ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္စာအုပ္စာေပ (၁) တြင္ စာအုပ္စာေပမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္မည္မွ် အရူးအမူး ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာ့ဆရာမ်ားရဲ႕ စာေပမ်ားကို ဖတ္ရႈရင္း စာေရးခ်င္စိတ္မ်ား တဖြားဖြား ျဖစ္ေပၚလို႔ လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ စာေရးရန္ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း စာေရးျခင္း အတတ္ပညာ ဟူသည္ကား အလြန္ပင္ ခက္ခဲေပစြ။ ဝါက်တစ္ေၾကာင္းပင္ ေကာင္းမြန္စြာ ထြက္ေပၚမလာေသးေပ။
စာေရးရန္ လမ္းစရၿပီ
ကၽြန္ေတာ္ နဝမတန္း ေက်ာင္းသားဘဝမွာ ျမန္မာစာ က်ဴရွင္ ယူပါတယ္။ က်ဴရွင္ ဆရာသည္ တကၠသိုလ္မွာ တတိယႏွစ္ တက္ေရာက္ေနတဲ့ ဆရာပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုဆရာမွာ ဆိုကေရးတီးၿပိဳင္ပြဲမ်ားမွာ ျပည္နယ္အဆင့္ အေရး၊ အတီးပိုင္းမွာ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ဆုတံဆိပ္ရွင္ ျဖစ္ပါတယ္။ မဂၢဇင္း၊ စာေစာင္ မ်ားမွာလည္း ကေလာင္းအမည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ စာေရးေနသူျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာက အလြန္အသင္အျပေကာင္းပါတယ္။
မ်ားေသာအားျဖင့္ ျမန္မာစာဆရာမ်ားမွာ စာစီစာကံုးေရးနည္းကို အထူးတလည္ သင္ေလ့မရွိေပမယ့္ ထိုဆရာမွာ သင္ၾကားေပးပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ ေခါင္းစဥ္ေလး တစ္ခုေပးၿပီး ၁၀ မိနစ္ ၁၅ မိနစ္ စသျဖင့္ အခ်ိန္ေပးကာ စာေၾကာင္းေရ အကန္႔အသတ္နဲ႔ လက္တန္း စာေရးခိုင္းပါတယ္။ ဥပမာ "လမိုက္ည တစ္ညမွာ သင့္အိမ္ကို ျပန္လာခ်ိန္ ခံစားခ်က္" စသျဖင့္ေပါ့။ ဆရာက တပည့္ေတြရဲ႕ စာေရးသားမႈကို တျဖည္းျဖည္း လက္ေရတက္လာေအာင္ ဆြဲေခၚပါတယ္။ ျမန္မာ ကဗ်ာ အသင္အျပေတြလည္း အလြန္ေကာင္းပါတယ္။
တစ္ေန႔ ဆရာအိမ္ကို အလည္အပတ္သြားရင္ ဆရာေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါး၊ ဝတၳဳ ေတြကို ထုတ္ျပေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း စာေရးတာကို ဝါသနာပါေၾကာင္း၊ ဆရာ့ အေနနဲ႔ တပည့္ကို လမ္းညႊန္ေပးပါဦးဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမန္မာကဗ်ာ ဖြဲ႕နည္း ဆိုတဲ႔ စာအုပ္ကို လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္။ အဲ့ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ေလးလံုးစပ္၊ သံေပါက္ကအစ ေဘာလယ္အဆံုး ျမန္မာကဗ်ာ ဖြဲ႕နည္းေပါင္းစံုကို စံုစံုလင္လင္ ေရးသားထားပါတယ္။ ျမန္မာကဗ်ာ ဖြဲ႕နည္းစာအုပ္ကို ေလ့လာလိုက္ရတဲ့ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ျမန္မာကဗ်ာမ်ား ေရးသားဖြဲ႕ႏြဲ႕ရန္ အခြင့္အလမ္း လမ္းစပြင့္ လာပါတယ္။ ကဗ်ာမ်ားကို ႀကိဳးစားဖြဲ႕ၾကည့္ရင္း အခြင့္အေရး တစ္ရပ္က ရလာပါတယ္။ တစ္ေန႔ လြတ္လပ္ေန႔မွာ ကဗ်ာျပိဳင္ပြဲ ဝင္ေရာက္ျပိဳင္ၾကည့္ရန္ စာရင္းေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေပးထားတဲ့ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္နဲ႔အညီ ေလးလံုးစပ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ပါတယ္။ ဒုတိယဆုရတာေပါ့။ ပထမဆုကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခန္းထဲက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ရပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ့ကဗ်ာကို