Yıldızların oluşumunu oldukça karmaşık ve detaylı bir konu olsa da bu olayı şöyle özetleyebiliriz.
Galaksilerde bulunan molekül bulutlarının daha yoğun kısımlarındaki moleküller birbirleriyle daha sık çarpışırlar. Bu çarpışmalar sonucunda moleküllerin sahip oldukları hareket enerji birbirlerinin içsel enerjilerine aktarılır. İçsel enerjisi artan moleküller ise daha kararlı hale gelebilmek için kızılötesi ışıma yaparlar. Böylece enerji buluttan uzaklaşır ve bu molekül bulutu soğumaya başlar. Bu evrenin akabinde ise bulutun iç basıncı ile kütle çekimi dengelenemez ve molekül bulutu çökmeye başlar.
Çökme evresiyle birlikte bulutun yoğunluğu daha da artar. Bu yoğunluk artışının sonucunda ise iç kısımlardaki moleküllerin yaydığı ışınlar bulutun dışına çıkamaz ve iç kısım ısınır. Sıcaklığın artışı ve belli bir limiti aşmasıyla hidrojen molekülleri hidrojen atomlarına dönüşür. Bu evreyi Hidrojen ve Helyum atomlarının iyonlaşması takip eder. Bu iyonlaşma ile iç basınç ve kütle çekimi tekrar dengeye gelir. Bu olaylarla birlikte bir önyıldız oluşmuş olur.
Bu önyıldız ışıma yapmaya devam eder ve ısınır. Önyıldızın merkezi belli bir sıcaklıktan sonra çekirdek tepkimelerine ev sahipliği yapar ve böylece önyıldız zamanla yıldıza dönüşür.
