Odkąd w wieku 14 lat pierwszy raz w życiu leciałam samolotem minęło jedenaście lat. Przez ten czas nie przyzwyczaiłam się do latania i za każdym razem jest to dla mnie konieczność, którą zaakceptowałam. Bardzo często rozmawiałam o tym ze swoją babcią, która samolotem nie miała okazji lecieć i znała to jedynie z moich, dziadka i mojej mamy opowieści. Kiedy Ryanair wypuścił w maju serię tanich biletów krajowych powzięłam zamiar zmienić ten stan rzeczy i zabrać babcie na "przejażdżkę" podniebnym pekaesem.
Aby nadać wyraźnego kształtu całej histroii nie mogę nie wspomnieć o tym, że moja babcia jest niezwykle szaloną babcią. Zdarzało mi się rok temu w wakacje krzyczeć na nią za wspinanie się po drzewie w celu zerwania czereśni. Widziałam też jak prosi moją mamę o bucha papierosa bo ona od lat nie miała nawet takiego w ręku. Wielokrotnie wchodziłam z babcia w konspiracyjno-zdrapkowe układy i kupowałam w kolekturze kilka zdrapek więcej niż głosiła informacja oficjalna (ta, która miał dziadek). Wiedziałam więc, że propozycja wycieczki bardzo babcię ucieszy (nawet jeśli na początku będzie się bronić).
Dojechałyśmy na lotnisko w Gdańsku i kiedy zostałyśmy we dwie odpytałam babcię z kolejności wydarzeń na lotnisku. Kiedy upewnniłam się, że wszystko wie i aż tak bardzo nie stresuje się, poszłyśmy się odprawić. Ku mojemu rozczarowaniu babcia nie "zapikała" na bramce i od razu mogła przejść dalej. Pożartowała po dordze z panem, który pilnował owej bramki (nie wiem jakim cudem, to zawsze są ultra poważni ludzie). Po odprawie poszłyśmy na kawę. Tam chwię się nagimnastykowałam, żeby babcia usiadła podczas gdy ja będę zamawiać. Było to niebędne ponieważ babcia nie mogła się dowiedzieć, że jej czarna kawa kosztuje na lotnisku 16 złotych. Po wypiciu kawy poszłyśmy pod bramki i po krótkim oczekiwaniu znalazłyśmy się na płycie lotniska. Babcia nadal wydawała się być bardzo podekscytowana i przestraszona jednocześnie.
W trakcie 55 minutowego lotu babcia opowiedziała mi, że kiedy dwa dni wcześniej była w banku, kolekturze, sklepie i aptece to wszystkim swoim znajomym paniom opowiadała, że wnuczka zabiera ją w podróż samolotem i że się boi ale bardzo cieszy. To mnie tylko utwierdziło w przekonaniu, że dobrze zrobiłam kupując bilety w ciemno. Po chwili rozmów i widoków rozpoczeło się lądowanie, które poszło niezwykle zgrabnie. I tak oto po godzinie byłyśmy we Wrocławiu! Warto dodać, że babcia całą drogę żuła gumę i nie miała żadnych problemów z uszami a było to przedmiotem moich obaw. Wszystko poszło sprawnie.
Do Poznania wracałyśmy pociągiem. Specjalnie wybrałam połączenie IC nowym składem.
Dotarłyśmy w okolicach szesnastej. Właśnie minęło nam 12 godzin na nogach, więc lekko zmęczone pochodziłyśmy chwilę po centrum i pojechałyśmy do mnie do domu. Dla babci niezwykle ważne jest to gdzie ja mieszkam, jak mieszkam, czy mam porządek i czy na pewno mam wystarczającą ilość garnków i talerzy. Resztę dnia więc, ku uciesze babci, spędziłyśmy u mnie w domu rozmawiając i oglądając filmy
Babcia z dziadkiem są nierozłączni. W trakcie naszego sobotniego wypadu dziadek dzwonił około 4 razy. Babcia zdawała relację z wycieczki i wysyłałą buziaki. Oczywistym było więc, ze w niedzielę rano wstaniemy skoro świt i odporwadzę babcię na pociąg. Pierwotny plan zakłądał mój wyjazd do trójmiasta pociągiem z babcią i powrót tego samego dnia. Babcia jednak nie miała żadnych obaw by wsiąść w pociąg w pojedynkę. Tak więc odprowadziłam babcię na dworzec i upewniając się, że siedzi na właściwym miejscu pożegnałam ją. Gdy dotarła na miejsce, mama zadzwoniła do mnie, powiedzieć, że już babcię odebrała, całą zadowoloną, uśmiechniętą i w towarzystwie jakiejś młodej dziewczyny, z którą podobno całą drogę rozmawiała. Na koniec mama dodała jeszcze, że babcia ma kolejne zdrapki bo znalazła na dworcu w Gdyni kolekturę oraz, że już nie może doczekać się kolejnej wycieczki!
