အပိုင္း ၂၁
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း အမ်ားႀကီး ျမင္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ဘာကို စိတ္လႈပ္ရွားအံုးမွာလဲ။
ဒီတစ္ခ်ိန္တည္းမွာ တစ္ေယာက္က အခ်စ္ေၾကာင့္အူျမဴးေနၿပီး ဒီတစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ေနာက္လူတစ္ေယာက္က လမ္းမွာ ကားအက္စီးဒန္႔ ျဖစ္လို႔ ေသလုေမ်ာပါး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီတစ္ခ်ိန္တည္းမွာ တစ္ေယာက္က သူ႔ေသြးကို ေဖာက္ထုတ္ေပးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ေနာက္လူတစ္ေယာက္က ယံုၾကည္မႈကတိသစၥာတစ္ခုကို ေဖာက္ဖ်က္ေနတယ္။
ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ျမင္ၿပီး ခံစားမႈေတြ အကုန္လံုးကို တစ္ၿပိဳက္နက္တည္း သိေနရတဲ့သူအတြက္ သူ ဘာကိုမ်ား တုန္လႈပ္ေနအံုးမလဲ။ က်မသိခ်င္တယ္။
လူအထင္ႀကီးခံရဖို႔ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္ေနတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ရင္း သရဲတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာခ်င္မိတာ ... က်မ ခုထိ ဆႏၵျပင္းျပတုန္း။
တစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့အခါ မေၾကာက္ဘူးလား .. သရဲေၾကာက္တတ္လား .. လို႔ ေမးရင္ က်မဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိဘူး။
တစ္ခုခုကို စဲြလန္းမိလို႔ မက်ြတ္မလြတ္ရတဲ့ဘဝကို က်မ သိပ္စိတ္ဝင္စားတယ္။ သူတို႔ ဘာလို႔ ေနာက္တစ္ဘဝ မကူးနိုင္တာလဲ။ သူတို႔ ဘာလို႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အရင္လူလို႔ ထင္ေနေသးတာလဲ။ လူေတြဟာ အဲလိုပဲ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေသေတာ့မယ့္အတိုင္း ထင္ေနတတ္ၾကလား။ ဘယ္ေလာင္ထိ နက္နက္ရိႈင္းရွိုင္း ထင္ေနလဲ။ အဲဒီအထင္တာ ဘယ္ေလာင္ထိ ရင္ထဲမွာ နက္သလဲ။
အေၾကာင္းတစ္ခု ရိွလို႔ လူျဖစ္လာရတဲ့ဘဝမွာေရာ အေရးႀကီးတာ ဘယ္ေလာက္ မ်ားမ်ားစားစား ရိွလဲ။
က်မအေနနဲ႔ အသက္အ႐ြယ္တစ္ခုထိ ရလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေရးႀကီးတာ သိပ္မ်ားမ်ားစားစားေတာ့ မရိွေတာ့ဘူး။ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ နည္းနည္းပါးပါး လုပ္မယ္။ ခ်စ္ခ်င္တဲ့သူနည္းနည္းပါးပါးကို နည္းနည္းပါးပါး ခ်စ္မယ္။ လုပ္သင့္တာေတြကိုေတာ့ အမ်ားႀကီးကို လုပ္ခဲ့ခ်င္တယ္။
ဘာကိုမွ စဲြလန္းၿပီး မေသခ်င္ဘူး။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘာႀကီး ညာႀကီး လို႔ ထင္မသြားခ်င္ဘူး။
ဘာကိုမွ ငါပိုင္တယ္လို႔ မထင္ခ်င္ဘူး။
သတိထားမိသေဘာက္ လူေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေနရာကို စဲြလန္းၾကတာ မ်ားတယ္။
ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ စဲြလြန္းလို႔ မက်ြတ္တဲ့သူ ရိွတဲ့ ေနာက္တစ္ေနရာမွာလည္း အၾကာႀကီးေနဖူးတယ္။
အဲဒီမွာေနတုန္းက ေရာက္တဲ့ေန႔ေနာက္ေန႔မနက္ အေဖက ေျပာတယ္ သမီးအေစာႀကီးထၿပီး မခ်က္နဲ႔ေလ သမီးထတာ ေစာလြန္းတယ္တဲ့။ အမေလး အေဖ သမီးခုမွ ထတာပါ လို႔ ဆိုေတာ့ အေဖက ၿပံဳးတယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးက ထမင္းဟင္းေတြ ထခ်က္ေနတာကို က်မခ်က္တယ္ထင္လို႔ ။ အဲဒီအေၾကာင္း ေနာက္ႀကံဳေတာ့ ေျပာျပမယ္။ သူေလးလည္း ဒီေနရာ ငါ ပိုင္တယ္လို႔ ထင္လို႔ မက်ြတ္တာ။
တကယ္ေတာ့ ဒီေနရာ ငါပိုင္တယ္ ဒီေျမႀကီးငါပိုင္တယ္လို႔ ေျပာရတာ Officially ေျပာရတာ မဟုတ္ဘူးလား။ လူ႔ေလာက လူေတြထဲမွာ တရားဝင္ေအာင္လို႔ ေျပာရတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ကိုယ့္အိမ္ထဲ သူမ်ား ဝင္လာေနလို႔ မရေအာင္ ေျပာရတာ။ ကိုယ့္အဝန္းအဝိုင္းထဲ သူမ်ားလာၿပီး ေစာ္ကားေမာ္ကား လုပ္လို႔မရေအာင္ ေျပာရတာ။
ဒီကမၻာေျမကို ငါပိုင္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့သူေတြ အရိုး ေဆြးသြားတာ ၾကာလွၿပီ။ သမိုင္းဖတ္ၾကည့္ရင္ ရွင္းေနတာပဲ။
အေျပာႀကီးတဲ့သူေတြ ေသခါနီး ငိုသြားၾကတာ ဒုနဲ႔ေဒးပါ။
အေဖက က်မကို အၿမဲ သင္ေပးတယ္ ... ေလာကႀကီးအေပၚ အျမတ္မထုတ္ဖို႔ လူေတြအေပၚ အျမတ္မထုတ္ဖို႔။ ကိုယ္က ေပးနိုင္တဲ့သူ ျဖစ္ဖို႔။ ေပးနိုင္တဲ့ဘက္က ေနဖို႔။
ေလာကႀကီးအေပၚလည္း အျမတ္မထုတ္ဖူးပါဘူး။
လူေတြအေပၚလည္း ဘယ္တုန္းကမွ အျမတ္မထုတ္ဖူးပါဘူး။
စိတ္ပ်က္ရတာေတြ မုန္းတီးရတာေတြ ျဖစ္ရျပီးမွ ရရမယ္ဆိုလည္း ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ဘာမွ မလိုခ်င္ဘူး။
လူတစ္ဖက္သားကို စိတ္နာရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ဘယ္ကိစၥမွ အဆံုးမသတ္လိုဘူး။
ဆက္ဆံေရးျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္ျဖစ္ျဖစ္ ေစ်းသည္ကေပးတဲ့ အဆစ္ျဖစ္ျဖစ္ .. ေပးခ်င္လို႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေပးသြားတာကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူခ်င္တယ္။ ဘာမွ မေတာင္းခံလိုဘူး။
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း အမ်ားႀကီး ျမင္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ ... သူဘာခံစားရမလဲ ... ဘာကို သိေနမလဲ ... ဘာေတြ ေတြးေနမလဲ ... သူအေဝးႀကီး ဘာေတြ ႀကိဳျမင္ေနမလဲ ... သူဘယ္ေလာက္ ၿငိမ္သက္ေနမလဲ .... .. စြန္႔လႊတ္ထားရင္းနဲ႔ ပိုင္ဆိုင္တယ္ ဆိုတာ ဘာလဲ ...
ဒီအေတြးကလည္း က်မအေတြးထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ရိုးမသြားတဲ့ စိတ္ဝင္စားမႈ အေနနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ရိွေနအံုးမလဲ မသိဘူး။
photov; facebook