A pain born of yearning to embrace the past. That is what Godefroida feels, but it’s not something she can easily speak of with just anyone.
Now, under the darkness of night, with the moon casting its faint light through the clouds, she walks toward the castle of Lord Subyss to crack open the heart of the past. It doesn’t matter that it may hurt— the pressure of longing to unravel the old days is more agonizing than any pain.
She steps into the ancient castle, and unconsciously, a smile graces her lips and tears fill her eyes. This place holds many bitter and sweet memories— and Subyss, one of her former lovers, is among them. That was back when Godefroida still walked the earth as Godfrey.
As she gazes upon the walls, lined with jagged stone, Subyss appears before her— tall, broad-shouldered, with long, thick, curly black hair and deep gray eyes that swallowed you whole.
His eyes widen slightly, his lips part a little. He murmurs softly,
"You...?"
Godefroida steps forward. Heat rushes to her cheeks. Her heartbeat quickens. She wants to embrace Subyss, but she cannot. She is no longer Godfrey.
Or is she?
Who says she cannot still be Godfrey simply because she now lives in Godefroida’s form? She still remembers her past. She is not only Godefroida Floranso, the vampiress and beloved of Dominic Morn—she is also Godfrey Midhurst, a male vampire who once had a number of lovers, one of them being Subyss.
She hesitates no longer. She throws her arms around Subyss and, with a voice full of fervor, says:
"It’s me, my lord. Godfrey."
Subyss remains still, as if his mind and soul are unable to respond. Godefroida holds him in her embrace for a few more moments, then steps back slightly when she feels him frozen like a statue. She presses his arms, as if to reassure her heart that Subyss won’t push her away.
"It’s me! Look. Look into my eyes. Aren’t they still the same feline amber eyes?"
Subyss fixes his gray gaze on her. Slowly, tears begin to gather in his eyes and a frown appears on his brow, as if he is struggling to maintain his coldness, to keep the distance. He takes Godefroida’s hands from his arms—not gently, not harshly either—and turns away from her.
"You came here for what? To sink a hook into the grave of the past and drag its corpse back into the light?"
Godefroida’s eyes burn into him more intensely than before, as if afraid he might vanish.
"Yes, my lord. That is exactly why I’ve come. We never gave that corpse a proper farewell before burying it."
Subyss:
"If we dig it up now, its stench will fill the air."
Godefroida:
"Then let us sweeten it with the perfume of love."
Subyss takes a step back, his voice sharp:
"You know nothing of love. Or perhaps you know only one thing—how to strike your lovers' souls like lightning and leave them in ashes."
Tears fall from Godefroida’s eyes.
"I’m not asking you to spare me from your words. But I beg you—don’t cast me out. If you do, the Godfrey within me will die."
Subyss, his voice cold and furious:
"Then let him die. What difference does it make? Isn’t that what you wanted?"
And he turns away, disappearing down a long staircase.
Godefroida follows slowly, step by step, interpreting Subyss’s coldness, his wounded pride, his rage— as a good sign. It means he hasn’t forgotten her.
He hasn’t forgotten Godfrey.
To be continued…
نبش قبر: قسمت اول
دردی از اشتیاق برای در آغوش گرفتن گذشته. این چیزیست که گادفرویدا حس می کند، اما به راحتی نمی تواند درباره ی آن با هر کسی حرف بزند.
اکنون او در این سیاهی شب و در حالی که ماه نور ضعیفش را از پس ابرها به زمین می پراکند، او به سمت قلعه ی لرد سابیس می رود تا با او قلب گذشته را بشکافد. مهم نیست که دردناک باشد، فشار ناشی از اشتیاق برای واکاوی قدیم از این درد زجرآلودتر است.
قدم می گذارد به درون این قلعه ی کهن و ناخودآگاه لبخند بر لبانش می نشیند و اشک در چشمانش جمع می شود. این قلعه محل ماحراهای تلخ و شیرین بسیار است و لرد سابیس، او یکی از معشوقان سابقش است، در زمانی که گادفرویدا در کالبد گادفری بود.