ကၽြန္ေတာ္အေတြး၊ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္တိုင္ ဖြဲ႕တာျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုမိန္းကေလးမွာ သူ႔အေမက ျမန္မာစာ ဆရာမ ျဖစ္တာေပါ့ သူ႔အေမက စပ္ေပးတဲ့ ကဗ်ာကို အလြတ္က်က္ၿပီးဝင္ၿပိဳင္တာပါ။ ဆိုေတာ့ တရားမွ်တမႈေတာ့ မရွိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့အရည္အခ်င္းနဲ႔ ကၽြန္တာ္ ဒီအဆင့္ထိ ရတာ အလြန္ပဲ ဝမ္းေျမာက္ဂုဏ္ယူလွပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ တစ္မ်က္ႏွာဝတၳဳေလးေတြ၊ မဂၢဇင္းတိုက္မ်ားက ျပဳလုပ္တဲ့ ကေလာင္သစ္ ျပိဳင္ပြဲေတြကို စာမူေတြပို႔ရင္း ကၽြန္ေတာ္အခ်ိန္ကုန္ေလ့ရွိပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အေရြးခံရတာေတာ့ မရွိေသးပါဘူး။
မွတ္တိုင္တစ္ခုစိုက္ထူႏိုင္မႈ
ကၽြန္ေတာ့ဘဝအတြက္ ဝမ္းသာလံုးဆို႔ရတဲ့ ေန႔ေတြထဲတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ စာတိုက္ကေန ပါဆယ္တစ္ထုပ္ေရာက္လာပါတယ္။ ဘယ္ကလည္းဆိုေတာ့ ရယ္စရာမဂၢဇင္းတိုက္ကပါ။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိပါေသးတယ္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ရဲစတုိင္ လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့ အမွတ္တရ မဂၢဇင္း တစ္အုပ္နဲ႔ စာတုိက္မွာ စာမူခ တစ္ေထာင္က်ပ္ သြားၿပီး ထုတ္ရပါတယ္။ မ်ားလွတဲ့စာမူခ မဟုတ္ေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္အလြန္ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဆမ္အယ္ဆိုတဲ့ကေလာင္အမည္နဲ႔ "ယုန္ေထာင္ေၾကာင္မိ" ဆိုတဲ့ တစ္မ်က္ႏွာ ဟာသဝတၳဳေလး အေရြးခံရတာပါ။ ဘဝမွာ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ မွတ္တိုင္ေလးတစ္ခုေပါ့။
ဒီေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲအတြက္ လံုးပန္းရင္းနဲ႔ စာေတြလည္း မေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ကဗ်ာေလးေတြေတာ့ အားရင္ အားသလို စပ္ရင္းနဲ႔သာ မိမိကိုယ္ကို မိမိေက်နပ္လို႔ေနပါေတာ့တယ္။ စာေရးသားျခင္းကို အဆက္ျပတ္ သြားလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရေတာ့ ျမန္မာစာအေရးအသားကို ျပန္လည္ၿပီး ေလ့က်င့္ရျပန္ပါေတာ့တယ္။ ဘာလို႔ဆို အလုပ္က ထြက္စာေတြ အစီရင္ခံစာေတြ အမိန္႔စာေတြ ေရးသားရတဲ့အခါ ျမန္မာစာဝါက် ဖြဲ႔စည္းပံုဟာ အလြန္ပဲ အေရးပါလာပါေတာ့တယ္။ ျမန္မာစာကို စာကိုစာလို မေရးတတ္ရင္ မိမိဆိုလိုရင္းေတြ ေပ်ာက္ၿပီး ကက်ိဳးကေၾကာင္စာေတြ ထြက္လာမွာေလ။ ကၽြန္ေတာ္မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ ျပန္တမ္းဝင္အရာရွိတခ်ိဳ႕ အစီရင္စာေလးတစ္ေစာင္ေတာင္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ တန္းတန္း မေရးႏိုင္တာေတြ စာအေရးအသား အားနည္းတာေတြကို ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ႏႈတ္နဲ႔ ဒီလိုဒီလို ျဖစ္ခ်င္တာ ဒါေပမယ့္ စာနဲ႔ ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ ဝါက်ေတြက အျမီးအေျမာက္မတည့္ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေျပာတယ္။ ဟာ …. ျမန္မာစာကို ဘာလို႔သင္ေနရမွာလည္းကြာ … ေန႔တိုင္းေျပာေနရတာပဲ … ျမန္မာက ျမန္မာစာကို ေမြးကတည္းက တတ္တယ္ဆိုပဲ … လုပ္ၾကည့္လိုက္ေလ …. တကယ္ လြယ္သလား မလြယ္လားဆိုတာကိုေပါ့။
ဖတ္ရႈေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။