ကုိးျပစ္ရွိလည္းေၾကပါ
ဆယ္ျပစ္ရွိလည္းေၾကပါ
အရာရာကုိစုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾက ပူေဇာ္ပသရင္း
သတ္ပုံေလးမွ မွန္ေအာင္မေရးတတ္ခင္
ဘဝရဲ႕ေက်ာင္းမွာ တုိ႔ေဝးတယ္။
ငါတုိ႔ကံၾကမၼာက
ဘႀကီးကလည္းစာမတတ္
ေျမးဖတ္ျပေတာ့လည္းမယုံဆုိတာလုိေပါ့
ဘာမွေရွ႕ဆက္မရတဲ့ တံတုိင္းေတြေလ
ႏွင္းေတြေဝေနတာမွ မဟုတ္တာ
တံတုိင္းေတြျခားေနတာမုိ႔ တုိ႔ေဝးတယ္။
တကယ္ေျပာခ်င္တာကုိ မေျပာပဲေနတာမ်ဳိး
မဆုိင္တာေတြ စကားလႊဲတာမ်ဳိးေတာ့
တုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ကၽြမ္းက်င္တယ္
ခ်စ္တာကုိ မခ်စ္သလုိေျပာရတာ
လြမ္းေနမွာကုိ ေမ့သြားမွာပါလုိ႔ေျပာရတာ
ယုတၱိမရွိေပမယ့္
ေျပာထြက္ေအာင္ေျပာၾကရင္း တုိ႔ေဝးတယ္။
သစ္ရြက္ေတြေႂကြသြားတဲ့ သစ္ကုိင္းလုိေပါ့
ဆုံးရႈံးမႈၾကားမွာ
ျပန္လည္စိမ္းလန္းလုိျခင္းနဲ႔
မင္းက ေႏြဦးထဲဆန္႔တန္းလုိ႔ေနမလား
ငါကသာ ေဆာင္းမွာေခြေခါက္က်န္ခဲ့
အခ်စ္ရယ္ တုိ႔ေဝးတယ္။
အခ်စ္ရယ္ တုိ႔ေဝးတယ္
နာက်င္အခ်ိန္ပုိေတြၿပီးေတာ့လည္း
ေသရာပါလြမ္းဆြတ္မႈနဲ႔ ပြဲၿပီးရတာပဲ
ခုေနခါ ပြဲၿပီးေပမယ့္
မေသတဲ့မီးေတြစြဲေလာင္ရင္း တုိ႔ေဝးၾကတယ္ေလ။