در حالی که به دیوارهای پر از سنگ های برجسته و نوک تیز می نگرد، سابیس در مقابلش ظاهر می شود. با همان قامت بلند و شانه های وسیع، موهای سیاه بلند و پرپشت و مجعد و چشمان خاکستری عمیق که در خود غرق می کرد.
چشمان سابیس اندکی گشاد می شود و دهانش اندکی باز می ماند. با صدایی آهسته زمزمه می کند:
"تو؟..."
گادفرویدا جلو می رود. شور را حس می کند که گونه هایش را داغ کرده اند. صربان قلبش شدید شده. می خواهد سابیس را در آغوش بگیرد، اما نمی تواند. حالا او دیگر گادفری نیست.
یا شاید هم هست؟ که گفته نمی تواند گادفری باشد، چون در کالبد گادفرویداست؟ او هنوز گذشته اش را به خاطر دارد. او فقط یک خون آشام مونث به نام گادفرویدا فلورانسو و معشوق دومینیک مورن نیست. گادفری میدهرست هم هست، یک خون آشام مذکر با چندین معشوق که یکی از آن ها سابیس است.
دیگر تردید نمی کند و سابیس را محکم در آغوش می گیرد و با لحنی آغشته به هیجان می گوید:
"این منم، سرورم. گادفری."
سابیس بی حرکت می ماند، انگار ذهن و روحش قادر به نشان دادن عکس العمل نیست. گادفرویدا چند لحظه او را در آغوشش نگه می دارد و وقتی او را مثل محسمه ای یخ زده می بیند، اندکی از او فاصله می گیرد، در حالی که بازوانش را فشار می دهد. گویا با این کار می خواهد به خود اطمینان دهد که سابیس او را از خود نخواهد راند.
"این منم! ببین. به چشمانم نگاه کن. همان چشمان عسلی گربه وار نیستند؟"
سابیس چشمان خاکستری اش را به چشمان او می دوزد. کم کم اشک در آن ها جمع می شود و اخم بر پیشانی اش ظاهر می شود، انگار در تقلاست تا سردی و فاصله اش را حفظ کند. او دستان گادفرویدا را با حالتی که نه آرام است و نه خشن، از بازوانش جدا می کند و رویش را از او برمی گرداند.
"آمدی این جا که چه بشود؟ چنگک در گور گذشته فرو کنی و جنازه اش را از دل خاک بیرون بکشی؟"
گادفرویدا نگاهش را غلیظ تر از قبل به او می دوزد، گویا نگران است که او غیب شود.
"بله، سرورم. دقیقا برای همین آمده ام. ما آن جنازه را خوب بدرقه نکردیم، قبل از آنکه به خاک بسپاریمش."
سابیس:
"اگر الان آن را بیرون بکشیم، بوی تعفنش همه جا را می گیرد."
گادفرویدا:
"پس با عطر عشق خوشبویش می کنیم."
سابیس یک قدم عقب می رود و به تندی می گوید:
"تو از عشق چیزی نمی دانی. یا شاید فقط یک چیز را می دانی، اینکه چه طور با آن مثل صاعقه ای بر ارواح معشوقانت فرود بیایی و خاکسترشان کنی."
اشک از چشمان گادفرویدا جاری می شود.
"از شما نمی خواهم که این ها را به من نگویید. اما التماس می کنم که مرا از خود نرانید. اگر چنین کنید، گادفری درونم خواهد مرد."
سابیس با لحنی که سردی و خشم همزمان در آن موج می زند:
"خب بمیرد، مگر چه می شود؟ مگر این آن چیزی نیست که تو می خواستی؟"
و برمی گردد و در مسیر پلکانی طویل ناپدید می شود. گادفرویدا با قدم هایی آهسته او را دنبال می کند، در حالی که سردی، رنجیدگی و خشم سابیس را به نشانه ای نیک می تعبیرد، اینکه هنوز او را، گادفری را فراموش نکرده.
ادامه دارد...
