ္ေလး လက္ေဆာင္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ေရာဂါျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ဘာေရာဂါလည္း ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ခ်င္တာ။
ႂကြားေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝက Sputnik, Reader’s Digest ေတြ ဖတ္ႏိုင္တယ္။ အသစ္ဝယ္ဖတ္ရင္မတတ္ႏိုင္လို႔ လမ္းေဘးက အေဟာင္းေတြ ဝယ္ဖတ္ရတယ္။ လွည္းတန္းမွ အဂၤလိပ္ဝတၳဳအငွားဆိုင္ရွိတယ္။ တစ္အုပ္ ငွားဖတ္မွ ငါးမူး၊ တစ္က်ပ္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတိုင္း အဂၤလိပ္လိုဖတ္ႏိုင္သလားလို႔ ေမးစရာရွိတယ္။ မဖတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ပညာေရးရဲ႕ အစမ္းသပ္ခံ ဘဝေတြနဲ႔ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတာေၾကာင့္ အဂၤလိပ္လို ဖတ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းလည္း သိပ္မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၈ တန္းေက်ာင္းသားဘဝကတည္းက ဝါသနာေၾကာင့္ ႀကိဳးစားဖတ္ရင္း တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ တတ္ခါစ ကေလးတစ္ေယာက္လိုျဖစ္ၿပီး အဂၤလိပ္စာကို ႐ူးသြပ္ခဲ့ရတာ။
တစ္ေန႔ေတာ့ Sputnik စာေစာင္ထဲမွာ ႐ုရွားက ပါေမာကၡႀကီးတစ္ေယာက္က ေတာနယ္ဆင္းၿပီး မူလတန္း ကေလးေတြကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ သင္ၾကားပံုအေၾကာင္း ေဆာင္းပါး ပါလာတယ္။ ႀကိဳက္လိုက္တာေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာသာျပန္ၿပီး မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ကို သြားပို႔တယ္။ မပါခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ထဲမွာ စြဲေနတယ္။ တစ္ေန႔ ငါ ေက်ာင္းဆရာ ျဖစ္ရင္ အဲဒီလို သင္မယ္ေပါ့။
“မဂၤလာပါဆရာႀကီး”
ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာင္းသားေတြက ႏႈတ္ဆက္။ သူတို႔ မ်က္ႏွာေလးေတြကၿပံဳး႐ႊင္။ ဆရာကို အရိပ္လိုၾကည့္ ေနတဲ့ကေလးေတြ သိတာေပါ့။ သူတို႔ဆရာ မ်က္ႏွာ မခ်ိဳမခ်ဥ္ျဖစ္လာရင္ တစ္ခုခုပဲဆိုတာ။
“ေဟ့ … ငပ်င္းေလးေတြ ခါးခ်ိေနၿပီလား … အိပ္ခ်င္ေနၿပီလား …”
“စာအုပ္ထဲက စာေတြခ်ည္း ေအာ္ဆိုေနရတာ ပါးစပ္ေတြေညာင္း … လည္ေခ်ာင္းေတြနာေနၿပီဆရာႀကီး”
“ကဲ … အားလံုး မတ္တတ္ရပ္”
ကေလးေတြက တစ္ခုခု လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနတယ္။ ဝုန္းခနဲ ထရပ္လိုက္ၾကတယ္။
“ကဲ … ေညာင္ပင္ေအာက္ကို သြားမယ္။ တိတ္တိတ္ေလးသြား ေဘးခန္းေတြကို အေႏွာင့္ အယွက္မျဖစ္ေစနဲ႔”
ကေလးေတြက အျပင္ထြက္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ကေလးေတြပိုက္လို႔
“ဟဲ့ … ေနၾကပါဦး … ဘာျဖစ္လို႔ လက္ေတြပိုက္တာလဲ”
“လက္မပိုက္ရင္ ႐ိုက္မွာေပါ့”
“ဘယ္သူက ႐ိုက္မွာလဲ”
“အခန္းအျပင္ထြက္တာနဲ႔ လက္ပိုက္ထြက္ရမယ္လို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက ေျပာထားတာေလ”
