สวัสดีค่ะเพือนๆ ทุกคนเกิดมาคงจะปฏิเสธไม่ได้ว่าต้องการมีความสุขในชีวิต ความสุขของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนอาจจะมีความสุขกับการทำงานที่ตนเองชอบ บางคนอาจขะมีความสุขกับการอยู่เฉยๆ หรือว่ามีความสุขกับการเที่ยว ดูหนังฟังเพลง ซึ่งความสุขของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่ความสุขของฉันคือการที่ได้มีเวลาอยู่กับลูก จะรวมถึงพ่อแม่ก็คงจะสุขล้น แต่บังเอิญว่าท่านทั้งสองได้จากฉันไปตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็ก ฉันจึงเข้าใจดีว่าการขาดพ่อขาดแม่มันเป็นอย่างไร ฉันเคยตั้งปณิธานไว้ว่าฉันจะเลี้ยงลูกและอบรมสั่งสอนให้พวกเขาเป็นคนดี ให้ความอบอุ่นแก่ลูกๆ ในช่วงที่พวกเขากำลังเรียนอยู่ ฉันจะคอยสอนบทเรียนล่วงหน้าก่อนที่คุณครูจะสอน ก็นับว่าได้ผลพอสมควร เพราะการเรียนของพวกเขาจะอยู่ในระดับต้นๆคือไม่ที1ก็ที2สลับกันอยู่อย่างนี้ เวลาลูกๆมีปัญหาอะไร พวกเขาก็จะเล่าให้ฉันฟังทั้งหมด ฉันไม่ค่อยดุลูกเลยก็ว่าได้ ส่วนมากแล้วจะพูดเหตุผลให้พวกเขาฟังเสียมากกว่า ส่วนพ่อนั้นพวกเขาไม่ค่อยกล้าปรึกษาเท่าไหร่เพราะเขาเป็นคนดุ แต่ก็ดีไปอีกแบบเพราะลูกๆจะได้เกรงใจและไม่กล้าทำสิ่งที่ไม่ดี คนเราก็ใช่ว่าจะดีหรือได้ดั่งใจไปเสียหมดทุกอย่าง แต่รวมๆแล้วพวกเขาก็ทำให้พ่อแม่สบายใจ ไม่เคยทำอะไรให้พ่อแม่เดือดร้อน พวกเขาสามารถยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้ ฉันก็ไม่ได้หวังจะได้อะไรจากพวกเขา เพียงแค่เห็นพวกเขามีงานทำ มีเงินใช้โดยไม่เดือดร้อน แค่นี้ฉันก็มีความสุขแล้ว
ฉันและลูกๆจะได้อยู่ใกล้ชิดกันก็ตั้งแต่พวกเขาเกิดและเรียนจบในระดับมัธยม พอพวกเขาไปเรียนต่อระดับอุดมศึกษา พวกเราก็เริ่มห่างกันไปทุกที พอพวกเขาเรียนจบต่างก็แยกย้ายกันไปทำงาน ฉันและสามีจึงใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน2คนเรื่อยมา จนกระทั่งลูกสาวพึ่งแต่งงานไป เธอก็ไปทำงานกับสามีอยู่ปทุมธานี ส่วนลูกชายก็ยังคงทำงานอยู่ที่ชลบุรีตั้งแต่เขาเรียนจบ ซึ่งตอนนี้อายุของเขา30ปีเต็มพอดี ส่วนน้องสาวอายุ27ปี พวกเขาทำให้พ่อแม่มีความสุข น้องสาวก็จะช่วยผ่อนส่งงวดรถให้ทุกเดือนและให้เงินใช้บ้างเป็นครั้งคราว ส่วนลูกชายก็ช่วยพ่อแม่เรื่องสร้างบ้านส่วนหนึ่งและส่งให้ใช้บ้างเป็นบางครั้ง เขาเองยังไม่ได้แต่งงานมีครอบครัว้หมือนน้องสาว สามีของฉันอยากให้ลูกเก็บเงินสร้างเนื้อสร้างตัว เพราะลำพังฉันและสามีนั้นก็พอหาเลี้ยงตัวเองได้ รายได้ของฉันก็จะมาจากการทำไร่มันสำปะหลังบ้าง ทำไร่อ้อยบ้างและได้จากข้าวบ้าง คือถ้าปีไหนน้ำท่าอุดมสมบูรณ์ดี ได้ข้าวเยอะ เหลือกินเราก็จะนำไปขายนำเงินมาไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน
ฉันและสามีจะใช้จ่ายอย่างประหยัดและอดออม เรื่องจะซื้อของเงินผ่ นนั้นเราไม่ทำเลยเพราะกลัวว่าจะยุงยากในภายหลัง แต่ก็มีเหตุให้เราต้องซื้อของเงินผ่อนจนได้ เป็นเพราะเจ้าฟอร์ดสี่ประตูคันนี้แหละ จริงๆแล้วเราคิดว่าจะซื้อรถมือสองเงินสดที่สภาพใช้ได้ แต่ลูกสาวบอกว่าถ้าจะซื้อก็เอารถใหม่ไปเลยเดี๋ยวเธอจะอาสาส่งงวดให้ แต่มีข้อแม้ว่าให้พ่อกับแม่หาเงินดาวน์เอง เมื่อเรามองเห็นรายได้ของลูกแล้วก็เลยโอเค ทีแรกลูกทั้งสองจะช่วยกันผ่อนให้คนละครึ่งในแต่ละเดือน แต่น้องสาวรับอาสาส่งคนเดียว ดังนั้นฉันจึงซื้อรถด้วยเงินผ่อนเป็นคันแรก ซึ่งตอนนี้ก็ส่งงวดผ่านไป2ปีแล้ว
คงเหลืออยู่อีก4ปี เฮ้อ...มันช่างยาวนานเหลือเกิน ก็ต้องสู้ต่อไป นี่ก็เป็นความสุขหนึ่งของเราที่มีรถใหม่ใช้ จะไปไหนมาไหนไกลๆก็หายห่วง แต่เสียอย่าง้ดียวมันนานเกินไป ซึ่งจริงๆแล้วลูกสาวเป็นคนส่งค่างวด แต่หัวอกของคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ยังคงเป็นห่วงเขาอยู่ดี
สำหรับวันนี้ฉันต้องขอจบโพสต์ไว้เพียงแค่นี้ก่อน เอาไว้เจอกันโพสต์หน้า สำหรับวันนี้ สวัสดีค่ะ
สำหรับเพื่อนๆที่สนใจอยากจะเข้ามาร่วมสนุกกับชุมชนของเราแถมยังมีรายได้อีกด้วย กรุณากดเข้าลิ้งค์นี้เลยค่ะ
วิธีลงชื่อสมัครใช้ Steemit แฟลตฟอร์มโดยคุณตุ๊กตา
👉 https://steemit.com/thai/@tookta/pt-1
👉 https://steemit.com/thai/@tookta/pt-2
ขอขอบคุณทุกๆอัพโหวต คอมเม้นต์และการติดตามนะคะ