အကယ္၍သာ……..
သင့္အေနနဲ႕ ေကာင္းတယ္လို႕ယူဆထားတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ….. ပညာရွိၾကီးတစ္ေယာက္က အဲဒီလုိလုပ္တာဟာ မွားယြင္းေၾကာင္း က်မ္းကိုးက်မ္းကားနဲ႕တကြ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပလာခဲ့ရင္ သင့္အေနနဲ႕ဘယ္လုိခံစားမွာလဲ။
…………….ေနာင္တရမိမွာလား………။
———————————————————–
တစ္ခါက ပညာရွိၾကီးလုိ႔ အမ်ားက အသိအမွတ္ျပဳ အရိုအေသေပးရတဲ့ အဘိုးအို တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူဟာ က်မ္းစာအုပ္ၾကီးေတြထဲက အဆိုအမိန္႕ေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြကို အလြတ္ အာဂံုေဆာင္ႏိုင္ယံုတင္ မကဘူး သြားေလရာ ယူသြားျပီး လူအမ်ားကို ေဟာေျပာပို႔ခ်ေနတဲ့ သူတစ္ဦးေပါ့…။
တစ္ေန႕မွာေတာ့ ရြာတစ္ရြာကို ေဟာေျပာဖို႔လာရင္း ငွက္ခတ္သမားနဲ႔ေတြ႕လို႔ ငွက္တစ္ေကာင္ကို ၀ယ္ခဲ့တယ္…။ အိမ္ေရာက္ရင္ ငွက္ကို သတ္ၿပီး ခ်က္စားရမယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္မိတာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္တည္း…
“မလုပ္ပါနဲ႕ ကၽြႏု္ပ္အသက္ကို ခ်မ္းသာေပးပါ” လုိ႕ လူလုိ ေျပာလုိက္ေတာ့ ပညာရွိၾကီးက အံ့ၾသသြားတာေပါ့..။ ျပီးေတာ့ “သင္က လူလို စကားေျပာတတ္တယ္၊ ဟုတ္လား”
“ဟုတ္ပါတယ္၊ ကၽြႏု္ပ္ဟာ သာမန္ငွက္ မဟုတ္ပါဘူူး၊ ငွက္ေလာကမွာေတာ့ ပညာရွိ တစ္ဆူပါပဲ။ သင္နဲ႔ အေပးအယူ လုပ္ခ်င္ပါတယ္ ။ အသက္ကို ခ်မ္းသာေပးျပီး ျပန္လႊတ္ေပးမယ္ဆုိရင္ တစ္သက္လံုး လုိက္နာရေလာက္ေအာင္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ စကားသံံုးခြန္းကို ေျပာျပပါမယ္”
ပညာရွိၾကီးလည္း စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ ပညာကို တန္ဖိုးထားသူ ပညာရွိကို ေလးစားတတ္သူ ျဖစ္ေလေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ သေဘာတူလိုက္ေလရဲ႕။ စကားသံုးခြန္းကိုသာ ေျပာပါဆိုျပီးေတာ့ ျပန္လြတ္ေပးလုိက္တယ္..။
“ဒါဆို ေသခ်ာမွတ္သားထားပါ။ ပထမတစ္ခြန္းက ဘယ္စကားကိုမဆို ပညာရွိကပဲေျပာေျပာ က်မ္းၾကီးက်မ္းငယ္ အထဲကလို႔ပဲ ေျပာေျပာ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တဲ့ သူေတြကပဲေျပာေျပာ ယုတ္တိယုတ္တာ မရွိတဲ့စကား မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ စကားဆိုရင္ ယံုကို မယံုနဲ႕ …….
ဒုတိယတစ္ခြန္းက ကိုယ္လုပ္ႏိုင္စြမ္း ရွိတဲ့အတိုင္းအတာ အကန္႔အသတ္ကို ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ သိရမယ္ …….
