Każdy z nas dąży do jakiegoś celu. Podświadomie lub też nie.
Żyjemy w czasach gdzie chcemy osiągać nasze marzenia w tęmpie ekspresowym. Nie mamy cierpliwości, i szybko popadamy w depresje. Media takie jak Facebook, Twitter czy Instagram z pewnością pogłębiają te emocje. W końcu każdy usiłuje się tam wypromować ze swoim "idealnym życiem".
A jednak każdy z nas doświadczył upadku. Nie jest to moment pełen chwały ale jest konieczny. W końcu czegoś musimy nauczyć się w życiu i bez tych porażek nie było by to możliwe. Dlaczego tak bardzo sie tego wstydzimy, dlaczego to nas tak bardzo przytłacza?
Gdy moja siostra podesłała mi kilka lat temu pare zdjęć mojej siostrzenicy postanowiłam jedno z nich przerobić i dziś możecie je w pełnej krasie podziwiać. To był moment kiedy Zosia uczyła się chodzić i czasem zdarzało jej się nie utrzymywać równowagi.
Kiedy uczymy się chodzić, nie leżymy godzinami na ziemi z poczuciem że życie nie ma sensu. Zamiast tego wstajemy i próbujemy znów tak długo aż wreszcie swobodnie możemy się przemieszczać.
Moje przesłanie na dzisiaj i ten weekend? Żyje się tylko raz więc nawet jeśli upadniesz - otrzep piórka i wynieś z tego jakieś wnioski. Bo nie sztuką jest zapomnieć i ignorować.
_________________________________________________________
Each one of us is have some purpose. Subconsciously or not.We live in times where we want to reach our dreams at an express rate. We have no patience, and we quickly fall into depression. Media such as Facebook, Twitter and Instagram for sure are helping to deepen those emotions. In the end everyone is trying to promote there "ideal life"over there.
Yet each one of us has witnessed the downfall. It is not a moment of glory but it is necessary. In the end, we have to learn in life and without those failures it would not be possible. Why are we so embarrassed why are we so overwhelmed by it?
When my sister sent me a few years ago a few photos of my niece I decided to convert one of them and today you can admire it in full glory. It was the moment when Zosia was learning to walk and sometimes she did not maintain balance.
When we learn to walk, we do not spend hours on the ground feeling that life does not make sense. Instead we get up and try again as long as we finally can move freely.
My message for today and this weekend? We live only once, so even if you fall down, shake it off and make some conclusions. Because forgetting and ignorance it's not a skill
