อดีตยังจำได้

Published in

Words

Reading

1 min

Listen

Play

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ เมื่อได้เห็นหวานเย็นทำให้ฉันหวนนึกถึงอดีตเมื่อครั้งสมัยที่ยังเป็นเด็กวัยประถม สมัยนั้นเงินทองก็หายาก เวลาไปโรงเรียนก็อย่าหวังเลยว่าจะได้เงินไปซื้อขนม นานๆครั้งจะได้ทีละสลึงหรือไม่ก็ ห้าสิบสตางค์ เงินสมัยนั้นก็ดูเหมือนจะมีค่า หนึ่งสลึงก็จะซื้อส้มตำได้1ครกแถมด้วยผัดหมี่อีก1ห่อ ส้มตำก็ไม่ได้ใส่จานหมือนทุกวันนี้ ทราบมั๊ยคะว่าเขาเอาอะไรบรรจุ?...เขาเอาใบตองกล้วยห่อค่ะ ผัดหมี่ก็จะทำเเป็นรูปกรวยแล้วเอาผัดหมี่ใส่ลงไป ผัเหมี่ก็จะเป็นสีชมพูสวยงามเพื่อล่อใจเด็กๆ สำหรับแม่ค้าส้มจะเป็นยายแก่ๆซึ่งแกนั่งปูเสื่อรอตำส้มตำให้กับลูกค้า จะอร่อยหรือไม่ฉันก็จำไม่ได้ รู้แต่ว่าซื้อทีไรหมดเกลี้ยงเหลือแต่ใบตอง สำหรับใบตองนั้นฉันก็จะเอาด้านที่ไม่เปื้อนมาวางบนหัวแล้ววิ่งให้ใบตองร่วง ที่ทำเช่นนี้เป็นเพราะว่าคนเฒ่าคนแก่บอกว่าถ้าไม่ทำเช่นนี้จะหัวล้าน ในความที่เราเป็นเด็กก็กลัวว่าจะหัวล้านจริงๆก็เลยทำตามผู้ใหญ่บอก จริงๆแล้วคงจะเป็นผู้ใหญ่หลอกเด็กนั่นแหละค่ะ อย่างเช่นไตไก่ก็เหมือนกัน ผู้ใหญ่บอกว่าไม่ให้เด็กๆกินเพราะจะเป็นคนบอกยากสอนยาก หรือพูดแบบบ้านๆก็คือหยาบ มึนเหมือนไตไก่นั่นเอง ผู้ใหญ่นี่ก็เนาะ...หลอกกินแต่ของอร่อยๆ😅😅

พอกินส้มตำเสร็จก็รู้สึกเผ็ดและอยากกินอะไรเย็นๆ แม่ค้าก็นำหวานเย็นใส่กระติกน้ำแข้งมาขายด้วย สมัยนั้นอันละสลึงค่ะ พอได้หวานเย็นมาเด็กๆก็จะกัดก้นดูดอย่างเอร็ดอร่อย สมัยนั้นหวานเย็นขายดีมาก ขั้นตอนการทำก็ไม่ยุ่งยาก แค่กรอกน้ำหวานใส่ถุงใสแล้วนำไปใส่ช่องแช่แข็งของตู้เย็นก็เป็นอันเสร็จสิ้น