“အဲဒါက ေက်ာင္းလႊတ္မွ။ ခုေက်ာင္း မလႊတ္ေသးဘူး။ လက္ျဖဳတ္ … မိုးေပၚ အားလံုးေျမႇာက္ … လက္ကေလးေတြခါ … ဟုတ္ၿပီ … ခါတဲ့ အတိုင္းေလွ်ာက္ … ေညာင္ပင္ေအာက္”
ကေလးေတြက ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ လက္ေတြခါၿပီး ေညာင္ပင္ေအာက္ကို တန္းစီထြက္။ ေက်ာင္းထဲမွာ ျဖစ္ေနေတာ့ တစ္တန္းက လႈပ္ရွားတာ က်န္အတန္းေတြက ဝိုင္းၾကည့္ေပါ့။ ကေလးေတြ ဆိုေတာ့ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ေနတာကို စိတ္ဝင္စားတာေပါ့။
ေညာင္ပင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြက ေယာက္်ားေလးတစ္ဖြဲ႔၊ မိန္းကေလးတစ္ဖြဲ႔ ခြဲထိုင္လိုက္ၾက တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ အလယ္မွာရပ္ၿပီး
“ေနပါဦး … မင္းတို႔က ဘာျဖစ္လို႔ ေယာက္်ားေလးနဲ႔ မိန္းကေလး ခြဲျခားထိုင္ေနရတာလဲ”
“တူမွ မတူတာ ဆရာႀကီးရယ္”
“အလုိဗ်ာ … သူတို႔မွာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း၊ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း၊ ေခါင္းတစ္လံုး၊ ညည္းတို႔မွာလည္း ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း၊ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း၊ ေခါင္းတစ္လံုး ဘာေတြမ်ား ကြဲျပားေနလို႔ပါလိမ့္။ ေနဦး … ကြဲျပားတာ တစ္ခုခုေတာ့ ရွိေနလိမ့္မယ္နဲ႔ တူတယ္”
ကေလးေတြက “ဝါး” ခနဲ ရယ္လိုက္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလာၿပီ
“ကဲ … အားလံုး မတ္တတ္ရပ္ … ေယာက္်ားေလးေတြတန္းစီ၊ မိန္းကေလးေတြ တန္းစီ၊ ဝိုင္းၿပီးေတာ့ ဆရာ မ်ဥ္းသားထားတဲ့ အဝိုင္းအတိုင္း ႏွစ္ထပ္ ေလွ်ာက္မယ္”
ကေလးေတြကို စည္းဝိုင္းႀကီး ဝိုင္းေပးၿပီး ေယာက္်ားေလးေတြက ေနာက္၊ မိန္းကေလးေတြက ေရွ႕ အဝိုင္းကို ပတ္ခိုင္းၿပီး ခဏၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က
“ရပ္ … အဲဒီအတိုင္းထိုင္”
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေယာက္်ားေလးေတြ မိန္းကေလးေတြ အားလံုး ေရာသြားတယ္။
“ဟဲ့ … ဘာျဖစ္လို႔ ခြာထိုင္လိုက္တာလဲ … ေယာက္်ာေလးေတြက ႏူေနလို႔လား”
ကၽြန္ေတာ္က စည္းဝိုင္းကို ျပင္ဆြဲ
“အဲဒီ စည္းဝိုင္းထဲက မထြက္ေအာင္ထိုင္လိုက္ပါ”
ကေလးေတြ မ်က္ႏွာေပၚမွာ အၿပံဳးရိပ္ေတြ ေပၚလာမွ
“ကဲ … ဆရာတို႔ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္ေျပာရေအာင္။ စာလိုႀကီး မေျပာနဲ႔ ပံုေျပာသလို ေျပာမယ္။ အတန္းထဲမွာ စာစီစာကံုး ေရးသလို မေျပာနဲ႔။ ကိုယ္ေျပာတတ္သလိုေျပာမယ္။ နည္းနည္း မ်ားမ်ား ေျပာခ်င္တာ ေျပာမယ္။ ဆရာက သင္ထားတာမရွိဘူး။ ကိုယ့္အေၾကာင္းဆိုတာ သိလား”
“သိပါတယ္”