တတိယတစ္ခြန္းက ေကာင္းတယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး ကိုယ္လုပ္လုိက္တဲ့ အလုပ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရနဲ႔။ အဲ႔ဒါဟာ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲတာပဲ အဖတ္တင္မယ္။ ဒါပါပဲ”
ပညာ၇ွိၾကီးဟာ စကားၾကီးသံုးခြန္းကို တတြတ္တြတ္ေရရြတ္ရင္း အရမး္ကို ေက်နပ္ေနျပီး သူမ်ားေတြကိုလည္း ေဟာေျပာျပီး အိမ္မွာလည္း စာရြက္နဲ႔ေရးျပီး ကတ္ထားရမယ္လုိ႔ ေတြးေတာကာ ေလွ်ာက္လာေနတုန္းမွာ သူ႕ေရွ႕က သစ္ပင္ထက္ဆီက ရယ္သံသဲ့သဲ့ၾကားလို႔ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူလႊတ္ေပးလုိက္တဲ့ ငွက္ဟာ သူ႕ ကိုၾကည့္ျပီး ရယ္ေနတာကို ေတြ႕လုိက္ရတယ္။
“ဘာကိုရယ္ေနတာလဲ” လုိ႕လွမး္ေမးလုိက္တယ္။
“သင္ဟာ အင္မတန္မွ မိုက္မဲျပီး ထံုထိုင္းညံ့ဖ်င္းလြန္းလုိ႕သာ ကြ်ႏု္ပ္ကို လႊတ္ေပးလုိက္တာျဖစ္တယ္။ တကယ္ဆုိရင္ ကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာတြင္းမွာ အဖိုးအနဂၢ ထိုက္တန္တဲ့ ပတၱျမားလက္စြပ္ တစ္ကြင္းရွိတယ္။ ရလုိ႔ကေတာ့ သင္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ အခ်မး္သာဆံုးျဖစ္မွာ မလြဲဘူး။”
အဲဒီစကားကို ၾကားလုိက္တာနဲ႔ပဲ ပိုဆုိးကို ခါးေတာင္းၾကိဳက္ျပီး အပင္ေပၚတတ္ဖို႔ လုပ္ေတာ့တာေပါ့။ ငွက္ကို ဖမ္းဖို႔ အပင္ေပၚကို တတ္သြားတယ္။ သူ႕လက္နဲ႔ မီွလုမွီခင္ျဖစ္ျပီ ဆုိတာနဲ႕ ငွက္ကေလးဟာ ပိုျပီးျမင့္တဲ့ဆီကို ကူးသြားတယ္။ သူက ထပ္တတ္လုိက္ ငွက္ကေလးက အေပၚကို တုိးသြားလိုက္နဲ႕ တျဖည္းျဖည္း သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားကို ေရာက္လာပါေလေရာ။ သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားက အကိုင္းေတြက ေသးသြယ္တဲ့အတြက္ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကုိ မခံႏိုင္ဘဲ က်ဳိးက်တယ္၊ သူကိုယ္တိုင္ကလညး္ အုိမင္းေနသူျဖစ္လို႔ ၿမဲၿမဲၿမံၿမံ ကိုင္စြဲမထားႏိုင္ဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ ေျမၾကီးေပၚကို ဘုန္းခနဲ ျပဳတ္က်ပါေလေရာ၊ က်ဳိးပဲဒဏ္ရာေတြနဲ႕ ညည္းညဴလဲက်ေနတဲ့ ပညာရွိၾကီးအနားမွာ ငွက္ကေလးက လာနားရင္းေျပာျပတယ္။
“မုိက္မဲလွခ်ည္လား၊ ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ပတၱျမားလက္စြပ္ ရွိတယ္ဆိုတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါမလား၊ ဒါေတာင္ မစဥ္းစားတတ္ဘူးလား ၊ ဒါေပမယ့္လညး္ သင္ဟာ ကြ်ႏု္ပ္ကို လူစကား ေျပာတတ္တဲ့ ငွက္ပညာရွိလုိ႔ အထင္ၾကီးျပီး ကၽြႏ္ုပ္ေျပာသမွ် ယုတိၱမရွိတာကို ယံုခဲ့တယ္။
ျပီးေတာ့ သင္ဟာ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ေနရဲ႕နဲ႕ ကိုယ့္စြမ္းအားရဲ႕ အတိုင္းအဆ အကန္႔အသတ္ကို မသိဘူး။ ေလာဘေဇာတိုက္ျပီး သစ္ပင္ေပၚကို အတင္းတတ္တယ္။
၀မး္ေျမာက္ရမဲ့အစား ေနာက္ဆုံး သင္ဟာ ကြ်ႏု္ပ္ကို လႊတ္ေပးခဲ့တာကို ျပန္ေတြးျပီး ေနာင္တရေနတယ္။
အခုေတာ့ ေၾကကြဲျခင္းနဲ႕ မ်က္ရည္ပဲ အဖတ္တင္ရျပီ မဟုတ္လား။ ကဲ ေနရစ္ခဲ့ေပေတာ့ ” လုိ႔ ေျပာျပီး အေ၀းကို ပ်ံသန္းသြားပါေတာ့တယ္ ။
Credit:photo from google image