“ဆရာက စေျပာမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က တင္ညြန္႔ပါတဲ့။ အေဖက ဦးတြတ္နီ၊ အေမက ေဒၚခင္ၾကည္။ အလုပ္က ေဈးေရာင္း၊ အေမကလည္း ေဈးသည္။ ဘီဘီအမ္ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္။ ငယ္ငယ္က စာအလြန္ညံ့ပါတယ္။ စာမရလို႔ အ႐ိုက္ခံရတာလည္း ခဏခဏ။ ငိုခဲ့ရေပါင္းလည္း မနည္းဘူး။ ခံုေပၚတက္ မတ္တတ္ရပ္ဆိုရင္ ထိပ္ဆံုးက။ အတန္းေရွ႕ထြက္ ထိုင္ထ လုပ္ဆိုရင္လည္း ေရွ႕ဆံုးက။ ဒါေပမဲ့ ၁၀ တန္းေအာင္ေတာ့ အတန္းတစ္တန္းလံုးမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေအာင္ခဲ့သဗ်။ တကၠသိုလ္ဆက္တက္ၿပီး ခုေတာ့ ဆရာျဖစ္လာတာေပါ့။ ေလာကမွာ ညံ့တယ္၊ သံုးမရဘူး ဆိုတာမရွိပါ။ ႀကိဳးစားရင္ ျဖစ္ပါတယ္”
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာၿပီးေတာ့ ကေလးေတြက မ်က္လံုးေလးေတြျပဴး၊ ပါးစပ္ေလးေတြ အေဟာင္းသားနဲ႔ ၿငိမ္ေနတယ္
“အလို … ဆရာေျပာတာ သေဘာမက်လို႔မ်ားလား”
“သေဘာက်တာမွ လႊတ္က်”
“ဒါဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား လက္ခုပ္မတီးၾကတာလဲဗ်ာ … သေဘာက်ရင္ လူႀကီးမင္းမ်ား လက္ခုပ္တီးပါ”
“ေဟး … ေျဖာင္း ေျဖာင္း ေျဖာင္း”
“ကဲ … ဘယ္သူစ ေျပာမလဲ … ေျပာခ်င္တဲ့လူ လက္ညႇိဳးေထာင္ … ေထာင္တဲ့ လက္ညႇိဳး”
“ေခ်းပံုထိုး … ေဟး … ေဟး”
ကေလးေတြ အၿပိဳင္လက္ေထာင္။ သူေျပာမယ္ ငါေျပာမယ္။ မင္းလြင္က မတ္တတ္ရပ္
“ဆရာႀကီး”
“ဘာလဲကြ”
“သားအေဖနဲ႔ အေမနာမည္ကို ေျပာရင္ ဆရာမသင္ထားတဲ့အတိုင္း ေျပာရမွာလား … အမွန္ေျပာရမွာလား”
“ႀကိဳက္တာေျပာ”
“ကၽြန္ေတာ့္အေဖမွာ ဦးတ႐ုတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အေမကေတာ့ ေဒၚဝက္မပါ”
“ေဟး … ေဟး”
“ဘာျဖစ္လို႔ ေလွာင္တာလဲကြ”
“တ႐ုတ္နဲ႔ဝက္ဆိုေတာ့ ေဆးပဲ”
“အဲဒါ ရယ္စရာလားကြ။ သူ႔အေဖက ေမာင္ေမာင္လြင္တဲ့။ သူ႔အေမက သီတာၿပံဳးဆိုၿပီး မွတ္ပံုတင္ထဲမွာ ရွိေနတာ။ သူက ရြာထဲက ေခၚတဲ့အတိုင္း မွန္တာကိုေျပာတာ ရယ္စရာလား … ေမာင္မင္းလြင္ကို အမွန္အတိုင္း ေျပာတဲ့အတြက္ လက္ခုပ္ေလး ခ်ီးျမႇင့္လိုက္ပါဦး”
“ေဟး … ေျဖာင္း ေျဖာင္း ေျဖာင္း ေျဖာင္း”
အဲဒီေန႔က ေပ်ာ္လိုက္တာ။ အခ်ိန္ေျပာင္း သံေခ်ာင္းေခါက္မွ အတန္းထဲကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာဝင္လာ။ ႐ံုးခန္းထဲကို ျပန္ေရာက္။ ေခၽြးသုတ္ၿပီး အနားယူမယ္လုပ္တုန္း
“ဦးတင္ညြန္႔”
“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာႀကီး”
“ခင္ဗ်ား ေနာက္ အဲဒီလို စာမသင္ပါနဲ႔”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲဆရာႀကီး … အဲဒါ ႐ုရွားမွာ ပညာရွင္ေတြ စမ္းသပ္သင္ေနတဲ့နည္းခင္ဗ်”
“ဒါ႐ုရွား မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား အဲဒီလို လုပ္ေနေတာ့ က်န္တဲ့အတန္းေတြက ခင္ဗ်ားတို႔ကို ဝိုင္းၾကည့္ေနၿပီး စာသင္လို႔ မရဘူးလို႔ ဆရာမေတြက လာတိုင္ေနတယ္”
“ကၽြန္ေတာ္ အားလံုးကို အေႏွာင့္အယွက္ မေပးခ်င္လို႔ ေညာင္ပင္ေအာက္မွာ သြားသင္တာပါ”
“မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ … ခင္ဗ်ား သင္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ေနပါတယ္။ ကေလးေတြကို စည္းကမ္း ဖ်က္ေနတာပဲ”
“ေၾသာ္ … ဟုတ္လား … အင္းေနာ္ … ကၽြန္ေတာ္က ဖ်က္ဆီးေနတာပဲ”
တင္ညြန္႔
photo : facebook